SlideShare una empresa de Scribd logo
1 de 77
Descargar para leer sin conexión
NEOCLASICISMO,
GOYA E
ROMANTICISMO
NEOCLASICISMO
REFERENTES HISTÓRICOS.
XERALIDADES
• Desenvólvese dende mediados do século XVIII até principios do século
XIX, coincidindo co desenvolvemento da Ilustración, a Revolución
Francesa e o Imperio Napoleónico.
• É unha época de oposición, por parte da Burguesía e as clases medias,
ao absolutismo, á sociedade o Antigo Réxime (estamental,
aristocrática…) e ao papel xogado pola Igrexa Católica ata este
momento.
• Será un movemento que propugne a substitución do principio de autoridade
monárquica e relixiosa polo de racionalidade democrática. É unha época
de introdución de novas formas de relación entre o home e as insitucións,
tomando para isto como modelo a República Romana e a Atenas
Clásica.
• Coincide, ademais, co redescubrimento (un máis) da antigüidade
clásica, gracias ás escavacións que meses momentos se estaban a
realizar en Herculano e Pompeya, as cidades sepultadas polo Vesubio.
• A Revolución Francesa supuxo o triunfo da burguesía e a
fin do Antigo Réxime.
• A Revolución Industrial favoreceu a aparición da figura do
proletario e deu un xiro ás estructuras económicas e
produtivas.
• A consolidación da burguesía e o proceso de
industrialización, fomentou o aumento dos transportes e a
aparición de novas fontes de enerxía, así como o crecemento
das zonas urbanas, que derroubaron as súas murallas
medievais.
• Tras o período Napoleónico producírone as grandes
revolucións sociais, que partiron de Francia, pero
contaxiaron despóis a outros lugares de Europa (revolucións
burguesas de 1820, 1830, 1848).
• Grande crecemento demográfico:
– Retroceso da mortalidade.
– Aumento da produción de alimentos.
– Progreso da hixiene e a medicina.
• Revoltas e difusión de ideais revolucionarios
desembocaron no final das monarquías
absolutas, ao tempo que xurdía, en moitos
lugares de Europa e nas colonias americanas
unha conciencia nacional, materializadas na
creación de novos estados (exemplo, Grecia.
1830).
• Creación de novas doutrinas sociais, debido aos
problemas derivados da sociedade industrial,
como o socialismo e anarquismo, así como
movemento reivindicativos e revolucionarios.
LOCALIZACIÓN E
EVOLUCIÓN ARTÍSTICA
• Os focos principais foron Roma e París:
– Roma foi o foco principal de busca dos
principios Neoclásicos.
– París tivo imporatnacia relativa durante o
Neoclasicismo, aínda que durante o período
romántico se converteu en lugar de referencia
da arte europea. Este liderado acentuouse no
terreo pictórico, no que a escola francesa
influiu durante todo o século XIX. En
Inglaterra se desenvolveo o prerrafaelismo.
• O Neoclasicismo evolucionou en paralelo á
Ilustración e coexistiu desde un punto de vista teórico
co final do Rococó. Non obstante, en Inglaterra, fie ao
espírito clasicista, podemos identificar xa nos inicios
do século XVIII un Protoneoclasicismo, principalmente
na arquitectura.
• En Francia, o termo Romanticismo utilizouse para
referirse á pintura e para opoñelo á pintura neocláisca.
De aí que os límites cronolóxicos dos movementos
sexan pouco claros e se atopen mesturados en
artistas dunha mesa época e en diferentes países de
Europa.
• Dalgún xeito, o Romanticismo do século XIX foi
unha contraposición ao Neoclasicismo.
Neoclasicismo.
Características Xerais
• O Neoclasicismo é unha volta á Antigüidade
Clásica, retomándoa de forma moito máis fiel
que a protagonizada por retornos anteriores.
• Oponse á funcionalidade e ao exceso
decorativo do Barroco e do Rococó.
• O Neoclasicismo preséntase como unha arte
nova, sereno e equilibrado, fronte ao
esgotamento das formas do Rococó, coa súa
linguaxe baleira e reiterativo.
• O feito de que se fixen nas institucións da República Romana
e da Atenas clásica fará que se adopten as formas clásicas
como estilo oficial.
• Este estilo preconizará o ideal grego como punto de
partida de toda beleza: prefírese a arte grega, considerado
máis puro que o romano.
• É unha arte non cristiá: substitúe a Deus polo culto á razón.
É, pois, a vertente artística da secularización da cultura
(promovida pola Ilustración) e da Revolución Francesa.
• A burguesía adoptará o Neoclasicismo como a súa arte e
como a expresión da derrota da nobreza (condenando os
seus excesos, expresados no rococó).
• Non se trata dunha simple imitación do
mundo clásico, senón máis ben como a
revisión ou a adaptación deste modelo ao
mundo do século XIX.
• Academicismo: Necesidade de axustarse a
unhas normas establecidas polas academias.
Isto coindide á perfección co espírito
racionalista dos homes da Ilustración, á vez
que reflicte o rexeitamento do decorativismo
Rococó (manifestación do gusto da
decadente aristocracia).
ARQUITECTURA
NEOCLÁSICA
• Xorde como reacción fronte ás liberdades e subxectividade da
arquitectura barroca.
• Imponse o racionalismo das formas neoclásicas, que se inspiran
nos principios da arquitectura grecorromana.
• Predominou a imitación por encima da invención, ao estar
convencidos da superioridade da arte helénico.
• A base da arquitectura neoclásica é a columna, triunfando a orde
dórico grego; o templo helénico é imitado non só en igrexas, senón
en toda clase de edificios públicos (escolas, hospitais, museos...).
• Como nos tempos de Grecia, os frontóns enchéronse con estatuas.
Pero a ciencia do espazo segue sendo romana. Non se soubo
prescindir das bóvedas romanas.
• Exemplo desta arquitectura é a IGREXA DA MADELEINE en París.
En España, destacan Ventura Rodríguez e Juan de Villanueva,
autor do MUSEO DO PRADO.
ESCULTURA NEOCLÁSICA
• Inspírase directamente nos modelos da antigüidade, a través das
noticias literarias, estatuas, relevos e restos conservados do mundo
grecorromano:
– Predomina o emprego do mármore branco como material máis puro.
– Imponse o razoamento intelectual da beleza, dotándoa de certa
frialdade e afastándoa notablemente do espectador.
– As figuras son perfectas formalmente, pero carentes de
expresividade: elimínase toda temática relacionada coa emoción, o
sentimento ou a paixón.
– Prescíndese de movementos violentos, escorzos e diagonais para
reducir a visión a un só plano: o frontal.
– Especial importancia do espido como representación ideal do ser
humano.
– Sobresae como novidade a escultura nos cemiterios, favorecido pola
lei napoleónica de prohibir os enterramentos dentro dos recintos
urbanos, principalmente nas igrexas.
CÁNOVA
PINTURA NEOCLÁSICA
• A case ausencia de restos pictóricos da cultura clásica lévalles a fixar os
seus ollos en Rafael e Corregio (que destacan pola súa perfección formal,
a súa serenidade suave, a estudada dozura dos temas) e nas formas da
escultura clásica (por iso é polo que as súas pinturas lembran á escultura
helenística).
• O debuxo adquire gran importancia, por influencia da escultura (os
valores plásticos impóñense aos pictóricos).
• Chégase a afirmar que o colorido é algo superficial. Por iso as cores
utilizadas son sobrias.
• Os temas, serenos e equilibrados, estarán inspirados na historia
grecorromana.
• O aspecto máis destacable dos cadros é a presentación do feito, non se
comenta nin se interpreta; de aí a súa obxectividade e que busque
conmover pola súa temática.
• Perspectiva lineal, situando os personaxes nun plano único (coma nos
relevos clásicos).
• Fronte ao Barroco, prefírense as composicións sinxelas, centradas e
sen contrastes lumínicos.
Jacques-Louis David
• David adheriuse con total entusiasmo á Revolución
Francesa: en 1792 foi un dos extremistas da
Convención e un ano despois tomou parte na votación
que decidiu a execución do rei. Chegou a ocupar a
presidencia dos jacobinos.
• Nun principio, David inspirouse en temas e
personaxes clásicos (as orixes de Roma, Sócrates...)
pero coa Revolución Francesa e a chegada ao poder
de Napoleón considerou que estes feitos históricos
estaban á altura dos heroes antigos e que, por tanto,
o máis consecuente era plasmar os novos tempos.
• A súa predilección polos temas heroicos e patrióticos
preparaba xa o camiño á nova corrente que
empezaba a perfilarse: o romanticismo.
O XURAMENTO DOS HORACIOS
• Os tres irmáns Horacios xuran ante o seu pai lealdade ao Estado e poñen a
disposición a súa vida para defendelo. Nun recuncho, as mulleres mostran
o seu abatemento polo que vai acontecer.
• David baséase nunha traxedia inspirada á súa vez nunha historia narrada
en Ab urbe condita de Perico Livio. No século VII a. C. Roma e alba Longa
disputábanse o dominio da Italia central.
• Para dirimir cal sería a cidade vencedora combateron tres irmáns de cada
bando: os Horacios por Roma e os Curiacos por Alba Longa. O que
pretendía David con este lenzo era infundir nos seus contemporáneos o
sentido do deber cara á patria, a imaxe e semellanza dos Horacios. Por iso
elixe o instante do xuramento, no que o orgullo patriótico é máis intenso.
• En canto á composición, os tres arcos do fondo divídena en tres zonas. Os
distintos grupos de personaxes permanecen xuntos, pero sen chegar a
tocarse entre eles. O número tres é unha constante en toda a obra: tres
arcos, tres espadas, tres irmáns, tres mulleres...
• Os distintos elementos distribúense a partir de distintas formas
xeométricas. A enerxía e vitalidade dos homes contrastan co abatemento
das mulleres.
GOYA:
entre a
tradición
e a
ruptura
1746-1828
1790
Características Xerais
da obra de Goya
• Nacido en 1746, en Fuendetodos (Zaragoza) morre en 1828, mostrando na
súa evolución unha íntima relación coa historia do seu tempo. Nacido en pleno
século XVIII, na época en que predomina o estilo Rococó e iníciase o
Neoclasicismo, morre cando xa apunta o movemento romántico. Por iso é
imposible encadralo dentro dun só movemento artístico.
• CARACTERÍSTICAS DA OBRA DE GOYA:
– Grande evolución, tanto temática como na factura e na cor:
• desde temas alegres e amables aos máis dramáticos e patéticos.
• desde un perfecto acabado do debuxo ata a factura máis solta e desfeita.
• desde unha paleta rica e clara á presenza dominadora e abafadora do negro.
– Son tan distintas as obras da súa primeira etapa e do seu período final que parecen obras
de artistas distintos:
• Gran variedade temática froito dunha extraordinaria imaxinación chea de fantasía: costumistas,
infantís, patrióticos, relixiosos, taurinos, retratos, etc.
• É unha arte de contrastes, pasando con facilidade da festa ao aquelarre, do real ao fantástico.
• No medio da época neoclásica (na que se subliña a importancia do debuxo, a parquedad de cor, o
estatismo) Goya prefire o movemento e a cor, impoñéndose ao debuxo. Para el pintar “non é
engadir cor a un debuxo, senón compoñer, crear, e en definitiva, dar vida coa cor mesmo”.
• Goya foi un cronista do mundo que lle rodeaba, interpretándoo cunha sorprendente orixinalidade.
En boa parte da súa obra presta atención ao pobo, ao principio en festas e algarabías, máis tarde
como protagonista de terribles sufrimentos. Tampouco esquece ás clases acomodadas,
burguesas ou aristocráticas.
Evolución Artística
• Primeira Etapa (1763-1792)
• Segunda Etapa (1792-1808)
• Terceira Etapa (1808-1828)
Primeira Etapa (1763-1792)
• Estará marcada polo optimismo e a cor.
• Inicia a súa formación en Zaragoza, nun estilo aínda dentro
do último barroco, de grande influencia italiana (onde viaxa).
• Xa en Madrid, entrará a formar parte do grupo de pintores de
cartóns da Real Fábrica de tapices de Santa Bárbara.
• As súas obras son dun costumismo idealizado: temas
cotiáns, festas populares... todo iso con cores claras e
luminosas.
• Exemplos de cartóns para tapices son A PRADERÍA DE SAN
ISIDRO ou O QUITASOL.
• Outras obras desta etapa son o CRISTO CRUCIFICADO e A
FAMILIA DO DUQUE DE OSUNA, exemplo de retrato
colectivo.
1772
1786
1779
1778 (p. 326)
1792
1788
1788
Segunda Etapa (1792-1808)
• Despois dunha viaxe a Cádiz volve xordo, iniciando un
proceso de illamento e introspección. Isto agudizará o seu
espírito de observación, que será un dos fundamentos do seu
costumismo crítico. É unha primeira dor, unha dor persoal,
que lle levará a centrarse nos aspectos máis negativos da
sociedade, desenvolvendo unha actitude crítica e amarga. A
esta crise física ha de unirse a crise moral, motivada polo
amor non correspondido pola duquesa de Alba e pola
decepción política que supuxo o desenvolvemento da
Revolución Francesa, que termina co Terror de Rosbespierre
e máis tarde coa ditadura de Napoleón Bonaparte.
• Continuando coas obras relixiosas, aínda que xa nesta
segunda etapa, destaca as que realiza na BÓVEDA DA
ERMIDA DE SAN ANTONIO DA FLORIDA.
• É nesta época cando Goya comeza o seu inmenso labor
gráfico, da que conservamos preto dun milleiro de gravados.
A maior parte dos seus gravados agrúpanse en series (os
“Caprichos”, os “Desastres da Guerra”, a “Tauromaquia” e os
“Disparates”). Estas tres últimas xa na última etapa.
• Un dos xéneros que máis cultivará retrato. Será o retratista
de moda, polo que recibirá unha avalancha de encargos,
espléndida galería de personaxes do seu tempo. Exemplo de
retrato colectivo é a FAMILIA DE CARLOS IV, que ten
parangón coas Meninas de Velázquez. Tamén desta época é
A MAJA, unha figura espuda que, a diferenza de obras como
a Venus do espello de Velázquez, que é o seu precedente,
non se xustifica con alusións á mitoloxía, senón que se
axusta estritamente á realidade, sem engadir á obra mais
lectura que a dun retrato da duquesa de Alba.
1795
1799
• Goya reflicte nalgúns dos seus cadros e
na serie de gravados “Os Caprichos”,
unha visión crítica do fanatismo relixioso e
a superstición da España do seu tempo.
1800
1800
(p.
327)

Terceira Etapa (1808-1828)
• En 1808 iníciase a terceira etapa, na que será a dor colectiva
o que lle faga profundar no dramático e violento. Será
provocado pola Guerra da Independencia, que intensificará o
seu pesimismo. Chegará a ser pintor de José I, o que lle
valerá a acusación de afrancesado (algo moi discutible).
• En 1814 presenta ao Consello de Regencia a solicitude para
ilustrar episodios sobresalientes da insurrección de Madrid
contra os franceses. Serán dous cuadros históricos, pero que
carecen do acento oficial que adoita caracterizar a este
xénero, xa que non reflicte a heroes nin personaxes
importantes, senón ao pobo de Madrid que combate e morre
por defender o seu país. Un é O 2 DE MAIO DE 1808 EN
MADRID: A CARGA DOS MAMELUCOS. O outro, O 3 DE
MAIO OU OS FUSILAMENTOS DA MONCLOA (NA
MONTAÑA DE PRÍNCIPE PÍO)

P. 330
• Tamén realizou unha dura crítica contra a
inxustiza e a perversidade dos invasores
franceses nos dous cadros de denuncia
máis característicos da súa produción.

P. 328-329
1814
1816
1823
ca. 1823
P. 332
• Desta última época son os cadros de
corridas de touros e a serie de gravados
titulada Tauromaquia. Goya achegou unha
nova técnica de gravado, a litografía.
• Pintada no exilio francés, a Leiteira de
Burdeos anticipa o Impresionismo.
SÉCULO
XIX
ROMANTICISMO
Géricault
Delacroix
Contexto Histórico
• É un movemento artístico que se desenvolve durante a primeira
metade do século XIX. Tras a caída de Napoleón prodúcese a
consolidación dos réximes da Restauración monárquica. Estes
tentarán borrar os vestixios da Revolución Francesa. Desta forma, o
romanticismo converterase en bandeira das novas xeracións que
aspiran a cambiar o mundo existente por medio dunha revolución
en todos os campos.
• A crise interna dos sistemas que tentaran acabar co Antigo Réxime
provoca a perda de fe na Razón como paradigma capaz por si só
de organizar a vida dos homes en sociedade. Como consecuencia
prodúcese o rexeitamento á razón, pasando a conceder un valor
primordial ao sentimento. O romanticismo é, ante todo, unha
maneira de sentir. Exaltarase o misterioso e o pasional, a
liberdade e o patriotismo, e a evasión cara a un pasado
afastado, que adoita ser a Idade Media.
• Con todo, o estilo non foi acollido con simpatía nos círculos
conservadores, cuxo “bo gusto” e sentido da harmonía e beleza
non era compatible cos novos postulados. Da mesma maneira que
as monarquías restauradas, que pretendían volver aos principios do
absolutismo, non podían admitir o liberalismo burgués.
Pintura Romántica
• Ruptura dos convencionalismos neoclásicos
(composición anticlásica) e a uniformidade estilística.
Non hai normas establecidas, reflectindo cada obra a
personalidade do autor.
• Rexeitamento do predominio da razón. Fronte a
iso exáltanse os sentimentos: o misterioso, paixóns
desbordadas, o exótico, épocas afastadas...
• Compromiso histórico: inclusión de temas de guerra
ou desastres, a liberdade, o patriotismo...
• Composicións dinámicas e movementos
violentos.
• Técnica solta cun colorido cálido e luces
brillantes, que priman sobre o debuxo.
A BALSA DA MEDUSA. GERICAULT
• Con esta obra iníciase o Romanticismo pictórico francés. É un cadro
denuncia ou cadro manifesto: aborda un feito real ocorrido o 1816,
o naufraxio da fragata “ Medusa” en augas de Senegal. O capitán e
os oficiais decidiron utilizar os botes salvavidas e desentendéronse
dos mariñeiros, que consideraban socialmente inferiores. Os
naúfragos construíron unha balsa e permaneceron á deriva 13 días.
Das 150 persoas só 15 sobreviviron. Géricault plasma o momento
no que os naúfragos tratan de chamar a atención do barco que
os terminará rescatando. A obra pretendía denunciar a hipocrisía do
réxime da Restauración, corrupto e retrógrado. O resultado foi esta
impresionante alegoría dunha Francia á deriva despois da caída
de Napoleón.
• O predominio de cores cálidas permite o achegamento sensorial e
emocional á obra.
• Un foco de luz ilumina violentamente a escena e provoca un
claroscuro contrastado (aprendeu esta técnica de Caravaggio).
• A composición é triangular, de clara influencia barroca. Os mortos
na base, no medio os enfermos e moribundos, e na cúspide os que
axitan os panos para ser rescatados. É un símbolo do camiño desde
a desesperación á esperanza. Os personaxes están dispostos de tal
maneira que parece que se penetren no cadro e afástense do
espectador.
A LIBERDADE GUIANDO AO POBO. DELACROIX
• Delacroix sentiu unha gran atracción por
Miguel Ángel e a terribilitá dos seus
personaxes, que soubo plasmar
excepcionalmente nas súas obras. O
tratamento da cor da escola veneciana
tamén deixou pegada nas súas creacións.
Pero a quen máis valorou foi a Rubens, de
quen imitou a súa vitalidade desbordante e a
súa profusión decorativa. Obras súas son A
LIBERDADE GUIANDO AO POBO e A
MORTE DE SARDANÁPALO.
Neoclasicismo, Goya e Romanticismo

Más contenido relacionado

La actualidad más candente

Arte primeira metade século XX
Arte primeira metade século XXArte primeira metade século XX
Arte primeira metade século XXAgrela Elvixeo
 
Arquitectura clásica grega
Arquitectura  clásica gregaArquitectura  clásica grega
Arquitectura clásica gregaAgrela Elvixeo
 
Escultura grega clásica
Escultura grega clásicaEscultura grega clásica
Escultura grega clásicaAgrela Elvixeo
 
Artes figurativas do románico
Artes figurativas do románicoArtes figurativas do románico
Artes figurativas do románicoAgrela Elvixeo
 
A arte renacentista (3º ESO)
A arte renacentista (3º ESO)A arte renacentista (3º ESO)
A arte renacentista (3º ESO)rubempaul
 
Escultura e pintura barroca
Escultura e pintura barrocaEscultura e pintura barroca
Escultura e pintura barrocaAgrela Elvixeo
 
Arte paleocristiá, bizantina e musulmá
Arte paleocristiá, bizantina e musulmáArte paleocristiá, bizantina e musulmá
Arte paleocristiá, bizantina e musulmáAgrela Elvixeo
 
Arquitectura Románica
Arquitectura RománicaArquitectura Románica
Arquitectura RománicaAgrela Elvixeo
 
A ciencia e a arte do Barroco
A ciencia e a arte do BarrocoA ciencia e a arte do Barroco
A ciencia e a arte do Barrocorubempaul
 
A Arte Renacentista
A Arte RenacentistaA Arte Renacentista
A Arte Renacentistarubempaul
 
Arte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de Oseira
Arte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de OseiraArte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de Oseira
Arte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de OseiraAgrela Elvixeo
 
Arte renacentista
Arte renacentistaArte renacentista
Arte renacentistaChus Polo
 

La actualidad más candente (20)

Arte barroca
Arte barrocaArte barroca
Arte barroca
 
Arquitectura barroca
Arquitectura barrocaArquitectura barroca
Arquitectura barroca
 
Arte primeira metade século XX
Arte primeira metade século XXArte primeira metade século XX
Arte primeira metade século XX
 
Arquitectura clásica grega
Arquitectura  clásica gregaArquitectura  clásica grega
Arquitectura clásica grega
 
Arquitectura gótica
Arquitectura góticaArquitectura gótica
Arquitectura gótica
 
Escultura grega clásica
Escultura grega clásicaEscultura grega clásica
Escultura grega clásica
 
A Arte do Barroco
A Arte do BarrocoA Arte do Barroco
A Arte do Barroco
 
Artes figurativas do románico
Artes figurativas do románicoArtes figurativas do románico
Artes figurativas do románico
 
Arquitectura grega II
Arquitectura grega IIArquitectura grega II
Arquitectura grega II
 
A Idade Moderna
A Idade ModernaA Idade Moderna
A Idade Moderna
 
A arte renacentista (3º ESO)
A arte renacentista (3º ESO)A arte renacentista (3º ESO)
A arte renacentista (3º ESO)
 
Escultura e pintura barroca
Escultura e pintura barrocaEscultura e pintura barroca
Escultura e pintura barroca
 
Arte paleocristiá, bizantina e musulmá
Arte paleocristiá, bizantina e musulmáArte paleocristiá, bizantina e musulmá
Arte paleocristiá, bizantina e musulmá
 
Arte romana
Arte romanaArte romana
Arte romana
 
Arquitectura Románica
Arquitectura RománicaArquitectura Románica
Arquitectura Románica
 
A ciencia e a arte do Barroco
A ciencia e a arte do BarrocoA ciencia e a arte do Barroco
A ciencia e a arte do Barroco
 
A arte do Renacemento
A arte do RenacementoA arte do Renacemento
A arte do Renacemento
 
A Arte Renacentista
A Arte RenacentistaA Arte Renacentista
A Arte Renacentista
 
Arte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de Oseira
Arte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de OseiraArte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de Oseira
Arte Cisterciense. Mosteiro de Sta. María de Oseira
 
Arte renacentista
Arte renacentistaArte renacentista
Arte renacentista
 

Similar a Neoclasicismo, Goya e Romanticismo

Neo romant
Neo romantNeo romant
Neo romantaialo1
 
Arte contemporánea ata as primeiras vangardas
Arte contemporánea ata as primeiras vangardasArte contemporánea ata as primeiras vangardas
Arte contemporánea ata as primeiras vangardasEvaPaula
 
Cinquecento. Bramante, Miguel Ángel y Leonardo
Cinquecento. Bramante, Miguel Ángel y LeonardoCinquecento. Bramante, Miguel Ángel y Leonardo
Cinquecento. Bramante, Miguel Ángel y LeonardoDudas-Historia
 
A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)
A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)
A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)rubempaul
 
Realismo, impresionismo e postimpresionismo
Realismo, impresionismo e postimpresionismoRealismo, impresionismo e postimpresionismo
Realismo, impresionismo e postimpresionismoAgrela Elvixeo
 
Tema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacementoTema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacementoagreloroberto
 
Tema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacementoTema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacementoagreloroberto
 
As vanguardas vanse á guerra
As vanguardas vanse á guerraAs vanguardas vanse á guerra
As vanguardas vanse á guerraAntonio
 
Tema 7.arte do s. xix
Tema 7.arte do s. xixTema 7.arte do s. xix
Tema 7.arte do s. xixagreloroberto
 
Unidade 14 Inicios Arte ContemporáNea
Unidade 14 Inicios Arte ContemporáNeaUnidade 14 Inicios Arte ContemporáNea
Unidade 14 Inicios Arte ContemporáNeacamposseijo
 
A poesía de vangarda
A poesía de vangardaA poesía de vangarda
A poesía de vangardaxenevra
 
As vangardas
As vangardasAs vangardas
As vangardasMrc558688
 
A idade moderna en europa (s. xvi)
A idade moderna en europa (s. xvi)A idade moderna en europa (s. xvi)
A idade moderna en europa (s. xvi)masinisa
 
Arte neoclásica
Arte neoclásicaArte neoclásica
Arte neoclásicaXanpo
 

Similar a Neoclasicismo, Goya e Romanticismo (20)

Arte. Tema 1
Arte. Tema 1Arte. Tema 1
Arte. Tema 1
 
Neo romant
Neo romantNeo romant
Neo romant
 
Arte contemporánea ata as primeiras vangardas
Arte contemporánea ata as primeiras vangardasArte contemporánea ata as primeiras vangardas
Arte contemporánea ata as primeiras vangardas
 
Cinquecento. Bramante, Miguel Ángel y Leonardo
Cinquecento. Bramante, Miguel Ángel y LeonardoCinquecento. Bramante, Miguel Ángel y Leonardo
Cinquecento. Bramante, Miguel Ángel y Leonardo
 
A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)
A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)
A ciencia e a arte do barroco (3º ESO)
 
Realismo, impresionismo e postimpresionismo
Realismo, impresionismo e postimpresionismoRealismo, impresionismo e postimpresionismo
Realismo, impresionismo e postimpresionismo
 
Tema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacementoTema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacemento
 
Tema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacementoTema 8 arte renacemento
Tema 8 arte renacemento
 
As vanguardas vanse á guerra
As vanguardas vanse á guerraAs vanguardas vanse á guerra
As vanguardas vanse á guerra
 
Tema 7.arte do s. xix
Tema 7.arte do s. xixTema 7.arte do s. xix
Tema 7.arte do s. xix
 
Tema 1
Tema 1Tema 1
Tema 1
 
Unidade 14 Inicios Arte ContemporáNea
Unidade 14 Inicios Arte ContemporáNeaUnidade 14 Inicios Arte ContemporáNea
Unidade 14 Inicios Arte ContemporáNea
 
Aimaxe
AimaxeAimaxe
Aimaxe
 
Tema 7
Tema 7Tema 7
Tema 7
 
A imaxe
A imaxeA imaxe
A imaxe
 
A poesía de vangarda
A poesía de vangardaA poesía de vangarda
A poesía de vangarda
 
Tema 7
Tema 7Tema 7
Tema 7
 
As vangardas
As vangardasAs vangardas
As vangardas
 
A idade moderna en europa (s. xvi)
A idade moderna en europa (s. xvi)A idade moderna en europa (s. xvi)
A idade moderna en europa (s. xvi)
 
Arte neoclásica
Arte neoclásicaArte neoclásica
Arte neoclásica
 

Más de Dudas-Historia

Legislation and human resources. 2020 2021
Legislation and human resources. 2020 2021Legislation and human resources. 2020 2021
Legislation and human resources. 2020 2021Dudas-Historia
 
Vocabulary Lesson 1. 2019 2020
Vocabulary Lesson 1. 2019 2020Vocabulary Lesson 1. 2019 2020
Vocabulary Lesson 1. 2019 2020Dudas-Historia
 
Tema 1. A Idade Moderna
Tema 1. A Idade ModernaTema 1. A Idade Moderna
Tema 1. A Idade ModernaDudas-Historia
 
Obras en las que se debe hacer especial incidencia
Obras en las que se debe hacer especial incidenciaObras en las que se debe hacer especial incidencia
Obras en las que se debe hacer especial incidenciaDudas-Historia
 
Impresionismo-Posimpresionismo
Impresionismo-PosimpresionismoImpresionismo-Posimpresionismo
Impresionismo-PosimpresionismoDudas-Historia
 
Legislation and Human Resources
Legislation and Human ResourcesLegislation and Human Resources
Legislation and Human ResourcesDudas-Historia
 
Tema 1. O inicio da Idade Moderna
Tema 1. O inicio da Idade ModernaTema 1. O inicio da Idade Moderna
Tema 1. O inicio da Idade ModernaDudas-Historia
 
Marketing mix Exercises
Marketing mix Exercises Marketing mix Exercises
Marketing mix Exercises Dudas-Historia
 
Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975
Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975
Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975Dudas-Historia
 
Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959
Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959
Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959Dudas-Historia
 
Rafael, Tiziano y otros
Rafael, Tiziano y otrosRafael, Tiziano y otros
Rafael, Tiziano y otrosDudas-Historia
 

Más de Dudas-Historia (20)

Legislation and human resources. 2020 2021
Legislation and human resources. 2020 2021Legislation and human resources. 2020 2021
Legislation and human resources. 2020 2021
 
Vocabulary Lesson 1. 2019 2020
Vocabulary Lesson 1. 2019 2020Vocabulary Lesson 1. 2019 2020
Vocabulary Lesson 1. 2019 2020
 
Tema 1. A Idade Moderna
Tema 1. A Idade ModernaTema 1. A Idade Moderna
Tema 1. A Idade Moderna
 
Obras en las que se debe hacer especial incidencia
Obras en las que se debe hacer especial incidenciaObras en las que se debe hacer especial incidencia
Obras en las que se debe hacer especial incidencia
 
Impresionismo-Posimpresionismo
Impresionismo-PosimpresionismoImpresionismo-Posimpresionismo
Impresionismo-Posimpresionismo
 
Pintura Barroca
Pintura BarrocaPintura Barroca
Pintura Barroca
 
Escultura Barroca
Escultura BarrocaEscultura Barroca
Escultura Barroca
 
Legislation and Human Resources
Legislation and Human ResourcesLegislation and Human Resources
Legislation and Human Resources
 
Directrices ABAU 2019
Directrices ABAU 2019Directrices ABAU 2019
Directrices ABAU 2019
 
Tema 1. O inicio da Idade Moderna
Tema 1. O inicio da Idade ModernaTema 1. O inicio da Idade Moderna
Tema 1. O inicio da Idade Moderna
 
Franquismo. 1959-1975
Franquismo. 1959-1975Franquismo. 1959-1975
Franquismo. 1959-1975
 
Pintura barroca
Pintura barrocaPintura barroca
Pintura barroca
 
Marketing mix Exercises
Marketing mix Exercises Marketing mix Exercises
Marketing mix Exercises
 
Finance
Finance Finance
Finance
 
Finance
FinanceFinance
Finance
 
Bernini como modelo
Bernini como modeloBernini como modelo
Bernini como modelo
 
Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975
Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975
Tema 16. Segunda etapa de la dictadura. 1959-1975
 
Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959
Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959
Tema 15. Dictadura franquista de posguerra. 1939 1959
 
Definiciones
DefinicionesDefiniciones
Definiciones
 
Rafael, Tiziano y otros
Rafael, Tiziano y otrosRafael, Tiziano y otros
Rafael, Tiziano y otros
 

Neoclasicismo, Goya e Romanticismo

  • 3. REFERENTES HISTÓRICOS. XERALIDADES • Desenvólvese dende mediados do século XVIII até principios do século XIX, coincidindo co desenvolvemento da Ilustración, a Revolución Francesa e o Imperio Napoleónico. • É unha época de oposición, por parte da Burguesía e as clases medias, ao absolutismo, á sociedade o Antigo Réxime (estamental, aristocrática…) e ao papel xogado pola Igrexa Católica ata este momento. • Será un movemento que propugne a substitución do principio de autoridade monárquica e relixiosa polo de racionalidade democrática. É unha época de introdución de novas formas de relación entre o home e as insitucións, tomando para isto como modelo a República Romana e a Atenas Clásica. • Coincide, ademais, co redescubrimento (un máis) da antigüidade clásica, gracias ás escavacións que meses momentos se estaban a realizar en Herculano e Pompeya, as cidades sepultadas polo Vesubio.
  • 4.
  • 5. • A Revolución Francesa supuxo o triunfo da burguesía e a fin do Antigo Réxime. • A Revolución Industrial favoreceu a aparición da figura do proletario e deu un xiro ás estructuras económicas e produtivas. • A consolidación da burguesía e o proceso de industrialización, fomentou o aumento dos transportes e a aparición de novas fontes de enerxía, así como o crecemento das zonas urbanas, que derroubaron as súas murallas medievais. • Tras o período Napoleónico producírone as grandes revolucións sociais, que partiron de Francia, pero contaxiaron despóis a outros lugares de Europa (revolucións burguesas de 1820, 1830, 1848). • Grande crecemento demográfico: – Retroceso da mortalidade. – Aumento da produción de alimentos. – Progreso da hixiene e a medicina.
  • 6.
  • 7. • Revoltas e difusión de ideais revolucionarios desembocaron no final das monarquías absolutas, ao tempo que xurdía, en moitos lugares de Europa e nas colonias americanas unha conciencia nacional, materializadas na creación de novos estados (exemplo, Grecia. 1830). • Creación de novas doutrinas sociais, debido aos problemas derivados da sociedade industrial, como o socialismo e anarquismo, así como movemento reivindicativos e revolucionarios.
  • 8. LOCALIZACIÓN E EVOLUCIÓN ARTÍSTICA • Os focos principais foron Roma e París: – Roma foi o foco principal de busca dos principios Neoclásicos. – París tivo imporatnacia relativa durante o Neoclasicismo, aínda que durante o período romántico se converteu en lugar de referencia da arte europea. Este liderado acentuouse no terreo pictórico, no que a escola francesa influiu durante todo o século XIX. En Inglaterra se desenvolveo o prerrafaelismo.
  • 9. • O Neoclasicismo evolucionou en paralelo á Ilustración e coexistiu desde un punto de vista teórico co final do Rococó. Non obstante, en Inglaterra, fie ao espírito clasicista, podemos identificar xa nos inicios do século XVIII un Protoneoclasicismo, principalmente na arquitectura. • En Francia, o termo Romanticismo utilizouse para referirse á pintura e para opoñelo á pintura neocláisca. De aí que os límites cronolóxicos dos movementos sexan pouco claros e se atopen mesturados en artistas dunha mesa época e en diferentes países de Europa. • Dalgún xeito, o Romanticismo do século XIX foi unha contraposición ao Neoclasicismo.
  • 10. Neoclasicismo. Características Xerais • O Neoclasicismo é unha volta á Antigüidade Clásica, retomándoa de forma moito máis fiel que a protagonizada por retornos anteriores. • Oponse á funcionalidade e ao exceso decorativo do Barroco e do Rococó. • O Neoclasicismo preséntase como unha arte nova, sereno e equilibrado, fronte ao esgotamento das formas do Rococó, coa súa linguaxe baleira e reiterativo.
  • 11. • O feito de que se fixen nas institucións da República Romana e da Atenas clásica fará que se adopten as formas clásicas como estilo oficial. • Este estilo preconizará o ideal grego como punto de partida de toda beleza: prefírese a arte grega, considerado máis puro que o romano. • É unha arte non cristiá: substitúe a Deus polo culto á razón. É, pois, a vertente artística da secularización da cultura (promovida pola Ilustración) e da Revolución Francesa. • A burguesía adoptará o Neoclasicismo como a súa arte e como a expresión da derrota da nobreza (condenando os seus excesos, expresados no rococó).
  • 12. • Non se trata dunha simple imitación do mundo clásico, senón máis ben como a revisión ou a adaptación deste modelo ao mundo do século XIX. • Academicismo: Necesidade de axustarse a unhas normas establecidas polas academias. Isto coindide á perfección co espírito racionalista dos homes da Ilustración, á vez que reflicte o rexeitamento do decorativismo Rococó (manifestación do gusto da decadente aristocracia).
  • 13. ARQUITECTURA NEOCLÁSICA • Xorde como reacción fronte ás liberdades e subxectividade da arquitectura barroca. • Imponse o racionalismo das formas neoclásicas, que se inspiran nos principios da arquitectura grecorromana. • Predominou a imitación por encima da invención, ao estar convencidos da superioridade da arte helénico. • A base da arquitectura neoclásica é a columna, triunfando a orde dórico grego; o templo helénico é imitado non só en igrexas, senón en toda clase de edificios públicos (escolas, hospitais, museos...). • Como nos tempos de Grecia, os frontóns enchéronse con estatuas. Pero a ciencia do espazo segue sendo romana. Non se soubo prescindir das bóvedas romanas. • Exemplo desta arquitectura é a IGREXA DA MADELEINE en París. En España, destacan Ventura Rodríguez e Juan de Villanueva, autor do MUSEO DO PRADO.
  • 14.
  • 15.
  • 16.
  • 17.
  • 18.
  • 19. ESCULTURA NEOCLÁSICA • Inspírase directamente nos modelos da antigüidade, a través das noticias literarias, estatuas, relevos e restos conservados do mundo grecorromano: – Predomina o emprego do mármore branco como material máis puro. – Imponse o razoamento intelectual da beleza, dotándoa de certa frialdade e afastándoa notablemente do espectador. – As figuras son perfectas formalmente, pero carentes de expresividade: elimínase toda temática relacionada coa emoción, o sentimento ou a paixón. – Prescíndese de movementos violentos, escorzos e diagonais para reducir a visión a un só plano: o frontal. – Especial importancia do espido como representación ideal do ser humano. – Sobresae como novidade a escultura nos cemiterios, favorecido pola lei napoleónica de prohibir os enterramentos dentro dos recintos urbanos, principalmente nas igrexas.
  • 21.
  • 22. PINTURA NEOCLÁSICA • A case ausencia de restos pictóricos da cultura clásica lévalles a fixar os seus ollos en Rafael e Corregio (que destacan pola súa perfección formal, a súa serenidade suave, a estudada dozura dos temas) e nas formas da escultura clásica (por iso é polo que as súas pinturas lembran á escultura helenística). • O debuxo adquire gran importancia, por influencia da escultura (os valores plásticos impóñense aos pictóricos). • Chégase a afirmar que o colorido é algo superficial. Por iso as cores utilizadas son sobrias. • Os temas, serenos e equilibrados, estarán inspirados na historia grecorromana. • O aspecto máis destacable dos cadros é a presentación do feito, non se comenta nin se interpreta; de aí a súa obxectividade e que busque conmover pola súa temática. • Perspectiva lineal, situando os personaxes nun plano único (coma nos relevos clásicos). • Fronte ao Barroco, prefírense as composicións sinxelas, centradas e sen contrastes lumínicos.
  • 23. Jacques-Louis David • David adheriuse con total entusiasmo á Revolución Francesa: en 1792 foi un dos extremistas da Convención e un ano despois tomou parte na votación que decidiu a execución do rei. Chegou a ocupar a presidencia dos jacobinos. • Nun principio, David inspirouse en temas e personaxes clásicos (as orixes de Roma, Sócrates...) pero coa Revolución Francesa e a chegada ao poder de Napoleón considerou que estes feitos históricos estaban á altura dos heroes antigos e que, por tanto, o máis consecuente era plasmar os novos tempos. • A súa predilección polos temas heroicos e patrióticos preparaba xa o camiño á nova corrente que empezaba a perfilarse: o romanticismo.
  • 24. O XURAMENTO DOS HORACIOS
  • 25. • Os tres irmáns Horacios xuran ante o seu pai lealdade ao Estado e poñen a disposición a súa vida para defendelo. Nun recuncho, as mulleres mostran o seu abatemento polo que vai acontecer. • David baséase nunha traxedia inspirada á súa vez nunha historia narrada en Ab urbe condita de Perico Livio. No século VII a. C. Roma e alba Longa disputábanse o dominio da Italia central. • Para dirimir cal sería a cidade vencedora combateron tres irmáns de cada bando: os Horacios por Roma e os Curiacos por Alba Longa. O que pretendía David con este lenzo era infundir nos seus contemporáneos o sentido do deber cara á patria, a imaxe e semellanza dos Horacios. Por iso elixe o instante do xuramento, no que o orgullo patriótico é máis intenso. • En canto á composición, os tres arcos do fondo divídena en tres zonas. Os distintos grupos de personaxes permanecen xuntos, pero sen chegar a tocarse entre eles. O número tres é unha constante en toda a obra: tres arcos, tres espadas, tres irmáns, tres mulleres... • Os distintos elementos distribúense a partir de distintas formas xeométricas. A enerxía e vitalidade dos homes contrastan co abatemento das mulleres.
  • 26.
  • 27.
  • 29. Características Xerais da obra de Goya • Nacido en 1746, en Fuendetodos (Zaragoza) morre en 1828, mostrando na súa evolución unha íntima relación coa historia do seu tempo. Nacido en pleno século XVIII, na época en que predomina o estilo Rococó e iníciase o Neoclasicismo, morre cando xa apunta o movemento romántico. Por iso é imposible encadralo dentro dun só movemento artístico. • CARACTERÍSTICAS DA OBRA DE GOYA: – Grande evolución, tanto temática como na factura e na cor: • desde temas alegres e amables aos máis dramáticos e patéticos. • desde un perfecto acabado do debuxo ata a factura máis solta e desfeita. • desde unha paleta rica e clara á presenza dominadora e abafadora do negro. – Son tan distintas as obras da súa primeira etapa e do seu período final que parecen obras de artistas distintos: • Gran variedade temática froito dunha extraordinaria imaxinación chea de fantasía: costumistas, infantís, patrióticos, relixiosos, taurinos, retratos, etc. • É unha arte de contrastes, pasando con facilidade da festa ao aquelarre, do real ao fantástico. • No medio da época neoclásica (na que se subliña a importancia do debuxo, a parquedad de cor, o estatismo) Goya prefire o movemento e a cor, impoñéndose ao debuxo. Para el pintar “non é engadir cor a un debuxo, senón compoñer, crear, e en definitiva, dar vida coa cor mesmo”. • Goya foi un cronista do mundo que lle rodeaba, interpretándoo cunha sorprendente orixinalidade. En boa parte da súa obra presta atención ao pobo, ao principio en festas e algarabías, máis tarde como protagonista de terribles sufrimentos. Tampouco esquece ás clases acomodadas, burguesas ou aristocráticas.
  • 30. Evolución Artística • Primeira Etapa (1763-1792) • Segunda Etapa (1792-1808) • Terceira Etapa (1808-1828)
  • 31. Primeira Etapa (1763-1792) • Estará marcada polo optimismo e a cor. • Inicia a súa formación en Zaragoza, nun estilo aínda dentro do último barroco, de grande influencia italiana (onde viaxa). • Xa en Madrid, entrará a formar parte do grupo de pintores de cartóns da Real Fábrica de tapices de Santa Bárbara. • As súas obras son dun costumismo idealizado: temas cotiáns, festas populares... todo iso con cores claras e luminosas. • Exemplos de cartóns para tapices son A PRADERÍA DE SAN ISIDRO ou O QUITASOL. • Outras obras desta etapa son o CRISTO CRUCIFICADO e A FAMILIA DO DUQUE DE OSUNA, exemplo de retrato colectivo.
  • 32. 1772
  • 33.
  • 36. 1792
  • 37. 1788
  • 38. 1788
  • 39. Segunda Etapa (1792-1808) • Despois dunha viaxe a Cádiz volve xordo, iniciando un proceso de illamento e introspección. Isto agudizará o seu espírito de observación, que será un dos fundamentos do seu costumismo crítico. É unha primeira dor, unha dor persoal, que lle levará a centrarse nos aspectos máis negativos da sociedade, desenvolvendo unha actitude crítica e amarga. A esta crise física ha de unirse a crise moral, motivada polo amor non correspondido pola duquesa de Alba e pola decepción política que supuxo o desenvolvemento da Revolución Francesa, que termina co Terror de Rosbespierre e máis tarde coa ditadura de Napoleón Bonaparte. • Continuando coas obras relixiosas, aínda que xa nesta segunda etapa, destaca as que realiza na BÓVEDA DA ERMIDA DE SAN ANTONIO DA FLORIDA.
  • 40. • É nesta época cando Goya comeza o seu inmenso labor gráfico, da que conservamos preto dun milleiro de gravados. A maior parte dos seus gravados agrúpanse en series (os “Caprichos”, os “Desastres da Guerra”, a “Tauromaquia” e os “Disparates”). Estas tres últimas xa na última etapa. • Un dos xéneros que máis cultivará retrato. Será o retratista de moda, polo que recibirá unha avalancha de encargos, espléndida galería de personaxes do seu tempo. Exemplo de retrato colectivo é a FAMILIA DE CARLOS IV, que ten parangón coas Meninas de Velázquez. Tamén desta época é A MAJA, unha figura espuda que, a diferenza de obras como a Venus do espello de Velázquez, que é o seu precedente, non se xustifica con alusións á mitoloxía, senón que se axusta estritamente á realidade, sem engadir á obra mais lectura que a dun retrato da duquesa de Alba.
  • 41. 1795
  • 42.
  • 43.
  • 44.
  • 45. 1799
  • 46.
  • 47. • Goya reflicte nalgúns dos seus cadros e na serie de gravados “Os Caprichos”, unha visión crítica do fanatismo relixioso e a superstición da España do seu tempo.
  • 48. 1800
  • 49.
  • 50.
  • 52.
  • 53.
  • 54. Terceira Etapa (1808-1828) • En 1808 iníciase a terceira etapa, na que será a dor colectiva o que lle faga profundar no dramático e violento. Será provocado pola Guerra da Independencia, que intensificará o seu pesimismo. Chegará a ser pintor de José I, o que lle valerá a acusación de afrancesado (algo moi discutible). • En 1814 presenta ao Consello de Regencia a solicitude para ilustrar episodios sobresalientes da insurrección de Madrid contra os franceses. Serán dous cuadros históricos, pero que carecen do acento oficial que adoita caracterizar a este xénero, xa que non reflicte a heroes nin personaxes importantes, senón ao pobo de Madrid que combate e morre por defender o seu país. Un é O 2 DE MAIO DE 1808 EN MADRID: A CARGA DOS MAMELUCOS. O outro, O 3 DE MAIO OU OS FUSILAMENTOS DA MONCLOA (NA MONTAÑA DE PRÍNCIPE PÍO)
  • 56. • Tamén realizou unha dura crítica contra a inxustiza e a perversidade dos invasores franceses nos dous cadros de denuncia máis característicos da súa produción.
  • 58. 1814
  • 59. 1816
  • 60.
  • 61. 1823
  • 63.
  • 64.
  • 65.
  • 66. • Desta última época son os cadros de corridas de touros e a serie de gravados titulada Tauromaquia. Goya achegou unha nova técnica de gravado, a litografía.
  • 67.
  • 68. • Pintada no exilio francés, a Leiteira de Burdeos anticipa o Impresionismo.
  • 69.
  • 71. Contexto Histórico • É un movemento artístico que se desenvolve durante a primeira metade do século XIX. Tras a caída de Napoleón prodúcese a consolidación dos réximes da Restauración monárquica. Estes tentarán borrar os vestixios da Revolución Francesa. Desta forma, o romanticismo converterase en bandeira das novas xeracións que aspiran a cambiar o mundo existente por medio dunha revolución en todos os campos. • A crise interna dos sistemas que tentaran acabar co Antigo Réxime provoca a perda de fe na Razón como paradigma capaz por si só de organizar a vida dos homes en sociedade. Como consecuencia prodúcese o rexeitamento á razón, pasando a conceder un valor primordial ao sentimento. O romanticismo é, ante todo, unha maneira de sentir. Exaltarase o misterioso e o pasional, a liberdade e o patriotismo, e a evasión cara a un pasado afastado, que adoita ser a Idade Media. • Con todo, o estilo non foi acollido con simpatía nos círculos conservadores, cuxo “bo gusto” e sentido da harmonía e beleza non era compatible cos novos postulados. Da mesma maneira que as monarquías restauradas, que pretendían volver aos principios do absolutismo, non podían admitir o liberalismo burgués.
  • 72. Pintura Romántica • Ruptura dos convencionalismos neoclásicos (composición anticlásica) e a uniformidade estilística. Non hai normas establecidas, reflectindo cada obra a personalidade do autor. • Rexeitamento do predominio da razón. Fronte a iso exáltanse os sentimentos: o misterioso, paixóns desbordadas, o exótico, épocas afastadas... • Compromiso histórico: inclusión de temas de guerra ou desastres, a liberdade, o patriotismo... • Composicións dinámicas e movementos violentos. • Técnica solta cun colorido cálido e luces brillantes, que priman sobre o debuxo.
  • 73. A BALSA DA MEDUSA. GERICAULT
  • 74. • Con esta obra iníciase o Romanticismo pictórico francés. É un cadro denuncia ou cadro manifesto: aborda un feito real ocorrido o 1816, o naufraxio da fragata “ Medusa” en augas de Senegal. O capitán e os oficiais decidiron utilizar os botes salvavidas e desentendéronse dos mariñeiros, que consideraban socialmente inferiores. Os naúfragos construíron unha balsa e permaneceron á deriva 13 días. Das 150 persoas só 15 sobreviviron. Géricault plasma o momento no que os naúfragos tratan de chamar a atención do barco que os terminará rescatando. A obra pretendía denunciar a hipocrisía do réxime da Restauración, corrupto e retrógrado. O resultado foi esta impresionante alegoría dunha Francia á deriva despois da caída de Napoleón. • O predominio de cores cálidas permite o achegamento sensorial e emocional á obra. • Un foco de luz ilumina violentamente a escena e provoca un claroscuro contrastado (aprendeu esta técnica de Caravaggio). • A composición é triangular, de clara influencia barroca. Os mortos na base, no medio os enfermos e moribundos, e na cúspide os que axitan os panos para ser rescatados. É un símbolo do camiño desde a desesperación á esperanza. Os personaxes están dispostos de tal maneira que parece que se penetren no cadro e afástense do espectador.
  • 75. A LIBERDADE GUIANDO AO POBO. DELACROIX
  • 76. • Delacroix sentiu unha gran atracción por Miguel Ángel e a terribilitá dos seus personaxes, que soubo plasmar excepcionalmente nas súas obras. O tratamento da cor da escola veneciana tamén deixou pegada nas súas creacións. Pero a quen máis valorou foi a Rubens, de quen imitou a súa vitalidade desbordante e a súa profusión decorativa. Obras súas son A LIBERDADE GUIANDO AO POBO e A MORTE DE SARDANÁPALO.