A VIDA ESCRITA POLAS MULLERES DO ROMANTICISMO  AO MODERNISMO
INTRODUCIÓN <ul><li>O século XVIII pechárase coa proclama “Liberdade, igualdade, fraternidade”. Porén, as mulleres continu...
<ul><li>O acto de rebelión que protagonizaron estas escritoras do século XIX contra unha natureza imposta non só cambiou o...
<ul><li>A comezos do s. XIX dous movementos europeos auxilian ao ser humano:  Liberalismo e Romanticismo </li></ul><ul><li...
MARÍA DE LA MERCED BELTRÁN DE SANTA CRUZ Y MONTALVO   <ul><li>Filla de pais cubanos, viviu uns anos  en Madrid, despois fo...
MARÍA DE LA MERCED BELTRÁN <ul><li>“ No es una novela lo que va a leerse; es un simple relato de los recuerdos de mi niñez...
FLORA TRISTÁN  (1803-1844 ) <ul><li>Era filla dun militar español e dunha francesa que non chegaron a casar. Entra de apre...
FLORA TRISTÁN <ul><li>“ Había amado dos veces: la primera, cuando todavía era una niña. El joven con quien experimenté aqu...
JOSEPA MASSANÉS DALMAU   (1811-1887)   <ul><li>Despois de morrer súa nai quedou a cargo dos avós. Cando tiña 19 anos, seu ...
JOSEPA MASSANÉS DALMAU <ul><li>Tente fresca y blanda brisa </li></ul><ul><li>que rozando en mis cabellos, </li></ul><ul><l...
JUANA MANUELA GORRITI (1818 - 1892)  <ul><li>Naceu na Arxentina, no seo da aristocracia criolla. Por motivos políticos, en...
JUANA MANUELA GORRITI <ul><li>“En el desierto de la vejez hay para la mujer un oasis: la libertad de expresar su entusiasm...
MERCEDES CABELLO DE CARBONERA   (Perú, 1840 - 1909)   <ul><li>Os seus ensaios insisten na función social da literatura, as...
MERCEDES CABELLO DE CARBONERA <ul><li>“ La educaron como en Lima educan a la mayor parte de las niñas: mimada, voluntarios...
CATERINA ALBERT, “VÍCTOR CATALÁ”   (1869 - 1966) <ul><li>Aos 15 anos empezou a escribir en catalán. En 1898 presentouse a ...
CATERINA ALBERT <ul><li>“ Mila pasó diez o doce días en plena embriaguez de mujer: limpiando. Con las puertas y las ventan...
CECILIA BÖHL DE FABER “FERNÁN CABALLERO”  (1796-1877 ) <ul><li>Filla dun hispanista alemán e dunha dama gaditana de ascend...
CECILIA BÖHL DE FABER <ul><li>Colabora en periódicos e en 1849 publica a súa novela máis famosa  La Gaviota , novela senti...
CECILIA BÖHL DE FABER “ La pobre niña, como el ruiseñor enjaulado en el bullicio del mundo, suspiraba por la tranquila sol...
ANGELA GRASSI TECHI (1823-1883) <ul><li>Filla de italianos, súa nai abandonou o convento para casar co músico Juan Grasi. ...
ANGELA GRASSI TECHI <ul><li>“ Desde logo as súas palabras non son o que se di feministas:  “¿Qué nos hablan esas mujeres e...
PILAR SINUÉS (1835-1893) <ul><li>Naceu en Zaragoza cara ao ano 1835. Poucos datos se coñecen da que foi a escritora máis p...
PILAR SINUÉS <ul><li>“ El destino de la mujer es, en verdad, tan desgraciado, que la tristeza que acompaña a su nacimiento...
VICTORINA SÁENZ DE TEJADA  (1841-?) <ul><li>O máis interesante dos seus versos é a súa capacidade para suxerir que o inefa...
VICTORINA SÁENZ DE TEJADA <ul><li>Nace en Granada pertencendo a unha prestixiosa familia, polo que recibiu unha coidada ed...
VICTORINA SÁENZ DE TEJADA <ul><li>Ven, fantasma de lánguida belleza, </li></ul><ul><li>y dale al corazón blando reposo: </...
ADELA ZAMUDIO (1854 - 1928)   <ul><li>Boliviana,  a vocación literaria espertou nela de nena, con 15 anos xa era coñecida ...
ADELA ZAMUDIO <ul><li>Mi epitafio </li></ul><ul><li>Vuelo a morar en ignorada estrella </li></ul><ul><li>libre ya del supl...
CLORINDA MATTO DE TURNER  (1855 - 1909) <ul><li>Quedou orfa moi nena e foi criada por serventas indias, con elas aprendeu ...
CLORINDA MATTO DE TURNER <ul><li>“ Y el señor López distinguió al través de una gasa negra la imagen marmórea de Eulalia j...
GERTRUDIS GÓMEZ DE AVELLANEDA (1814-1873) <ul><li>Filla dun español e dunha cubana. Con oito anos queda orfa de pai e iso ...
GERTRUDIS GÓMEZ DE AVELLANEDA <ul><li>En vano ansiosa tu amistad procura </li></ul><ul><li>adivinar el mal que me atorment...
VICENTA GARCÍA MIRANDA (1816 - 1877?) <ul><li>Por problemas familiares  non puido estudar, por iso se di que é autodidacta...
VICENTA GARCÍA MIRANDA <ul><li>Fortemente influída polos versos de Carolina Coronado e apoiada por esta, adquiriu a concie...
VICENTA GARCÍA MIRANDA <ul><li>Ved que os dicen: mujeres, si hasta el día </li></ul><ul><li>el hombre os suponía </li></ul...
CAROLINA CORONADO  (1820-1911) <ul><li>De  formación autodidacta, virtuosa do piano e do arpa. A partir de 1843 a raíz da ...
CAROLINA CORONADO <ul><li>A súa voz é unha das primeiras que se atreveron a aparecer ante o público afirmando a súa autori...
CAROLINA CORONADO <ul><li>La cuestión de si las mujeres deben o no dedicarse a hacer versos nos parece ridícula. La poetis...
ROSALÍA DE CASTRO   <ul><li>Naceu en Santiago de Compostela en 1837, filla dun cura, foi inscrita no rexistro con “hija de...
ROSALÍA DE CASTRO   En 1876, cando Rosalía xa está ben deteriorada fisicamente por mor da súa saúde, mórrelle o seu fillo ...
ROSALÍA DE CASTRO <ul><li>Pero sobre todo, amiga mía, tú no sabes lo que es ser escritora. Serlo como Jorge Sand vale algo...
JUANA MANSO  (Uruguay 1819-1875)   <ul><li>Foi filla dun matrimonio separado na intimidade que  gardaba as apariencias  so...
<ul><li>De volta a Brasil, a parella estrea varias obras de teatro cun éxito aceptable. Entón Juana funda o semanario  O J...
JUANA MANSO  <ul><li>Ademais de escritora, foi educadora e defensora da instauración da educación pública e laica na Arxen...
<ul><li>“ A Igrexa o que fixo foi afondar nas nosas cadeas pola dirección espiritual que nos coloca entre dous donos –o da...
CONCEPCIÓN ARENAL  (A Coruña, 1820 - 1893)   <ul><li>Seu pai foi perseguido e exiliado, morreu prematuramente obrigando á ...
CONCEPCIÓN ARENAL  Enferma o seu home e ela segue escribindo artículos para o periódico no que traballa o seu home, pero c...
CONCEPCIÓN ARENAL <ul><li>En 1868 publica  La mujer del porvenir , un estudo sobre a situación subalterna da muller. Un an...
CONCEPCIÓN ARENAL <ul><li>A  vida da muller é sedentaria e monótona; non ten actividade nin variedade. Se é vulgar, admite...
CONCEPCIÓN JIMENO DE FLAQUER   (Teruel, 1850 – Madrid, 1919) <ul><li>A maior parte do seu traballo intelectual está enfoca...
<ul><li>Xa viúva, volta a España e a partir de 1890 ocúpase da dirección da revista  El Álbum Ibero-Americano . Anos despo...
CONCEPCIÓN JIMENO DE FLAQUER <ul><li>Denominar feble á muller na nosa era é un anacronismo: pódese admitir este inxurioso ...
EMILIA PARDO BAZÁN (A Coruña, 1851 - 1921) <ul><li>Filla de nobres galegos, tivo unha educación moi esmerada.  En 1868 cas...
EMILIA PARDO BAZÁN <ul><li>En 1879 descubre a Zola, ese ano publica  Pascual López, autobiografía de un estudiante de medi...
EMILIA PARDO BAZÁN <ul><li>Volve a París e coñece a Zola. Empeza a ler a Dostioievski e publica  Los pazos de Ulloa . En 1...
EMILIA PARDO BAZÁN <ul><li>Sobre que non é lícito usar en batallas </li></ul><ul><li>públicas armas do arsenal secreto  e ...
SOFÍA CASANOVA (A Coruña, 1861 - Polonia 1958) <ul><li>De nena trasladouse a Madrid  e entrou en contacto co máis selecto ...
SOFÍA CASANOVA <ul><li>Sepárase  do filósofo e decide instalarse finalmente en Madrid. En 1941 regresa a Polonia como corr...
SOFÍA CASANOVA <ul><li>Vivín vinte anos entre España e Polonia educando á miñas tres fillas, enfermera dun marido enfermo ...
BLANCA DE LOS RÍOS (Sevilla, 1862- Madrid, 1956)  <ul><li>Con 16 anos xa tiña publicada baixo o seudónimo de Carolina del ...
BLANCA DE LOS RÍOS <ul><li>É unha das pensadoras máis destacadas do século XIX. A súa ampla formación permitiulle ingresar...
BLANCA DE LOS RÍOS <ul><li>El de Antonia, en cambio, era la lucha; y al </li></ul><ul><li>verla insomne e exaltada en medi...
Mª EUGENIA VAZ FERREIRA <ul><li>Naceu en Montevideo (Uruguai) en 1857. Nunca foi á escola e adicouse á interpretación musi...
Mª EUGENIA VAZ FERREIRA <ul><li>Y no tengo camino; </li></ul><ul><li>mis pasos van a la salvaje selva </li></ul><ul><li>en...
DELMIRA AGUSTINI <ul><li>Nace en Uruguai en 1886. Recibe unha educación esmerada. Aos 16 anos publica os seus primeiros po...
DELMIRA AGUSTINI <ul><li>Por tus manos indolentes </li></ul><ul><li>mi cabello se desfloca; </li></ul><ul><li>sufro vértig...
JUANA DE IBARBOUROU <ul><li>Nace en Ururguai en 1892. Os seus primeiros poemas aparecen en xornais. En 1919 aparece o seu ...
JUANA DE IBARBOUROU  <ul><li>Nacemos con la esperanza de un día. A veces, es una esperanza casi secreta para nosotros mism...
ALFONSINA STORNI (1892-1938)   <ul><li>Empezou a escribir versos aos doce anos. En 1909 matricúlase na Escuela Normal de R...
ALFONSINA STORNI <ul><li>Mediados os anos vinte, cae nunha crise de agotamento físico e emocional debido ao exceso de trab...
ALFONSINA STORNI <ul><li>Soy superior al término medio de los hombres que me rodean y físicamente, como mujer, soy su escl...
<ul><li>trafegandoronseis.blogspot.com </li></ul>
Próxima SlideShare
Cargando en…5
×

Muller Na Lite2

1.254 visualizaciones

Publicado el

Publicado en: Educación
0 comentarios
0 recomendaciones
Estadísticas
Notas
  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

Sin descargas
Visualizaciones
Visualizaciones totales
1.254
En SlideShare
0
De insertados
0
Número de insertados
123
Acciones
Compartido
0
Descargas
8
Comentarios
0
Recomendaciones
0
Insertados 0
No insertados

No hay notas en la diapositiva.

Muller Na Lite2

  1. 1. A VIDA ESCRITA POLAS MULLERES DO ROMANTICISMO AO MODERNISMO
  2. 2. INTRODUCIÓN <ul><li>O século XVIII pechárase coa proclama “Liberdade, igualdade, fraternidade”. Porén, as mulleres continuaban bordando. Pero esta proclama levaba unha mensaxe á xestión política e social. Que as mulleres escriban e que o fagan para publicar é no s. XIX un paso desta rebelión sen volta atrás. Coller a pluma era coller a espada. Escribir delataba vida intelixente; vida pensante inexpresada durante séculos, atisbada en voces excepcionais, protexidas por hábitos ou nomes ilustres . </li></ul>
  3. 3. <ul><li>O acto de rebelión que protagonizaron estas escritoras do século XIX contra unha natureza imposta non só cambiou o seu destino, senón o doutras mulleres e o de todos os homes. </li></ul><ul><li>Neste século, as mulleres non collen a pluma, empúñana como pacífica espada contra unha visión do mundo que duraba milenios e que era errónea. Mulleres e homes viron transformado o seu mundo de xeito tan esencial que o cambio pareceu variar as súas propias naturezas. É incuestionable que a incorporación da muller á literatura transforma a literatura universal. O s.XIX cambia a dirección literaria do “eu” ao “ti” e quen fora sempre receptor convértese en emisor. </li></ul>
  4. 4. <ul><li>A comezos do s. XIX dous movementos europeos auxilian ao ser humano: Liberalismo e Romanticismo </li></ul><ul><li>Como grupo social, as mulleres tópanse en situación de aspirar a un destino diferente ao mantido até este século. </li></ul>
  5. 5. MARÍA DE LA MERCED BELTRÁN DE SANTA CRUZ Y MONTALVO <ul><li>Filla de pais cubanos, viviu uns anos en Madrid, despois foi levada de volta a Cuba polo seu pai para internala no convento de Santa Clara. Con doce anos fuxiu do mosteiro, pasando ao cargo de súa avoa paterna, ata que en 1802 reuniuse con toda a familia, á que aínda non coñecía. Viviu de novo en Madrid e foi testemuña da invasión francesa, chegando a ser amante de José Bonaparte (Pepe Botella). Fuxindo do levantamento contra os franceses, pasa a Francia, a París, onde coñecerá o mellor da cultura francesa do momento. Dedicouse á ópera. Moita da súa produción foi escrita orixinariamente en francés. Títulos: Mis doce primeros años , Souvenirs et memoires de Madame la Comtesse de Merlin, publiés par elle-même , Viaje a la Habana , etc. </li></ul>
  6. 6. MARÍA DE LA MERCED BELTRÁN <ul><li>“ No es una novela lo que va a leerse; es un simple relato de los recuerdos de mi niñez, debido a la casualidad. Paseándome sola en el campo una tarde de verano, entregada a una dulce melancolía, me sentí poco a poco transportada a lo pasado; buscaba allí, en el curso de mi vida, los momentos en que había creído vislumbrar la imagen de la felicidad, y mi país, mi infancia vinieron naturalmente a presentarse a mi pensamiento. Era esto como un dulce sueño; quise prolongarlo. Al volver a casa tomé la pluma y tracé este ligero bosquejo de las primeras impresiones de mi vida…” </li></ul>
  7. 7. FLORA TRISTÁN (1803-1844 ) <ul><li>Era filla dun militar español e dunha francesa que non chegaron a casar. Entra de aprendiza nun taller e casa co mestre. Despois de ter varios fillos, non logra demostrar sentimentos maternais e a presenza do seu home resúltalle odiosa, o home maltrátaa e decide fuxir. Descobre o feminismo lendo a Mary Wollstonecraft. Fai de todo para criar aos seus fillos. Reaparece o marido e agrídea na rúa, sometida a presión entrégalle o fillo maior ao seu home. Viaxa a Perú para reclamar a herdanza de seu pai, na travesía en barco propóñenlle matrimonio pero non acepta. Por ser filla ilexítima non cobra nin un céntimo. De volta a París comeza a escribir as súas memorias, Peregrinaciones de una paria . Volta outra vez o home, quen esta vez lle disparara aloxándolle unha bala debaixo do peito esquerdo. Por sorte é condenado a 20 anos, o que supón a liberación da escritora. En 1843 escribe Unión obrera (só un pouco antes do Manifiesto comunista de Marx). A súa filla Aline foi a nai do pintor Paul Gauguin.Outros títulos: Memphis o El proletario e La emancipación de la mujer. </li></ul>
  8. 8. FLORA TRISTÁN <ul><li>“ Había amado dos veces: la primera, cuando todavía era una niña. El joven con quien experimenté aquel sentimiento lo merecía desde todo punto de vista. Mas, privado de energía del alma, murió antes que desobedecer a su padre, quien en la crueldad de su orgullo me había rechazado. La segunda vez, el joven que había sido objeto de mi completo cariño, aunque irreprochablemente en todo lo relacionado con la delicadeza y el honor de sus procedimientos para conmigo, era uno de esos seres fríos y calculadores, a los ojos de los cuales una gran pasión tiene la apariencia de la locura. Tuvo miedo de mi amor.” </li></ul>
  9. 9. JOSEPA MASSANÉS DALMAU (1811-1887) <ul><li>Despois de morrer súa nai quedou a cargo dos avós. Cando tiña 19 anos, seu pai é condenado a morte, pero ela axúdalle e consegue pasar a fronteira a Francia. Queda ela coa súa avoa paralítica e sen un céntimo. Sobrevive facendo bordados por encargo. Co tempo seu pai é amnistiado e rematan os problemas económicos. Por fin, pode adicarse a escribir e aparecen publicados os seus primeiros poemas. En 1837 é nomeada socia de honra da Academia de Buenas Letras de Barcelona. En 1841 publica Poesías , en cuxo prólogo reflexiona en favor da ensinanza da muller e onde deixa entrever o seu feminismo moderado. En 1850 publica Flores marchitas. Nueva colección de poesía , formado por composicións de tema histórico e relixioso. A partires do 1859 empezou a escribir en catalán. </li></ul>
  10. 10. JOSEPA MASSANÉS DALMAU <ul><li>Tente fresca y blanda brisa </li></ul><ul><li>que rozando en mis cabellos, </li></ul><ul><li>al querer descomponellos </li></ul><ul><li>los abandonas fugaz, </li></ul><ul><li>que discurre vaporosa, </li></ul><ul><li>en mi ardiente sien reposa, </li></ul><ul><li>y a mi pecho de solaz. </li></ul><ul><li>Tú que en azulado espacio </li></ul><ul><li>mansa y plácida dormitas, </li></ul><ul><li>o en torbellinos agitas </li></ul><ul><li>tus columnas, y al pasar </li></ul><ul><li>van tus átomos corriendo </li></ul><ul><li>por los llanos y montañas </li></ul><ul><li>y palacios y cabañas </li></ul><ul><li>por los ríos y la mar. </li></ul>
  11. 11. JUANA MANUELA GORRITI (1818 - 1892) <ul><li>Naceu na Arxentina, no seo da aristocracia criolla. Por motivos políticos, en 1831 toda a familia exíliase en Bolivia, onde ela casará dous anos despois. O seu home chegaría a ser presidente do país en dúas ocasións. Tras moitos altercados, o matrimonio rompe e ela marcha a Perú coas súas fillas. Cando o seu home é asasinado, faise cargo do cadáver e pronuncia un intenso discurso, hai quen di que se puxo ao mando das tropas do xa desaparecido Belzú (o seu home). Mais son derrotados e vese obrigada a fuxir, de incógnito e vestida de home. Ao chegar a Perú escribe unha biografía do marido: Belzú que incluirá no seu libro Panoramas de la vida . En 1875 volve a Arxentina onde recibe numerosas homenaxes. Aínda cambiará en varias ocasións de país. Por fin, en 1884 pon fin ao seu desterro e instálase en Bos Aires.Títulos: Veladas literarias de Lima , Lo íntimo , Cocina ecléctica , etc. </li></ul>
  12. 12. JUANA MANUELA GORRITI <ul><li>“En el desierto de la vejez hay para la mujer un oasis: la libertad de expresar su entusiasmo, su admiración y su afecto, autorizada por el dulce patronato maternal de esa era ingrata de la vida.” </li></ul>
  13. 13. MERCEDES CABELLO DE CARBONERA (Perú, 1840 - 1909) <ul><li>Os seus ensaios insisten na función social da literatura, as súas novelas profundizan nas debilidades e miserias da alma humana. Seguidora do positivismo, admirou a Balzac e Zola. Foi a primeira escritora hispanoamericana que elaborou unha teoría literaria. Co tempo, os seus ataques á Igrexa católica faranse moi comprometedores. Algúns periódicos da época calificárona de perturbada mental para explicar as súas ideas políticas. É considerada a iniciadora da novela realista de Perú coas súas obras Las consecuencias e El conspirador. A súa novela máis popular é Blanca Sol . </li></ul>
  14. 14. MERCEDES CABELLO DE CARBONERA <ul><li>“ La educaron como en Lima educan a la mayor parte de las niñas: mimada, voluntariosa, indolente, sin conocer más autoridad que la suya, ni más límite a sus antojos, que su caprichoso querer. Cuando apenas su razón principió a discernir, el amor propio y la vanidad estimuladas de continuo fueron las móviles de todas sus acciones y, desde las acostumbradas e inocentes palabras con que es de uso acallar el llanto de los niños y refrenar sus infantiles desmanes, todo contribuyó a dar vuelo a su vanidad, formándole pueril el carácter y antojadiza la voluntad.” </li></ul>
  15. 15. CATERINA ALBERT, “VÍCTOR CATALÁ” (1869 - 1966) <ul><li>Aos 15 anos empezou a escribir en catalán. En 1898 presentouse a un concurso literario e armouse un gran escándalo cando se soubo que o autor de La infanticida era unha muller. En 1900, visita a casa unha amiga da familia, Caterina lelle uns poemas e a muller pídelle os escritos, ao cabo dun mes pídelle por correo un nome para poñer como autor daqueles poemas que xa estaban no prelo, é entón cando Caterina lle dá o nome de Víctor Catalá. Por que? Segundo ela polas críticas recibidas por La infanticida . Case todos os seus títulos están escritos en catalán. </li></ul>
  16. 16. CATERINA ALBERT <ul><li>“ Mila pasó diez o doce días en plena embriaguez de mujer: limpiando. Con las puertas y las ventanas de la casa francas a todos los vientos, y ella con las faldas hasta media pierna y el pelo alborotado, no paraba desde que salía el sol hasta que era ya de noche negra. </li></ul><ul><li>Lo había encontrado todo como un establo; las paredes, sin enjalbegar desde hacía muchos años, estaban llenas de manchas de nombres, de dibujos groseros, muestras de la insolencia de los visitantes que subían hasta allí en los días de fiesta; las arañas, amas y señoras a unas cuartas por encima del suelo, quedaban suspensas de las vigas y tejían rinconeras en todos los ángulos…” </li></ul>
  17. 17. CECILIA BÖHL DE FABER “FERNÁN CABALLERO” (1796-1877 ) <ul><li>Filla dun hispanista alemán e dunha dama gaditana de ascendencia irlandesa que xa no seu tempo destacou como tradutora de lord Byron. Cecilia, por mor do traballo diplomático de seu pai, viviu moito tempo en Hamburgo. En 1816 casa cun militar e trasládase a vivir a Puerto Rico. Pouco durou o tormentoso matrimonio, con 20 anos xa estaba viúva. En 1822 volve casar, agora co Marqués de Arco Hermoso. A súa nova posición social permítelle entrar nos círculos máis selectos da sociedade sevillana. Entón empeza a amosar o seu interese pola literatura recopilando historias populares. En 1835 morre o seu segundo marido e pouco despois, seu pai. De viaxe a Londres coñece a Federic Cuther de quen se namora profundamente, viven unha historia de amor tormentosa e ela, doída, volta a Sevilla. A súa novela Clemencia está inspirada nesta etapa da súa vida. En 1837 casa por terceira vez, agora con Antonio Arrom de Ayala, dezasete anos máis novo, pintor e enfermo de tuberculose. Dada a precaria saúde do marido e o seu desexo por axudarlle a situación económica resíntese, é agora cando Cecilia decide escribir para gañar cartos e farao baixo o seudónimo de Fernán Caballero. </li></ul>
  18. 18. CECILIA BÖHL DE FABER <ul><li>Colabora en periódicos e en 1849 publica a súa novela máis famosa La Gaviota , novela sentimental considerada precursora da novela costumista. Hai que valorar positivamente o seu esforzo por escribir, pero entendemos que usara un pseudónimo, o seu propio pai dixera nunha ocasión: “La niña cree en sus padres, la joven en su amante, la mujer en su marido y todas en Dios. He aquí por qué la mujer masculina, que se gobierna por sí, que no reposa sobre otro, es un ser que repugna” . </li></ul><ul><li>Cando volve a quedar viúva a súa situación económica é precaria, así que entra baixo a protección da raíña Isabel II que lle cede unha das casas do Alcázar de Sevilla. Morre o 7 de abril de 1877, cumpridos os oitenta anos. </li></ul>
  19. 19. CECILIA BÖHL DE FABER “ La pobre niña, como el ruiseñor enjaulado en el bullicio del mundo, suspiraba por la tranquila soledad de su floresta. Clemencia había caído postrada; no obstante su juventud y buena naturaleza triunfaron. Estaba ya en plena convalecencia, cuando llegó la noticia de haber muerto Fernando como valiente en una arrojada empresa. Clemencia lloró con tan abundantes y sinceras lágrimas a su marido, que nadie pudo nunca sospechar su infame comportamiento con ella. Todo lo calló siempre Clemencia; en vida de Guevara por un sentimiento de deber, en su muerte por un sentimiento de respeto”.
  20. 20. ANGELA GRASSI TECHI (1823-1883) <ul><li>Filla de italianos, súa nai abandonou o convento para casar co músico Juan Grasi. En 1829 a familia trasladouse a España. Ángela foi educada nun ambiente artístico excepcional, estudou música, xeografía, retórica, literatura, idiomas, etc; mesmo sacou o título de mestra, mais nunca exerceu. Casou cun periodista que enfermou ao pouco de casar e tivo que coidar del o resto da súa vida. En 1842 estreou no teatro a súa obra Lealtad a un juramento o Crimen y expiación , que tivo moito éxito. Tamén escribiu o libreto dunha ópera que tivo sona no momento Il proscrito d’Altermburgo . Na época houbo un grupo de escritores que a consideraron a única muller digna de colaborar na revista Crónica de ambos mundos . En 1866 conseguiu un accésit da Real Academia pola súa novela Las riquezas del alma . As súas obras están cargadas de digresións moralizantes, cun sentimento relixioso e puro. A súa forma de pensar levouna a censurar as obras de lord Byron e George Sand. Chegou a dirixir a súa propia revista, El Correo de la Moda, nela amosou as súas ideas orientadas a reforzar o estereotipo da muller como “ángel del hogar”. </li></ul>
  21. 21. ANGELA GRASSI TECHI <ul><li>“ Desde logo as súas palabras non son o que se di feministas: “¿Qué nos hablan esas mujeres estúpidas de emancipación, de igualdad de derechos, de igualdad de aspiraciones ¿ (...) No, la mujer no puede albergar las mismas aspiraciones que el hombre; no, ¡mil veces no!” </li></ul>
  22. 22. PILAR SINUÉS (1835-1893) <ul><li>Naceu en Zaragoza cara ao ano 1835. Poucos datos se coñecen da que foi a escritora máis prolífica do s. XIX: a súa produción literaria completa abarca arredor dun centenar de títulos. Tivo acceso a unha educación humanística privilexiada grazas a terse criado nun convento, no que se ordenaría como novicia, aínda que despois casou co escritor valenciano José Marco Sanchís. </li></ul><ul><li>Contraria á emancipación feminina, cría que á muller lle estaba vedada toda actividade fóra do círculo familiar. Porén, defendeu a necesidade de ofrecerlle unha mínima formación, eminentemente moral, utilizando como argumento que sobre a nai recae unha responsabilidade enorme que debe saber desempeñar con éxito y a toda costa: a de educar os fillos durante os primeiros anos da súa vida. É unha das máximas representantes da novela doméstica, por media da cal dedicouse a divulgar o estereotipo feminino do “ánxel do fogar”, de suma vixencia na época. </li></ul>
  23. 23. PILAR SINUÉS <ul><li>“ El destino de la mujer es, en verdad, tan desgraciado, que la tristeza que acompaña a su nacimiento no deja de ser fundada y hasta excusable: débil e inofensiva en su niñez, está amenazada de enfermedades sin cuento, excediendo la fragilidad de su organismo a la de todo ser humano: en su adolescencia está también rodeada de un sinnúmero de males físicos, y, según la naturaleza de cada una, de algunos morales de difícil e imposible curación, aunque, lo que pocas veces sucede, no eche de menos un cuidado previsor y tierno: en la edad madura y la ancianidad, sus dolores crecen en proporción de los años, y no pocas bajas a la tumba llevando en las sienes la invisible, pero sangrienta corona de un ignorado martirio.” </li></ul>
  24. 24. VICTORINA SÁENZ DE TEJADA (1841-?) <ul><li>O máis interesante dos seus versos é a súa capacidade para suxerir que o inefable na muller consiste naquilo que cala, nese silencio que a través dunha dolorosa loita interna, imponse a un sentimento de rebeldía frustrado que nace da súa oposición a un destino que detesta: o de ver pasar a vida entre catro paredes. </li></ul>
  25. 25. VICTORINA SÁENZ DE TEJADA <ul><li>Nace en Granada pertencendo a unha prestixiosa familia, polo que recibiu unha coidada educación. Seu pai morre en Cuba de pequena quedando na miseria. En 1865 publica Poesías , desenvolvendo o tema do desalento das mulleres, reprimidas pola sociedade. En 1869 vive en Sevilla e colabora en revistas literarias. En 1875 ingresa nun convento e segue escribindo ata a súa morte, da que non temos a data precisa. </li></ul>
  26. 26. VICTORINA SÁENZ DE TEJADA <ul><li>Ven, fantasma de lánguida belleza, </li></ul><ul><li>y dale al corazón blando reposo: </li></ul><ul><li>Adormezca tu seno mi cabeza </li></ul><ul><li>Con beleño dulcísimo y sabroso. </li></ul><ul><li>Ven, y rompe las frágiles cadenas, </li></ul><ul><li>que retienen al alma aprisionada, </li></ul><ul><li>y libre de congojas y de penas, </li></ul><ul><li>podrá volar a celestial morada. </li></ul>
  27. 27. ADELA ZAMUDIO (1854 - 1928) <ul><li>Boliviana, a vocación literaria espertou nela de nena, con 15 anos xa era coñecida por un poema que publicara baixo un pseudónimo. Mais o seu primeiro libro Ensayos poéticos non se publica ata 1887. Saca o título de mestra e en 1901 funda a primeira Escola de Pintura para señoritas e outra adicada aos nenos nos arrabais. En 1904 converteuse na directora da primeira escola laica de Bolivia, a Escuela para Mujeres, que ela creara. Tratou de equiparar o ensino para ambos sexos. En 1913 publica a novela Íntimas. </li></ul><ul><li>Pasou á historia non só polo seu traballo no ensino, senón tamén por loitar polo matrimonio civil e pola separación dos poderes da Igrexa Católica e do Estado. En 1915 publicou un artigo “ Por una enferma ” , no que denuncia os amargos anos de encerro conventual dunha moza boliviana. Unha especie de J’accuse que conmoveu ao país. En 1916 fundou o Liceo de Señoritas que pasaría a chamarse Liceo Adela Zamudio cando ela morreu. </li></ul><ul><li>Foi tal o seu papel na historia de Bolivia e das súas mulleres que no seu país, o día 11 de outubro (día do seu nacemento) foi declarado día da Muller Boliviana. </li></ul>
  28. 28. ADELA ZAMUDIO <ul><li>Mi epitafio </li></ul><ul><li>Vuelo a morar en ignorada estrella </li></ul><ul><li>libre ya del suplicio de la vida, </li></ul><ul><li>allá os espero; hasta seguir mi huella </li></ul><ul><li>lloradme ausente pero no perdida. </li></ul>
  29. 29. CLORINDA MATTO DE TURNER (1855 - 1909) <ul><li>Quedou orfa moi nena e foi criada por serventas indias, con elas aprendeu o quechua e coñeceu as súas tradicións. Casou cun médico inglés co que foi vivir ao deserto de Tinta, onde comezaría a súa vida literaria. En 1876 funda a revista El Recreo . A principios dos 80 queda viúva e trasládase a Lima onde coñecerá a gran número de escritores e indixenistas. En 1884 e 1886 publica os dous volumes de Tradiciones cuzqueñas . En 1889 é nomeada directora do periódico El Perú ilustrado . Un pouco despois publicará a súa novela máis importante Aves sin nido , na que reflicte a súa preocupación pola sociedade peruana e pola situación indíxena, na que incluso reflicte as relacións sexuais clandestinas de membros do clero con mulleres indíxenas. Por suposto, a obra acarreoulle moitos inimigos e ante a presión mediática, trasladouse a vivir a Bos Aires, onde segue a escribir, e viaxa por Europa recollendo a experiencia en Viaje de recreo . Morreu con 55 anos, logo de chegar dunha viaxe por Europa. </li></ul>
  30. 30. CLORINDA MATTO DE TURNER <ul><li>“ Y el señor López distinguió al través de una gasa negra la imagen marmórea de Eulalia junto a la mal traída sotana del cura Peñas, donde esos labios de mujer, rojos como los guindos de Urubamba, eran una gota de sangre indeleble. </li></ul><ul><li>El cura formó ante los ojos del infortunado señor López el oscuro del claro color de cielo que en su corazón dibujó la tímida niña que en la noche de su desposorio, estrechó él entre sus brazos con la pureza con que el rayo de luna circunda la corola de una rosa; noche inmemorial en que ambos se dijeran en la suprema exaltación del amor: </li></ul><ul><li>¡Eternamente solos! ¡Nadie entre los dos! </li></ul>
  31. 31. GERTRUDIS GÓMEZ DE AVELLANEDA (1814-1873) <ul><li>Filla dun español e dunha cubana. Con oito anos queda orfa de pai e iso marcaraa para sempre. Cando súa nai volve casar ela rexeita a nova situación e ao seu padrastro. Aos 15 anos comprométena cun bo partido do país, ao coñecelo négase a casar con el. A familia sofre un revés económico e o padrastro decide trasladarse a España, á Coruña. A experiencia para ela é moi negativa e decide fugarse a Andalucía para coñecer a familia de seu pai. Alí coñece a Ignacio Cepeda, un rapaz co que terá unha historia de amor que non chegará a bo fin. En 1840 estrea en Sevilla a súa primeira obra de teatro, Leoncia. Trasládase a Madrid onde coñecerá aos autores máis importantes do momento. Trunfa no teatro e gaña certames literarios. A partir de 1848 é a autora máis admirada de Madrid. </li></ul><ul><li>A súa gloria literaria foi grande, pero a súa vida persoal foi moi triste. Xa en Madrid viviu unha nova historia de amor non correspondido, namorouse do poeta Gabriel García Tassara, co que ten unha filla que morrerá pouco despois de nacer dunha terrible enfermidade. Tassara non estivo nunca ao seu lado. En 1846 casa con Pedro Sabater que morre tres meses despois da voda. Ela, rota pola dor, ingresa nun convento en Burdeus, pero non chega a profesar. En 1847 reanuda relacións con Cepeda, que a volve a abandonar. </li></ul>
  32. 32. GERTRUDIS GÓMEZ DE AVELLANEDA <ul><li>En vano ansiosa tu amistad procura </li></ul><ul><li>adivinar el mal que me atormenta; </li></ul><ul><li>en vano, amigo, conmovida intenta </li></ul><ul><li>revelarlo mi voz a tu ternura. </li></ul><ul><li>Puede explicarse el ansia, la locura </li></ul><ul><li>con que el amor sus fuegos alimenta… </li></ul><ul><li>puede el dolor, la saña más violenta, </li></ul><ul><li>exhalar por el labio su amargura… </li></ul><ul><li>Mas de decir mi malestar profundo, </li></ul><ul><li>no halla mi voz, mi pensamiento medio, </li></ul><ul><li>y al indagar su origen me confundo: </li></ul><ul><li>pero es un mal terrible, sin remedio, </li></ul><ul><li>que hace odiosa la vida, odioso el mundo, </li></ul><ul><li>que seca el corazón… ¡En fin, es tedio! </li></ul>
  33. 33. VICENTA GARCÍA MIRANDA (1816 - 1877?) <ul><li>Por problemas familiares non puido estudar, por iso se di que é autodidacta. Con só 16 anos casou cun médico. En 1841 tivo un fillo que morreu ao pouco de nacer. Dous anos despois mórrelle o home. Ao quedar soa decídese a escribir e empeza a compoñer poesía e a tomar contactos con publicacións periódicas. En 1851 compón “A las españolas” , no que defende a autonomía da muller, un verdadeiro documento feminista da época . En 1855 publica o seu único poemario , Flores del valle . </li></ul>
  34. 34. VICENTA GARCÍA MIRANDA <ul><li>Fortemente influída polos versos de Carolina Coronado e apoiada por esta, adquiriu a conciencia de que a muller tamén pode ser poeta e decidiu tentalo. Detrás dos seus versos agóchase un eu lírico, trasunto de si mesma,que expresa o sufrimento dunha vida presidida pola soidade. Utilizou o lirismo para cuestionar as limitacións impostas ao seu sexo pola sociedada da época. </li></ul>
  35. 35. VICENTA GARCÍA MIRANDA <ul><li>Ved que os dicen: mujeres, si hasta el día </li></ul><ul><li>el hombre os suponía </li></ul><ul><li>seres sin voluntad, de juicios vanos, </li></ul><ul><li>de escaso entendimiento </li></ul><ul><li>y de menguado aliento </li></ul><ul><li>para entrar de la ciencia en los arcanos, </li></ul><ul><li>hoy confiesa que torpe se engañaba, </li></ul><ul><li>cuando tan mal juzgaba </li></ul><ul><li>vuestra alma, que aun en cárcel dura gime; </li></ul><ul><li>y que de vuestra mente, </li></ul><ul><li>cual rápido torrente, </li></ul><ul><li>brota la inspiración pura y sublime </li></ul><ul><li>que fue grave injusticia cuando osados </li></ul><ul><li>mil derechos sagrados </li></ul><ul><li>os negaron en mengua de Dios mismo </li></ul><ul><li>con el vago pretexto </li></ul><ul><li>de que el sabor funesto </li></ul><ul><li>abría a las mujeres un abismo. </li></ul>
  36. 36. CAROLINA CORONADO (1820-1911) <ul><li>De formación autodidacta, virtuosa do piano e do arpa. A partir de 1843 a raíz da publicación da primeira edición das súas Poesías empezou a colaborar en periódicos e revistas, destacando sempre pola súa firme defensa da promoción cultural das mulleres. En 1853 casa con Horacio Perry Spragne, primeiro secretario da embaixada dos Estados Unidos. A partir da súa voda, Carolina veu intensificada a súa vida social e viaxou por Europa e América. En 1854 morre o seu fillo Horacio e vinte anos despois a súa filla Carolin, ambas as dúas mortes sumirana nunha profunda tristura, que a apartará da produción poética. </li></ul><ul><li>A súa prosa é precursora da narrativa contemporánea pola súa reflexión metaliteraria. Escribiu tres novelas longas e cinco curtas. A máis famosa na época foi Jarilla , que narra a historia de amor entre unha moza árabe e un xove católico e que remata, como é normal na época, co suicidio da moza. </li></ul><ul><li>En 1868 provocou un escándalo terrible ao publicar o poema “A la abolición de la esclavitud en Cuba” e cunhas declarcións contra os “manejos yankees” naquel país. Nin que dicir ten que o seu home foi cesado. Trasládase e Portugal e alí morre Horacio en 1891. Carolina obstinouse en embalsamar o cadáver do seu home e fíxoo trasladar á caela do palacete no que vivían. Alí permaneceu descuberto, visitado diariamente pola escritora ata que morreu Carolina en 1911. </li></ul>
  37. 37. CAROLINA CORONADO <ul><li>A súa voz é unha das primeiras que se atreveron a aparecer ante o público afirmando a súa autoridade literaria. No conxunto da súa obra destaca a súa decidida entrega a favor dun feminismo cultural e social. Nos seus versos late a construción complexa dunha psique feminina problemática, escindida entre a súa dobre condición de escritora e muller. </li></ul>
  38. 38. CAROLINA CORONADO <ul><li>La cuestión de si las mujeres deben o no dedicarse a hacer versos nos parece ridícula. La poetisa existe de hecho y necesita cantar, como volar las aves y correr los ríos, si ha de vivir con su índole natural, y no comprimida y violenta. Considérenla sus defensores y sus contrarios como un bien o un mal para la sociedad, pero es inútil que decidan o no si debe existir, porque no depende de la voluntad de los hombres. Estos pueden reformar sus obras, pero no enmendar las de Dios. </li></ul>
  39. 39. ROSALÍA DE CASTRO <ul><li>Naceu en Santiago de Compostela en 1837, filla dun cura, foi inscrita no rexistro con “hija de padres ignotos”. Foi criada por Francisca Martínez, muller de confianza de seu pai, primeiro, e despois por unha tía paterna. Posteriormente entrou a cargo da súa nai en Padrón e despois en Santiago. Segundo os seus biógrafos, a súa educación foi deficiente e formouse intelectualmetne a si mesma. Era moi afeccionada ao teatro e mesmo debutou como actriz en Santiago. </li></ul><ul><li>En 1856 trasládase a Madrid e coñece a Manuel Murguía, un home clave no Rexurdimento cultural galego. En 1858 casa con Murguía. En 1859 publica a súa primeira obra narrativa, La hija del mar . Despois de serios problemas de saúde que a levan de Galicia a Madrid e de Madrid a Galicia, coñece a identidade de seu pai cando súa nai xusto antes de morrer lle conta a verdade. En 1863, publica A mi madre e Cantares gallegos . Desa época é tamén unha novela titulada El caballero de las botas azules que presenta importantes achádegos intelectuais e expresivos e que afondan na crítica social. </li></ul>ROSALÍA DE CASTRO
  40. 40. ROSALÍA DE CASTRO En 1876, cando Rosalía xa está ben deteriorada fisicamente por mor da súa saúde, mórrelle o seu fillo máis pequeno, e iso provocaralle unha fonda depresión. Esa terrible traxedia aparece reflexa en En las orillas del Sar no poema que empeza “ Era apacible el día...”. En 1880 publica Follas novas , segundo libro de poemas en lingua galega. Neste libro destaca o seu interese por mostrar a precariedade na que vivían as mulleres galegas, obrigadas a traballar duramente no campo e a soportar as súas ausencias mentres eles van ao mar. En 1884 publica En las orillas del Sar , unha obra poética escrita en castelán, na que trata a tristura, a relixiosidades, a procura do amor e o mundo das sombras. Morreu en 1885 na súa casa de Padrón.
  41. 41. ROSALÍA DE CASTRO <ul><li>Pero sobre todo, amiga mía, tú no sabes lo que es ser escritora. Serlo como Jorge Sand vale algo; pero de otro modo ¡qué continuo tormento! Por la calle te señalan constantemente y no para bien, y en todas partes murmuran de ti. Si vas a la tertulia y hablas algo de lo que sabes, si te expresas siquiera en un lenguaje correcto, te llaman bachillera, dicen que te escuchas a ti misma, que lo quieres saber todo. </li></ul>
  42. 42. JUANA MANSO (Uruguay 1819-1875) <ul><li>Foi filla dun matrimonio separado na intimidade que gardaba as apariencias sociais. Sendo adolescente, adica o seu tempo a ler novelas e traducir obras do francés. En Montevideo, en 1830 abre o Ateneo de Señoritas, onde o ensino tradicional –costura, bordado, piano- combínase con estudos de diversas ciencias e idiomas. </li></ul><ul><li>Hacia 1845 coñece a un pianista portugués e casa con el, empezando un gran número de viaxes por mor das xiras do pianista. Juana apunta todas as impresións das súas viaxes e recólleas nun escrito adicado a súa futura filla, Eulalia. As malas condicións económicas deterioran o matrimonio e Juana rexistra nos seus cadernos os maltratros do home e a desilusión conxugal. Empeza entón a escribir a novela Los misterios de plata escrita en portugués e traducida ao castelán, nela denuncia a ditadura de Juan Manuel Roses. </li></ul>
  43. 43. <ul><li>De volta a Brasil, a parella estrea varias obras de teatro cun éxito aceptable. Entón Juana funda o semanario O Jornal das senhoras , dirixido a mulleres. En 1851 o seu home fúgase a Portugal con outra muller e ela decida voltar ao seu país. Ao chegar a Buenos Aires funda a revista El Álbum de Señoritas , cuxos artigos sobre a emancipación e a educación da muller provocan irritación e malestar entre os porteños, ao igual que aqueles artigos adicados a liberdade de culto e a tolerancia relixiosa. Tampouco é ben recibida a súa segunda novela La familia del Comendador , sobre a perversidade da escravitude. Pasará moitas dificultades económicas e fará de todo: asinará artigos, escribirá un manual escolar de historia, fundará bibliotecas populares, dictará conferencias, traducirá libros de dereito e exercerá como inspectora de escolas. Sufrirá os ataques dos homes porque é demasiado progresista e os das mulleres porque non admiten que outra muller lles dea consellos, pero Juana mantívose nas súas ideas ata a fin dos seus días. </li></ul>JUANA MANSO
  44. 44. JUANA MANSO <ul><li>Ademais de escritora, foi educadora e defensora da instauración da educación pública e laica na Arxentina do s. XIX. Nos seus artigos defendou a educación de ambos sexos, o matrimonio civil, a emancipación feminina e mesmo insinou a lexitimidade do divorcio. As súas ideas contribuíron ao avance político e social do seu país. </li></ul>
  45. 45. <ul><li>“ A Igrexa o que fixo foi afondar nas nosas cadeas pola dirección espiritual que nos coloca entre dous donos –o da conciencia éo o confesor e o do corpo que o é o marido-: resultado dese estado de cousas unha monstrosidade espantosa.” </li></ul>JUANA MANSO
  46. 46. CONCEPCIÓN ARENAL (A Coruña, 1820 - 1893) <ul><li>Seu pai foi perseguido e exiliado, morreu prematuramente obrigando á muller e ás fillas a buscar refuxio en Santander, alí Concepción descobre uns vellos libros de leis de seu pai e decide que quere ser avogada. En 1834 viaxa a Madrid para estudar nun colexo feminino. Volve a Santander en 1838 onde herda unha serie de propiedades que lle aseguran a estabilidade e autonomía económica nun futuro. Ten que esperar a que morra súa nai para estudar dereito, faino vestida de home. Ao descubriren que é muller, só Fernando García Carrasco a defende. Consegue o permiso para seguir, pero segue vestindo con prendas masculinas para pasar máis desapercibida nas aulas. Casa con Fernando en 1847, pouco despois teñen que abandonar Madrid polas súas ideas liberais e refuxiarse en Oviedo. Alí escribe a zarzuela Los hijos de Pelayo e a novela Histoira de un corazón. </li></ul>
  47. 47. CONCEPCIÓN ARENAL Enferma o seu home e ela segue escribindo artículos para o periódico no que traballa o seu home, pero coa firma del. En 1855 queda viúva e ten que demostrar que os artigos anteriores eran dela, o director acepta pero coa condición de pagarlle só a metade por ser muller. Axudada por un amigo da familia trasládase a Potes onde vivirá recluída adicada ao estudo e a escritura. Só sae polas tardes a percorrer as aldeas veciñas axudando aos máis necesitados, comeza así o seu labor apostólico que reflectirá na súa obra Manual del visitador del pobre e máis tarde en La beneficencia, la filantropía y la caridad , unha memoria que mandou a Academia de Ciencias Morales y Políticas, asinada polo seu fillo e que foi premiada. Pouco despois e nomeada visitadora de prisións de mulleres en A Coruña, foito desta actividade escribe Cartas a los delincuentes .
  48. 48. CONCEPCIÓN ARENAL <ul><li>En 1868 publica La mujer del porvenir , un estudo sobre a situación subalterna da muller. Un ano mási tarde funda o Ateneo Artístico y Literario de Señoras. En 1870 comeza a publicación da revista La Voz de la Caridad que se editará durante 14 anos. </li></ul><ul><li>Durante a guerra carlista organiza grupos sanitarios e ocúpase dos feridos no hospital de Miranda de Ebro. En 1873 forma parte, nomeada polo goberno da República, da comisión para reformar o código penal e os sistema penitenciario español. En 1878, a Academia de Ciencias Morales y Políticas premia a súa memoria La instrucción del pueblo e, no mesmo ano, participa no Congreso Penitenciario de Estocolmo. Aínda publicará Cartas a un obrero e El estado actual de la mujer en España. </li></ul><ul><li>Morreu en Vigo aos setenta e tres anos. </li></ul>
  49. 49. CONCEPCIÓN ARENAL <ul><li>A vida da muller é sedentaria e monótona; non ten actividade nin variedade. Se é vulgar, admite o amor, calquera amor, como pasatempo. Se non o é, ama con vehemencia, con paixón. Toda a febril actividade da súa alma concéntrase nun só punto e segundo o camiño que ela mesma elixa será digna de respecto ou de desprezo, pero nunca será feliz. A paixón para o home é un torrente, para a muller é un abismo. </li></ul>
  50. 50. CONCEPCIÓN JIMENO DE FLAQUER (Teruel, 1850 – Madrid, 1919) <ul><li>A maior parte do seu traballo intelectual está enfocado cara a análise da situación da muller. Loitou pola independencia económica e defendeu o dereito a escribir, a publicar e a exercer determinadas profesións. </li></ul><ul><li>En 1872 funda e dirixe en Barcelona a revista La Ilustración de la mujer. En 1883 publica a súa primeira novela, Victorina o heroísmo del corazón . En 1877 aparece La mujer española , unha obra que conmoveu o mundo cultural da época, ata Víctor Hugo escribiulle unha carta de felicitación. En 1882 publica La mujer juzgada por una mujer , que tamén tivo moito éxito (nove edicións). </li></ul><ul><li>En 1879 casa co periodista Francisco Flaquer co que se instalará en México en 1883, alí fundará a publicación El Álbum de la mujer , onde apareceu escrita unha frase que a fará famosa: “La mujer no es solamente un útero” . </li></ul>
  51. 51. <ul><li>Xa viúva, volta a España e a partir de 1890 ocúpase da dirección da revista El Álbum Ibero-Americano . Anos despois, convencida por JuanValera, deu un ciclo de conferencias no Ateneo de Madrid e en todas tiveron que habilitar máis asentos porque non collía a xente na sala. </li></ul><ul><li>En 1903 declárase partidaria do divorcio. En 1908 pronuncia a súa última conferencia en España. A partir de 1991 pérdeselle a pista, pero parece que morreu en Madrid en 1919. </li></ul>CONCEPCIÓN JIMENO DE FLAQUER (Teruel, 1850 – Madrid, 1919)
  52. 52. CONCEPCIÓN JIMENO DE FLAQUER <ul><li>Denominar feble á muller na nosa era é un anacronismo: pódese admitir este inxurioso ditado naquelas épocas en que a forza bruta era todo, mais hoxe quedan abolidos os dereitos do forte para dar paso aos dereitos do que ten razón. </li></ul>
  53. 53. EMILIA PARDO BAZÁN (A Coruña, 1851 - 1921) <ul><li>Filla de nobres galegos, tivo unha educación moi esmerada. En 1868 casa con José Quiroga, ese mesmo ano comeza a súa colaboración no Almanaque de Galicia . En 1869 trasládase a Madrid. En 1870 o papa Pio IX concédelle a seu pai o título de conde de Pardo Bazán. Co cambio político, toda a familia vaise refuxiar a Francia. Desde alí Emilia viaxa a Inglaterra onde aprende inglés e le a Shakespeare. Despois viaxa a Italia, a Viena... esfórzase por aprender alemán, co tempo chegará a traducir a Heine. En 1873 a familia regresa a Madrid onde descubrirá aos escritores españoles: Valera, Pereda, Alarcón e Galdós. En 1876 recibe a Rosa de Oro pola súa Oda a Feijoo . </li></ul>
  54. 54. EMILIA PARDO BAZÁN <ul><li>En 1879 descubre a Zola, ese ano publica Pascual López, autobiografía de un estudiante de medicina . En 1891 coñece a Víctor Hugo e publica Un viaje de novios . A súa intervención decisiva como intelectual ten que ver coa publicación duns artigos sobre o naturalismo que recolle baixo o título de La cuestión palpitante . A sociedade repróchalle a súa condición de muller casada e con fillos, ata tal extremo chega a presión que ata o seu marido lle pide que abandone a literatura. É o comezo dunha separación amistosa do matrimonio. Publica La Tribuna , unha novela insólita e moi documentada que defende os dereitos das mulleres que traballan nunha fábrica de cigarros. </li></ul>
  55. 55. EMILIA PARDO BAZÁN <ul><li>Volve a París e coñece a Zola. Empeza a ler a Dostioievski e publica Los pazos de Ulloa . En 1887 pronuncia no Ateneo de Madrid unha conferencia sobre a literatura rusa. Publica La madre naturaleza e viaxa como corresponsal de prensa a Italia. Un ano despois publica Mi romería , colección de artigos sobre a súa viaxe a Italia. En 1889 publícase Insolación , que escandaliza pola súa explícita referencia ao desexo erótico encarnado na súa protagonista femenina. Nestes anos vive unha relación con Benito Pérez Galdós. </li></ul><ul><li>Nos últimos anos da súa vida conseguiu grandes honores: </li></ul><ul><li>-1906 : presidenta da sección de literatura do Ateneo de Madrid,.-1912, socia de número da Sociedade matritense de Amigos del País.-1916, catedrática de linguas neolatinas na Universidade de Madrid </li></ul>
  56. 56. EMILIA PARDO BAZÁN <ul><li>Sobre que non é lícito usar en batallas </li></ul><ul><li>públicas armas do arsenal secreto e </li></ul><ul><li>privado, como vivo tan lonxe </li></ul><ul><li>de Madrid, quizais non acerte a </li></ul><ul><li>tomar o pulso da opinión. E sen </li></ul><ul><li>descoñecer o moito valer da </li></ul><ul><li>allea, escribo sempre conforme </li></ul><ul><li>á propia. </li></ul>
  57. 57. SOFÍA CASANOVA (A Coruña, 1861 - Polonia 1958) <ul><li>De nena trasladouse a Madrid e entrou en contacto co máis selecto do país. Chegaría a falar portugués, francés, italiano, inglés, polaco e ruso. En 1886 chega a Madrid o filósofo polaco Vicente Lutoslawski co que casou en 1887. Trasladáronse a Estonia, despois a Moscú, Londres e Kazan. Foi en Rusia onde escribiu a súa primeira novela El doctor Wolki. </li></ul><ul><li>En 1886, de volta, instálase en Mera, onde nacerá a súa última filla. Aquí sentirase atraída polas reivindicacións dos nacionalistas galegos. Nestes anos compón o poema Jadwiga , onde resalta as emocións que lle provoca o reencontro coa súa terra. </li></ul>
  58. 58. SOFÍA CASANOVA <ul><li>Sepárase do filósofo e decide instalarse finalmente en Madrid. En 1941 regresa a Polonia como corresponsal do periódico ABC . Os seus artigos son claramente defensores da causa polaca. Cando caeu Varsovia foi evacuada a Moscú e despois trasladada a San Petesburgo, onde foi testemuña da revolución volxevique de 1917; esta experiencia espertará nela un profundo rexeitamento polo comunismo. Chegou a entrevistarse con Trotski, o resultado é unha entrevista publicada no ABC. </li></ul><ul><li>En 1919 volta a Españ e en 1925 foi proposta para o premio Nobel de Literatura. Recibiu a Gran Cruz de Alfonso XII e chegou a ser membro da Real Academia Galega, sendo ascendida en 1952 a académica de honra. Finalmente decidiu fixar a súa residencia en Polonia, onde morrería en 1958, sabéndose rexeitada polo seu apoio ao rexime de Franco. </li></ul>
  59. 59. SOFÍA CASANOVA <ul><li>Vivín vinte anos entre España e Polonia educando á miñas tres fillas, enfermera dun marido enfermo e cultivando a literatura. Fun testemuña e vítima non só da guerra máis terríbel da historia, senón tamén das revolucións que destruíron o Imperio ruso en sangue. Algo do vivido entón perdura nas miñas obras </li></ul>
  60. 60. BLANCA DE LOS RÍOS (Sevilla, 1862- Madrid, 1956) <ul><li>Con 16 anos xa tiña publicada baixo o seudónimo de Carolina del Boss, a súa primeira novela, Margarita . En 1880 empezou a colaborar coa revista de Madrid El Correo de la Moda , un ano despois publica o seu pemario Esperanzas y recuerdos, aínda baixo seudónimo </li></ul><ul><li>Alternou a creación literaria coa historiografía literaria, amosando unha particular atención pola presenza da muller na tradición. Publicou estudos sobre Santa Teresa de Jesús, Tirso de Molina, etc. </li></ul><ul><li>Foi elixida membro do comité executivo para a celebración do III Centenario da morte de Cervantes e formou parte das Academias de Buenas Letras de Barcelona e Sevilla e da de Ciencias Históricas de Toledo. En 1924 concédenlle a Gran Cruz de Alfonso XII. Foi chamada por Primo de Rivera para formar parte da Asemblea nacional, entre 1927 e 1929. Morreu en Madrid en 1956. </li></ul>
  61. 61. BLANCA DE LOS RÍOS <ul><li>É unha das pensadoras máis destacadas do século XIX. A súa ampla formación permitiulle ingresar no mundo intelectual español do momento e dotouna da independencia de criterio necesaria para poder dedicarse ao exercicio da crítica. O seu feminismo topou a súa mellor expresión na súa experiencia vivida e nas súas actividades intelectuais, demostrando que unha muller podía estar á altura de calquera home. </li></ul>
  62. 62. BLANCA DE LOS RÍOS <ul><li>El de Antonia, en cambio, era la lucha; y al </li></ul><ul><li>verla insomne e exaltada en medio de la </li></ul><ul><li>tormenta, creeríase que el tronar y </li></ul><ul><li>relampaguear creciente no </li></ul><ul><li>eran sino prolongación de la </li></ul><ul><li>tempestad de su alma. </li></ul>
  63. 63. Mª EUGENIA VAZ FERREIRA <ul><li>Naceu en Montevideo (Uruguai) en 1857. Nunca foi á escola e adicouse á interpretación musical. Viviu e escribiu seguindo o impulso do momento, tratando con pouco esmero a súa obra poética. Cara a 1903 tense constancia do seu primeiro libro, “Fuego y mármol”, obra que quedou inédita. No único libro “La isla de los cánticos” pode verse a máis desolada e persoal así como desesperanzada busca metafísica que teña dado a poesía uruguaia. Morreu en 1924. </li></ul>
  64. 64. Mª EUGENIA VAZ FERREIRA <ul><li>Y no tengo camino; </li></ul><ul><li>mis pasos van a la salvaje selva </li></ul><ul><li>en un perpetuo afán contradictorio. </li></ul>
  65. 65. DELMIRA AGUSTINI <ul><li>Nace en Uruguai en 1886. Recibe unha educación esmerada. Aos 16 anos publica os seus primeiros poemas. En 1910 o seu prestixio é considerable. En 1913 publica o seu terceiro poemario “Los cálices vacíos” que pola súa nudez erótica e a orixinalidade dos seus modelos expresivos provoca un escándalo social. O 6 de xullo de 1914 é asasinada polo seu exmarido. </li></ul>
  66. 66. DELMIRA AGUSTINI <ul><li>Por tus manos indolentes </li></ul><ul><li>mi cabello se desfloca; </li></ul><ul><li>sufro vértigos ardientes </li></ul><ul><li>por las dos tazas de moka </li></ul><ul><li>de tus pupilas calientes; </li></ul><ul><li>me vuelvo peor que loca </li></ul><ul><li>por la crema de tus dientes </li></ul><ul><li>en las fresas de tu boca; </li></ul><ul><li>En llamas me despedazo </li></ul><ul><li>por engarzarme en tu abrazo, </li></ul><ul><li>y me calcina el delirio </li></ul><ul><li>cuando me yergo en tu vida, </li></ul><ul><li>¡toda de blanco vestida, </li></ul><ul><li>toda sahumada de lirio! </li></ul>
  67. 67. JUANA DE IBARBOUROU <ul><li>Nace en Ururguai en 1892. Os seus primeiros poemas aparecen en xornais. En 1919 aparece o seu primeiro libro “Las lenguas de diamante”, de gran éxito, ao que seguen outros libros de poemas. Entre 1930 e 1950 escribe libros de contos para nenos e curiosos libros de inspiración relixiosa. Neste último ano volve á poesía. </li></ul><ul><li>Morre en 1979. </li></ul>
  68. 68. JUANA DE IBARBOUROU <ul><li>Nacemos con la esperanza de un día. A veces, es una esperanza casi secreta para nosotros mismos, que no nos atrevemos a mirarla cara a cara ni siquiera en el ensueño. Pero está en nuestro presentimiento para hacerse torrente o relámpago. </li></ul>
  69. 69. ALFONSINA STORNI (1892-1938) <ul><li>Empezou a escribir versos aos doce anos. En 1909 matricúlase na Escuela Normal de Rosario e ao ano seguinte obtén o título e empeza as prácticas como mestra rural na mesma cidade. Queda embarazada dun home casado e marcha a Buenos Aires, o tema do resentimento cara aos homes marcará a súa poesía. </li></ul><ul><li>En 1916 aparece o seu primeiro libro La inquietud del rosal . Vai conseguindo colaboracións literarias que lle axudan a chegar a fin de mes e que a estimulan intelectualmente. Segue publicando e aparecen El dulce daño , Irremediablemente e Languidez . Este último ten moito éxito e medra a súa popularidade. Dá reciatais e conferencias e a Escuela Normal de Lenguas Vivas ofrécelle un posto de profesora. A partir de 1926 tamén contará cunha cátedra no Conservatorio de Música. </li></ul>
  70. 70. ALFONSINA STORNI <ul><li>Mediados os anos vinte, cae nunha crise de agotamento físico e emocional debido ao exceso de traballo. Segue escribindo e publica en 1934 Mundo de siete pozos . </li></ul><ul><li>En 1935 detéctanlle un cancro de mama. Dous anos despois vai a Mar de Plata a descansar. Unha noite despois de dictar unha carta para o seu fillo, tírase ao mar dende unha escolleira. Aquel mesmo ano publicara o seu último libro, Mascarilla y trébol. </li></ul>
  71. 71. ALFONSINA STORNI <ul><li>Soy superior al término medio de los hombres que me rodean y físicamente, como mujer, soy su esclava, su molde, su arcilla. No puedo amar libremente, hay demasiado orgullo en mí para someterme y me faltan medios físicos para someterlo. </li></ul>
  72. 72. <ul><li>trafegandoronseis.blogspot.com </li></ul>

×