Raúl Mariño 2ºCataplasma  Revista escolar do CEIP de Abanqueiro (Boiro)                           Nº 13 - Xuño de 2008
CataplasmaRevista escolar do CEIP de Abanqueiro (Boiro)                                Nº 13 - Xuño de 2008               ...
Editorial                                          Sumario                                             2    Vida de Xosé M...
Vida de Xosé María Álvarez Blázquez  A infancia en Tui  Xosé María, terceiro dos fillos de Darío Álvarez e María Blázquez, ...
A Librería Monterrey        Xosé María adicouse tamén ao       comercio do libro antigo e de       ocasión. En 1948 fundou...
Conto “Eu non fun”Infantil de 4 e 5 anos                    4
5
6
7
Excursión ao Parlamento de Galicia  O día 10 de abril fixemos unha excursión a       O Parlamento está na Rúa do Horreo enS...
9
10
11
A gaivota Pita    Había unha vez unha gaivota que se chamaba Pita. Pita tiña unhas raiasde cores moi bonitas. Naceu dun ov...
Traballando coa Historia      Este ano, en 6º tocounos tratar a Historia e decidimos facer maquetas dalgunhas construcción...
A excursión á que non fomos   Na excursión á que non fomos,             No hotel “O Carracho” habíalevounos un autobús tun...
15
O leito                                                                                     Os pausA casa                 ...
17
Poesía   1º              18
2º     19
A Granxa das Abellas 4e5 anos                       20
21
22
23
3 anos         24
25
26
Apípolis1º                27
28
29
30
The kids from 4th grade                31
Un neno que era moitosDíanenos                            (Un conto para o da Paz)       Érase unha vez… un neno que era  ...
¿SABÍAS QUE...   Ler un conto ou que nos conten unha historia antes de ir durmir fai que nos    relaxemos e descansemos m...
Os tres po rquiños         IA                                  IVAN M.     NOEL                   MANU R.                 ...
HÉCTOR          ISA     MARIO                                                 SOFÍA                       ALICIA          ...
36
37
O TESOURO DO SEÑOR - David 4º   Eu era un dos elexidos do señor. Elexironme a min máis a catro rapaces paraenterrar o teso...
O señor seguiu dicindo: -O voso deber e transportar o tesouro a un sitio moiafastado de aquí. Unha terra na que os reis e ...
A CAPA INVISIBLE – Carla 4º  Había unha vez un príncipe que ía paseando pola rúa e viu nunhatenda unha capa e foi a dentro...
Ela preguntoulle ó príncipe ·Onde está esa capa que compraches?” e elrespondelle “Perdina cando estaba loitando con Franci...
A PEDRA MÁXICA – Néstor 4º   Unha mañán, Celades estaba xogando no parque, co caldeiro e a sua pala. Estaba excarvando naa...
a    43
Xogamos coas Mates:                                        Pasatempos                     OS CALCETÍNS                    ...
Coloreapoissonrouge.com                        45
COUSIÑAS EN MADEIRA Este ano, en Plástica, as nenas enenos de 5º fixemos cousiñas enmadeira. Antes de elixir o que iamos fa...
Algunha figura éimpresionante. Temos xa detodo: barcos, animais, unhaponte, casas…Que bonitos! Despois dalgunhas sesiónsest...
¿SABÍAS QUE...   Non todos os animais    necesitan o mesmo    tempo. En xeral, os    mamíferos pequenos    durmen máis ca...
Próxima SlideShare
Cargando en…5
×

Cataplasma Nº13 - 2008 - 50 páxinas

208 visualizaciones

Publicado el

Edición número 13 da revista escolar CATAPLASMA, do CEIP PLURILINGÜE ABANQUEIRO, editada en papel e en formato dixital en pdf.

Publicado en: Educación
0 comentarios
0 recomendaciones
Estadísticas
Notas
  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

Sin descargas
Visualizaciones
Visualizaciones totales
208
En SlideShare
0
De insertados
0
Número de insertados
1
Acciones
Compartido
0
Descargas
1
Comentarios
0
Recomendaciones
0
Insertados 0
No insertados

No hay notas en la diapositiva.

Cataplasma Nº13 - 2008 - 50 páxinas

  1. 1. Raúl Mariño 2ºCataplasma Revista escolar do CEIP de Abanqueiro (Boiro) Nº 13 - Xuño de 2008
  2. 2. CataplasmaRevista escolar do CEIP de Abanqueiro (Boiro) Nº 13 - Xuño de 2008 Edición impresa A edición dixital pode verse en www.ceipabanqueiro.com
  3. 3. Editorial Sumario 2 Vida de Xosé María Álvarez Blázquez Todo o cole Xa estou aquí, cargadiña dun 4 “Eu non fun” 4-5 anosmontón de novidades! 8 Visita ao Parlamento 6º 3º 4º Os nenos e nenas do cole fixeron un 12 A Gaivota Pita Todo o colegran traballo cun fío conductor: acolaboración e cooperación. Todos fomos 13 Traballando coa Historia 6ºcapaces de crear un marabilloso contosobre a Paz, e tamén modelastes 14 “A excursión que non fixemos” 6ºfiguriñas que recrean a vida do 15 Visita ao Castro de Neixón 1ºhomenaxeado das Letras Galegas desteano, Xosé María Álvarez Blázquez. 16 O xogo da pata de galo 3º E por fin a nosa mascota da 17 Seminario de drogodependencia 6ºbiblioteca, a Gaivota Pita, ten as súaspropias lembranzas. Dende esta revista 18 Poemas 1º 2ºqueremos darvos as gracias, porque Infantil,agora está máis feliz sabendo que vos ten 20 Visita á Granxa das Abellas 1º e 2ºde amigos. Pita vixía as vosas lecturas,coida de que todo funcione e só desexa 29 Como ser campión de fútbol 1ºque disfrutedes en cada nova lectura que 30 Dear Zoo 4ºfagades, como fai ela. 32 Día da Paz 1º 2º 3º e 4º Neste curso tamén temos quefelicitarnos: unha vez máis o nome do 33 ¿Sabías que...?cole de Abanqueiro escribiuse con letrasmaiúsculas, cando uns nenos e unhas 34 “Os tres porquiños” 3 anosnenas de 4º recibiron o premio de relatos 36 Cousas de 2º 2ºda Biblioteca do Concello de Boiro,. Porsuposto, neste número de Cataplasma 38 Concurso de contos de Boiro 4ºpoderedes lelos. 43 Adiviñas e chistes 4º Ó rematardes a revista ides pensar 44 Pasatempos 6ºque ben merecedes unhas boas vacaciónslogo de todo o que estivestes traballando. 45 Poisson rouge 46 Cousiñas de madeira 5º 48 ¿Sabías que...?  CEIP Abanqueiro Exipto 108 - Abanqueiro 15938 Boiro (A Coruña) Teléfono 981 84 81 86 Fax 981 84 76 40 www.ceipabanqueiro.com ceip.abanqueiro@edu.xunta.es 1
  4. 4. Vida de Xosé María Álvarez Blázquez A infancia en Tui Xosé María, terceiro dos fillos de Darío Álvarez e María Blázquez, naceu en Tui o 4 de febreiro do 1915. Xosé María estudou en Tui, e despois foi a Pontevedra para facer a carreira de Maxisterio. Mestre En 1935 empezou a traballar de mestre na Guarda, e en 1936 volve a Tui, onde vivía coa súa familia e onde dará clase na escola das Olivas. Tras a Guerra Civil, Xosé María foi castigado polas súas ideas galeguistas. Foi desterrado a unha vila de Zamora chamada Coreses. A telleira Xosé María deixou de dar clases para voltar coa súa familia. Cos seus aforros instalou en Nigrán unha telleira na que se facían tellas e ladrillos. A fábrica foi bastante ben ata que en 1945 a explosión dun gran forno fai que teña que pechar. Casamento e familia No mesmo ano 1945 Xosé María fíxose mozo de María Luísa Cáccamo, e un ano despois casaron. En 1948 naceu a súa primeira filla, María Luísa, coñecida como “Colorín”. Despois virían Xosé María (1950), Alfonso (1952), María Elena (1954), Celso (1958) e Berta (1963). 2
  5. 5. A Librería Monterrey Xosé María adicouse tamén ao comercio do libro antigo e de ocasión. En 1948 fundou con Luís Viñás a Librería Monterrey. Mercaba bibliotecas e tamén restos de edición que non se venderan. Membro da Academia Galega En 1949 Xosé María foi elixido membro da Academia Galega, na que xa estiveran o seu avó e o seu tío Xerardo. Arqueólogo Tamén en 1949 foi nomeado comisario de Excavacións Arqueolóxicas de Vigo. Neste posto descubriu importantes restos antigos na cidade. Obra literaria 1949: “Poemas de ti e1928: Primeiros poemas de min”.en galego. 1951: “Romerías1929: Primeiros poemas gallegas”.en castelán. 1953: Primeiro volume1932: “Abril”, o seu da antoloxía “Escolaprimeiro libro de poemas medieval galego-en castelán. portuguesa”. Publica o1933: “Inmensidade”. Cancionero de Monfero.1936: Colección de 1954: “Romance dorelatos “Os ruíns” na pescador peleriño”.revista Nós. 1955: “Las estatuas no1941: “El crimen de la hablan”, novela.isla verde”, novela. 1959: Segundo tomo da1945: “En el pueblo hay “Escolma da poesíacaras nuevas”, novela. galega”.1947: “El zapato de 1971: “A pegacristal” e “Los pazos rabilonga”.altivos”, obras de teatro. 1976: ”Canle segredo”. 3
  6. 6. Conto “Eu non fun”Infantil de 4 e 5 anos 4
  7. 7. 5
  8. 8. 6
  9. 9. 7
  10. 10. Excursión ao Parlamento de Galicia O día 10 de abril fixemos unha excursión a O Parlamento está na Rúa do Horreo enSantiago de Compostela, concretamente ao Santiago. O Parlamento Galego estáParlamento de Galicia. formado por 75 deputados (PP), (PSOE) e Ás nove e media da mañá saímos do (BNG). Despois, ensináronnos un poucocolexio, os cursos de terceiro a sexto. Unha como era cada un dos salóns do (PP),vez que chegamos a Santiago de (PSOE) e (BNG) etc...Compostela, fomos ao Parlamento deGalicia, unha vez alí pasamos a unha sala Cando saímos de esa sala, fomos facerchamada hemiciclo en onde se reúnen os papel reciclado, alí déronnos un mandilón.distintos partidos políticos, a presidenta os Para finalizar, íamos ir a ver o xardínconselleiros etc...Naquela sala teñen unha botánico, pero por culpa da meteoroloxíabandeira galega, outra española e unha non puidemos acceder aos xardíns.terceira de Europa. En canto acabamos a visita ao parlamento, fomos para Área Central, comer ao O Parlamento de Galicia é unha institución MacDonaldʼs.na que reside o poder lexislativo. Tendiferentes funcións como exercer o poderlexislativo etcétera. ¡Foi estupendo...! Sheila Yáñez, María e Oscar - 6º 8
  11. 11. 9
  12. 12. 10
  13. 13. 11
  14. 14. A gaivota Pita Había unha vez unha gaivota que se chamaba Pita. Pita tiña unhas raiasde cores moi bonitas. Naceu dun ovo con lunares vermellos, e vivía nundeserto. Pita lía moitos contos, pero tiña un libro en especial que se chamaba“O colexio de Abanqueiro”. Nese libro se contaba que naquel lugar á xente llegustaba ler, e un día decidiu ir en busca do colexio de Abanqueiro. A viaxe era moi longa e tiña que voar día e noite. Un día estaba voando ecaeu nun barco. Estaba preocupada porque non sabía onde ía o barco, asíque se agochou nun barril que estaba baleiro. Cando tiña fame comía asmiguiñas de pan que lles caían aos mariñeiros. Despois de moita viaxe, o barco pasou por Boiro. En Carregueiros, Pitaviu a moitas persoas a coller ameixas, e foi ata alá e ela tamén colleu.Despois foi a Abanqueiro, porque alí había unha charca con moitos peixes.Cando estaba pescando apareceron uns nenos, e ela tuvo medo eescondeuse entre as follas dunha árbore. Os nenos botáronlle migas de pan ePita saíu de detrás das follas, e fíxose amiga daqueles nenos. A todos llesgustaba Pita porque era diferente dos demais. Un día foron todos xogar á praia de Mañóns, e atoparon a unha gaivotaque non sabía ler. Pita e mais os seus amigos intentaron axudala, pero eracase imposible. Entón pensaron en ir a casa de Pachulán, a gaivotaprofesora, ¡e alá foron! Ao final a gaivota aprendeu a ler, e así todos poideronler xuntos. Gracias á visita á casa de Pachulán, Pita recordou que chegara aAbanqueiro buscando o colexio que saía no seu libro, e preguntoulles aosnenos onde estaba. Indicáronlle o lugar, e ela foi voando e entrou por unha ventá que estabaaberta. Gustoulle moito a biblioteca, e ía todos os días a ler. E tamen collíalibros para ler antes de ir para a cama. Un día dúas nenas viron a unhagaivota lendo un libro,e contáronllo aos seus compañeiros de colexio. Entretodos decidiron que Pita fose a mascota da biblioteca. A Pita gustáballe moitotraballar e estar na biblioteca, e decidiu quedar alí para sempre. E colorín colorado, este conto esta rematado. 12
  15. 15. Traballando coa Historia Este ano, en 6º tocounos tratar a Historia e decidimos facer maquetas dalgunhas construccións antigas e unha liñá do tempo a xeito de resumo. Ao profe pareceulle que así o entenderíamos mellor e que nos divertiríamos mais. Mirade algunhas fotos do que estivemos traballando: Dolmen Durante o Paleolítico a xente enterrábase nestas edificacións. Os dólmenes son pedras en forma circular e o tellado é outra pedra. Esta é unha reproducción do dolmen de Axeitos. O dolmen foi fácil de facer porque se fixo con arxila. 1. Moldeamos a forma imitando ao dolmen de Axeitos. 2. Fixamos a tapa. 3. Por último pintámolo e expoñémolo. CastroOs castros eran agrupacións de construccións parecidas a esta. Facíanos ensitios estratéxicos para poder protexelos ben. En Neixón están os restos dunantigo castro, e fixeron un museo sobre el. No museo explícannos que era moidifícil facer os castros e que traballaban moito. En Galiza hai moitos castros.Este castro levou moito traballo.1. Debuxar na madeira2. Pegar as pedras na madeira. 3. Pegar o teito de cartón. Circo Os romanos ían moito aos circos. Pasábano moi ben. Alí vían carreiras ou espectáculos que conmemoraban os acontecementos do Imperio. Eran construccións de grande tamaño. Na Península Ibérica hai un en Mérida. O circo foi un pouco difícil de elaborar… 1. Conseguir madeira e debuxar. 2. Colocar o cartón polas marcas de lápiz. 3. Colocar as pedras. 4. Por último, pintalo. Anfiteatro O anfiteatro tamén era unha construcción romana adicada a divertir ao pobo, pero esta con forma elíptica. O anfiteatro foi fácil, levounos dous fías facelo. 1. Collemos un cartón, debuxamos ventás e recortámolas. 2. Pegamos outro cartón e pintámolo de castaño. 3. Vernizamos todo. Idade de Pedra Idade do Metal Idade Antiga Idade Media Idade Moderna 13
  16. 16. A excursión á que non fomos Na excursión á que non fomos, No hotel “O Carracho” habíalevounos un autobús tuneado con moitos e moitas jamaicanos, erodas de titanio e motor de 5 ofrecéronnos a mellor suite pero noncabalos. Non me estraña que tiñamos cartos para ela e durmimostardaramos dous meses en chegar na porta do hotel.ao aeroporto de Santiago deCompostela! Despois collemos o Os billetes comprámolos no topavión para ir a Jamaica. manta “El Justo”, e dixéronnos que era para un barco de luxo. Pero era moito mellor! Un caiuco con Canal Chus! Alí comemos a comida típica do Na ida fomos 15, pero á voltalugar, vaca cruda, e ensináronnos a eramos 14 porque David o de 6ºsúa canción tradicional, chamada quedouse con unha jamaicana, que a“Mézclate Brother”.Tamén nos verdade non era moi guapa.bañamos en todas as súas praias etirámoslle pedras a un tiburón, perofallámolas todas. Alexandre, Neo, Alejandro e David - 6º 14
  17. 17. 15
  18. 18. O leito Os pausA casa O xogo da “pata de galo” Os nenos e nenas de 3º Necesitades un cordel A habelencia está en afeccionámonos a este xogo fino de dous metros de conseguir o maior número e queremos contarvos o que lonxitude, que se ata polos de figuras, ou mesmo sabemos sobre el, para que extremos. O primeiro descubrir novas formas de disfrutedes tanto coma nós. xogador toma o cordel con coller a corda para obter Este xogo consiste en ambas mans, formando a figuras diferentes. coller unha corda primeira figura. O segundo Agora imos presentarvos enguedellada entre as mans xogador cóllea dunha forma algunhas das figuras que dun compañeiro e formar determinada para lograr a fomos quen de ir facendo. con ela diversas figuras. seguinte figura. Os dous iranse turnando e facendo as figuras. A rede A vía do tren O berce As tesoiras A pata de galo 16
  19. 19. 17
  20. 20. Poesía 1º 18
  21. 21. 2º 19
  22. 22. A Granxa das Abellas 4e5 anos 20
  23. 23. 21
  24. 24. 22
  25. 25. 23
  26. 26. 3 anos 24
  27. 27. 25
  28. 28. 26
  29. 29. Apípolis1º 27
  30. 30. 28
  31. 31. 29
  32. 32. 30
  33. 33. The kids from 4th grade 31
  34. 34. Un neno que era moitosDíanenos (Un conto para o da Paz) Érase unha vez… un neno que era moitos nenos… 4º Tamén había uns nenos que eran irmáns1º Un deles chamábase Pepe, vivía en e chamábanse Pedro e Alfonso. Os seus Suecia co seu pai que traballaba de albanel. pais chamábanse Manuel e María. Manuel Tamén era unha nena que se chamaba era futbolista e María era planchadora. Esta Ana, vivía en Brasil e o seu pai traballaba familia vivía en Chile. nunha gasolineira. Ana quería ser cociñeira. A Pedro gústalle xogar coa maquinita e a Alfonso gústalle xogar ao fútbol. Pedro2º sempre chegaba do colexio con moita fame, Ana e Pepe eran moi amigos, porque se e Alfonso nunca quería comer. Á hora de coñeceron durante unhas vacacións e comer sempre había pelexas. seguiron comunicándose por Internet. Un día coñeceron a un neno que se Tamén era outro neno que se chamaba chamaba Adán e fixéronse moi amigos. Uri e vivía en Mongolia. O seu pai traballaba Pasábano moi ben xogando os tres xuntos. de carpinteiro e a súa nai era enfermeira. Cando se facía de noite, despedíanse e En Australia vive unha nena que se quedaban para o día seguinte para seguir chama Jane, e gústalle moito andar en xogando. bicicleta e xogar coas cometas. En China vive un neno que ten o pelo Todos estes nenos e nenas teñen de cor moi negro e chámase Jan e gústalle nomes, pais, un país, xogan, teñen unha comer arroz con palillos. historia que son a túa historia, a historia de todos. Non te sintas só , porque seguro que3º neste momento haberá un neno ou unha Manuel é un neno portugués, vive en nena coma ti que estará vivindo o mesmo. Lisboa e ten oito anos. Seus pais chámanse Por iso, cando tes un problema sabes Paulo e Odette, e van vir a traballar a Boiro, solucionalo, porque dentro de ti tes un neno el de albanel e ela de psicóloga. Manuel que é moitos nenos. E agora que sabes está nervioso porque o avión vai aterrar. Os este segredo, non poderás declarar a pais de Manuel alquilan un piso en Boiro. guerra a ninguén , porque o mal falo a ti Manuel irá ao cole de Abanqueiro. No mesmo. seu primer día, Manuel está a punto de abrir o portal do colexio de Abanqueiro. Pero Grazas pola vosa colaboración e por Manuel está só no recreo. Os rapaces van celebrar o Día Internacional da Paz. xunto a Manuel para xogar con el. Agora en Abanqueiro Manuel ten moitos amigos. 32
  35. 35. ¿SABÍAS QUE... Ler un conto ou que nos conten unha historia antes de ir durmir fai que nos relaxemos e descansemos mellor. Antes de durmir hai que cear lixeiro, para que o corpo descanse ben. O ser humano pasa durmindo un tercio da súa vida. Durmir é máis ca un descanso para o corpo: axúdanos a recuperar enerxía e a que todo no noso corpo se recobre. Durmir é necesario para todos os animais, e incluso as plantas teñen momentos de descanso, senón acabaríán morrendo Para as persoas, o desexo de durmir é máis forte entre a media noite e as seis da mañá. Esto está relacionado coas horas de escuridade. Unha persoa é sonámbula cando camiña ou fai outras actividades mentres durme. 33
  36. 36. Os tres po rquiños IA IVAN M. NOEL MANU R. ANDREA EMMA MANU S.34
  37. 37. HÉCTOR ISA MARIO SOFÍA ALICIA ALBA O:35 ALBA P. IVAN A. CRISTIAN MELINA
  38. 38. 36
  39. 39. 37
  40. 40. O TESOURO DO SEÑOR - David 4º Eu era un dos elexidos do señor. Elexironme a min máis a catro rapaces paraenterrar o tesouro da inmortalidade. Dounos un barco moi bonito paro había algo que lle facía rir a un dos meuscompañeiros. Como iamos alí nun barco de pedra? -Dixo entre risas- O señor toleou!- Non meus amigos! Non teleei! Asegurovos que encanto ese barco toque asmiñas augas flotará mási ca calquera outro. Será invencible contra o vento e amarea. Nos aínda non viramos que un barco de pedra puidese flotar. Como sabiamosque a viaxe iba ser moi longa decidimos facernos cunhas provisións, pero xustono en que ibamos mercalas, o señor fixo que da nada apareceran no as comidasmáis ricas do mundo e as maravillas máis fermosas. Todo era increible. O queaínda non entendía era porque eu era un dos elexidos para coidar do tesouro. O tesouro non podía caer en malas mans xa que pode conceder ainmortalidade eterna e sacar todos os sufrimentos da vida. E eu non me creíasuficientemente importante como para levar ese tesouro. E si pasaba algo, e siperdía o tesouro? Aínda non sabiamos onde tiñamos que deixar o tesouro, ata que o señordecidiu darnos un discurso antes de marcar: “Queridos elexidos meus, vouvos contar porque vos elexín. A xoan elexinoporque todo o fai coidadosamente e sin ningún fallo. A Felipe, porque non lleimporta o que lle acorra a os demais con tal de cumprir co seu traballo. A Xoseelexino porque é o mellor loitador do mundo. E a Emilio, porque, ao contrario deFelipe, lle preocupan os demais e non permitiría que ninguén morrese”. Eu era ese Emilio, agora xa entendía porque me elixira a min, simplementepor preocuparme polos demais. 38
  41. 41. O señor seguiu dicindo: -O voso deber e transportar o tesouro a un sitio moiafastado de aquí. Unha terra na que os reis e os nobres aínda non invadiron,unha terra donde hai mar e monte todo xunto. Navegaredes polo mar ataGalicia, alí entraredes nun espeso monte e4, seguindo este mapa, deixaredes otesouro aoito metros baixo a terra, nin máis nin menos. Despois de enterrar otesouro quero que queimedes o mapa e todo o rastro do tesouro, para queninguén poida chegar ata el. Seguindo as ordes do señor embarcamos,e, como el dixo, o barco ao tocar omar xa non era pesado. Flotaba como unha nube no ceo, navegaba moi rápido.Polo camiño hacia Galicia non tivemos dificultades porque nin os lóstregos,nin as grandes olas, nin sequera un furacán puideron facerlle un rasguño óbarco. Cando desembarcamos quedamos asombrados coa beleza das praias facíaun día perfecto, sen demasiado calor nin tempo. As ondas do mar ao bater caarearascaban a miña cabeza que non facía máis ca pensar no tesouro. Trasdescansar un pouco decidimos seguir o mapa para localizar donde enterrar otesouro. Cando xa fixemos o burato oito metros Felipe dixo: “porque nonrepartimos o tesouro entre os catro? Teríamos inmortalidade eterna e nadiepodería facer sufrir, nin sequera o señor! Eu convencino a el para que non ofixese e a todos para que non fixesen eso, pero no fondo eu quería ese tesourocando enterramos todo tomamos uns días de descanso e eu non era capaz dedescansar porque solo pensaba no tesouro seria imvencible. Eu que pensabapolos demais e solo pensaba no tesouro e xa nada me calmaba a cabeza e despoissolo nos faltaba queimar o mapa emandaranme quimalo a min pero quimeiunha notas minas pero o peor foi que, sen saber como perdín o mapa sería uncastigo do señor e ahora o mapa anda polo mundo calquera de vos poderíaatrapalo. 39
  42. 42. A CAPA INVISIBLE – Carla 4º Había unha vez un príncipe que ía paseando pola rúa e viu nunhatenda unha capa e foi a dentro e dixo “Canto custa esa capa?”, erespondelle a señora da tenda: Esa capa custa 5 euros”. O príncipecomprouna e púxose a capa. O príncipe volveuse invisible e candochegou ó castelo sacou a capa e a princesa Mercedes foi a xunto opríncipe Ricardo, que así se chamaba. A princesa Mercedes dille aRicardo “E esa capa?” e dille Ricardo “Compreina nunha tenda narúa”. Entón fíxose de noite e foron para acama. Quedaran a dormir ecando era moi tarde a princesa quería beber. Foi á cociña e, como tiñafrío, colleu a capa de Ricardo e volveuse invisible. Foi para a camadespois de beber un vaso de leite. Cando xa amanecera, a princesa Mercedes seguía dormida. Opríncipe non vía á princesa Mercedes e pensaou que saíra. Ricardo foicoller a capa e non a viu e foi a rúa ver si atopaba a Mercedes, pero nona atopou. Mercedes espertou e sacou a capa, foi tomar o almorzo eRicardo volveu a casa a ver si chegara e viuna tomando o almorzo copixama. A capa estabano percheiro e o príncipe Ricardo dixo “Dondeestabas”? e contestoulle a princesa Mercedes “Eu estaba na cama” E di opríncipe “E a capa donde estaba?” A princesa dille:”aA capa púxenaporque tiña frío. O príncipe Ricardo non sabía como desapareceran Mercedes e a capa. Ricardo e o seu enemigo Francisco tiñan planeado unha loita e opríncipe Riocardo puxo a capa e foi loitar con francisco. Cando foiloitar o príncipe empezou a darlle a espada pero francisco non víanada e ca espada moveuna e doulle a Ricar e chegou ó castelosangrando. Entón Mercedes dille “Que che pasou Ricardo”? e el contestalle “tivenunha pelea con francisco”. Ela toda preocupada fíxolle unha cura nobrazo. 40
  43. 43. Ela preguntoulle ó príncipe ·Onde está esa capa que compraches?” e elrespondelle “Perdina cando estaba loitando con Francisco e debeu devela e colleuna”. Ela proponlle ao príncipe que vaian a donde tiveron apelea. Mercedes tamén lle di que cando probou a capa, sentiu unhassensacións estrañas pero moi boas como se esa capa tuvera poderes. O príncipe escoitaba moi atento e sorprendido e contestalle “Que raraé esa capa, a min pasoume exactamnente igual”. Deron moitas voltaspor donde tivo lugar a pelea de Ricardo con Francisco. Cando xa marchaban viron a un neno xogando cunha capa epensaron que a capa ca que estaba xogando o neno era de Ricardo, eRicardo a xunta do neno e dille “Onde encontraches esa capa?” erespondelle o neno “Esa capa encontrina tirada nun banco”. Elmirouna e deuse conta que a capa nunha esquina tiña unha R máis oescudo do seu castelo grabado. El dille ao neno “Esa capa é miña, teñoaque levar”. O príncipe foi a tenda onde a comprou e dille “De onde sacouesta capa porque ten as iniciais miñas co escudo de meu castelo” erespondelle a dona da tenda “Esa capa e dun príncipe que desapareceude pequeño e solo se ese príncipe ou a súa princesa a poñen faillesinvisibles “probea?” O príncipe probouna e volveulle invisible e a señora da tenda dille aopríncipe “Esa capa e a súa, porque se volveu invisible” Ricardo,sorprendido, volve o castelo e dille a Mercedes “Esta capa é nosa” Elasorprendida, preguntalle “E como o sabes?” e el dille “Mira, a capa levaas miñas iniciais e o escudo do castelo” E a princesa Mercedes dille a Ricardo “Porque leva s túas iniciais e oescudo do castelo?” E dille o príncipe Ricardo “Porque eu desaparecín depequeño e acapa chegou á tenda e compreina e dixéronme que esta amin ou a ti nos facía invisibles e por eso sentias aquelas sensaciónsraras” Cando xa os dous souberon que lles volvía invisibles quedaroncontentos. E colorín, colorado, este conto xa está rematado. 41
  44. 44. A PEDRA MÁXICA – Néstor 4º Unha mañán, Celades estaba xogando no parque, co caldeiro e a sua pala. Estaba excarvando naarea para construir un castelo. De repente, a pa atopouse con algo duro: era unha pedra que ao darlle aluz volveuse brillante e dunhya viva e brillante cor verde. Que marabilla! Dixo celades. Preguntome, que dirían os meus amigos? Aínda non dixera estas palabras, cando o parque no queestaba xogando desapareceu e encontreime nun bosque encantado, cheo de árbores máxicas, flores demoitas cores e paxariños grandes e pequenos. Pero todo aquello parecía triste. Naquel lugar encantadoatopei un osiño chorando, cando me veu, puxose moi contento: que sorte que atoparas a pedra máxica! No bosque encantado vivían todos felices e contentos. O reio do bosque era un oso que reinabasabiamente. Pero o bosque tiña un maleficio. O rei oso tiña un fillo que se chamaba Max, era o mesmooso que me encontrei ao chegar o bosque. Pregunteille a Max porque estaba tan contento deencontrarme e Max respondeume que o seu pai estaba enfermo. A bruxa do país do lado botoulle unhaterrible maldición porque ela sentía moita embidia polo noso bosque encantado. E solo a pedra máxica que atopei pode curar ao rei e desfacer o maleficio da bruxa. Max e eu fomospara a casa do rei oso que estaba tumbado na cama enfermo, eu deille a pedra máxica que tiña e o reicurouse. Os animais do bosque, as árbores e os paxariños déronme as gracias, o bosque xa non eratriste, todos estaban moi contentos. Eu tamén estaba moi contento. Salvei un bosque encantado!Cando saiban os meus amigos non me can crer! O osiño Max era o máis feliz de tódolos habitantes do bosque, porque o rei volvía a ser como antes eporque era seu pai. Entonces mamá osa e Max organizaron unha festa para Celades, con moitos xogos,cancións e comida para celebrar que venceron á bruxa. E que o bosque volvía ser como antes. Pero eu quería ir aó meu mundo, cos meus amigos, ao meu parque. Pero cando quería marcharencontreime rodeado por tódolos animais e o rei do bosque. Todos me daban as gracias e o rei ddoumeo mais, máis alto título do reino encantado, colocoume no pescozo un lazo de cor vermello. Ao final, do mismo modo que me encontrei no bosque encantado, aparecín de novo no meu parque.Saín correndo e conteille aos meus amigos o emocionante aventura que acababa de vivir, pero eles nonme3 creron, pensaron que o soñei. Pero eu sabía que era verdade, porque ao lado do castelo de area, docaldeiro e da pa estaba o lazo de cor vermella que me dera o rei oso, e eso probaba que a historiaocurrira de verdade. 42
  45. 45. a 43
  46. 46. Xogamos coas Mates: Pasatempos OS CALCETÍNS O GRANXEIRO Un caixón contén dez calcetíns negros e dez calcetíns brancos, e todos están revoltos. Cal é Un granxeiro ten un zorro,un o mínimo de calcetíns que debes sacar do ganso,un saco con grans e un caixón sen mirar para obter un par da mesma bote para cruzar un regato.O cor? bote só pode levar unha das cousas ademais do granxeiro.Se os deixa sós, o QUE FAMILIA! zorro comeríase ao ganso e o ganso comería os grans. Como Dous pais e dous fillos foron pescar. Cada un podería facer o granxeiro? pescou un peixe e sen embargo só pescaron tres peixes.Como é isto posible?Busca oito diferenzas:Busca na seguinte sopa de letrastermos relacionados coa Historia: brancos polo menos dous calcetíns negros ou dous calcetíns M A P R E H I S T O R I A Soamente debes sacar tres calcetíns para asegurarte de ter U M A O P J B I M A D I U representando dúas persoas a vez. P U L Z C H V C X H R G A Trátase dun avó ,un pai e un fillo. O pai é a vez pai e fillo L S E D E N T A R I O S O bote tres veces. A U O S L Z J K G U M J N empezou.Requerense catro viaxes e o ganso cruzaría no cruza o artigo restante pero deixa o ganso na orilla onde A L L M T E U M M E A L R pero debe regresar co ganso.Na terceira viaxe o granxeiro segunda viaxe deberá levar o zorro ou o saco de grans X M I O A N Ñ A P N N O E No primeiro viaxe debe cruzar o regato co ganso.Na N A T C S M S U E V O S J XOGAMOS COAS MATES U M I M S O L Ñ A I S O E suevos, celtas, romanos T S C T E S I L E N E B O Prehistoria, sedentarios, neolítico, paleolítico, musulmáns, N E O L I T I C O I A J G SOPA DE LETRAS Solucións A S D E T C F A E K O D N 44
  47. 47. Coloreapoissonrouge.com 45
  48. 48. COUSIÑAS EN MADEIRA Este ano, en Plástica, as nenas enenos de 5º fixemos cousiñas enmadeira. Antes de elixir o que iamos facer,houbo moitas opinións: A Samuel gústanlle os avións; aMiguel, os dinosaurios; Antonio dique non hai cousa coma osbarcos; Emilio, os animais… O profe Justo manda calar e ponorde para chegar a un acordo queguste a todos. Unha vez que chegan asmaquetas, todos nos poñemos afacer a nosa. Primeiro desfacemosen pezas todo e numeramos cadaanaquiño. Logo empezamos aordenar para máis tarde pegarcada cousa no seu sitio. Estamos impacientes por vercomo vai collendo forma! 46
  49. 49. Algunha figura éimpresionante. Temos xa detodo: barcos, animais, unhaponte, casas…Que bonitos! Despois dalgunhas sesiónsestán todos rematados, eprocedemos ao seu pintado.Aínda están máis fermosos! Acordamos facer unhaexposición coas figuriñas.Sabemos que algúns pais enais xa os viron ,pero aquítemos unhas mostras para osque non puideron vir. 47
  50. 50. ¿SABÍAS QUE... Non todos os animais necesitan o mesmo tempo. En xeral, os mamíferos pequenos durmen máis ca os grandes. Un elefante ou unha vaca só dormen 4 horas cada día. Un morcego durme ata 20 horas seguidas. Un dos animais que menos horas durme é a xirafa: só 2 por día. Non hai unhas horas determinadas de sono: cada persoa é diferente e necesita máis ou menos horas. Os bebés de poucos meses poden chegar a durmir ata 18 horas cada día. Algúns animais (por exemplo, os cabalos) poden durmir de pé. As persoas que descansan ben están máis activas e rinden máis durante o día. Para descansar ben pola noite, podemos facer algunha actividade pola tarde en vez de estar moito tempo sentados ou vendo a tele. Ademais, así estaremos máis sans. O teu corpo está paralizado mentres soñas. Esto é para evitar que fagas en realidade as cousas coas que estás soñando. Todos soñamos cando durmimos, pero o 90% dos soños esquécense. Un truco para non esquecer o que soñaches é non moverte despois de espertar. Pensa no soño antes de levantarte e así quedará fixado na memoria. 48

×