Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.
Chojnowski Park Krajobrazowy – park krajobrazowy leżący na
Równinie Warszawskiej i skraju Doliny Środkowej Wisły – na
połu...
1. Chojnów
2. Obory
3. Łęgi Oborskie
4. Skarpa Oborska
5. Łyczyńskie Olszyny
6. Biele Chojnowskie
7. Pilawski Grąd
8. Łoś
...
• Rezerwat Skarpa Oborska w leśnictwie Chojnów, powstał w celu
zachowania krajobrazowych walorów stromej krawędzi doliny
W...
Ścieżka ma ok. 2000m
Klon zwyczajny, klon pospolity - (Acer
platanoides L.) – gatunek rośliny z
rodziny mydleńcowatych
(Sapindaceae Juss.). Wys...
Rezerwat Skarpa Oborska
utworzono w 1982 r. celem
ochrony bogato urzeźbionej
skarpy pradoliny Wisły
porośniętej wielogatun...
Profesor Władysław Szafer w rozprawce o drzewach
twierdzi, że „każdy gatunek drzew żyje swoim
własnym życiem. Sprawia to, ...
Wiąz pospolity, wiąz polny (Ulmus minor Mill.) – gatunek rośliny z
rodziny wiązowatych (Ulmaceae). Rodzime obszary jego
wy...
W większości wypadków w drewnie zachodzi
niszczenie ścian komórkowych, towarzyszą
daleko idące zmiany właściwości
technicz...
Bez czarny, dziki bez czarny (Sambucus
nigra L.) – gatunek rośliny z rodziny
piżmaczkowatych (Adoxaceae), dawniej
zaliczan...
Bardzo atrakcyjny szlak pozwala poznać w czasie
jednej wycieczki aż siedem rezerwatów przyrody.
Prowadzi także przez malow...
Huba – popularna nazwa
owocników grzybów nadrzewnych.
Są wśród nich zarówno saprofity
występujące na martwym drewnie,
jak ...
Lipa drobnolistna (Tilia cordata Mill.) – gatunek
drzewa, należący do rodziny lipowatych (według
systemu Reveala). Pochodz...
Ciekawostki :pączki topoli białej mają właściwości lecznicze. Działają moczopędnie i
przeciwgorączkowo
Najstarsza topola b...
Kornikowate, korniki (Scolytinae) –
podrodzina chrząszczy z rodziny
ryjkowcowatych, wcześniej klasyfikowana jako
rodzina S...
Dąb szypułkowy (Quercus robur L.) – gatunek
typowy dla rodzaju dębów, obejmującego drzewa liściaste
z rodziny bukowatych (...
W opowiadaniu „Pomyłki” Stefana Żeromskiego, który odnalazł to
miejsce w latach dwudziestych ubiegłego stulecia, a krwawy ...
Fragment planu cmentarza w Maryninie przesłanego w roku
1942 przez komendanturę wojskową w Wawrze do
ówczesnej gminy Jezio...
Skarpa Oborska to bardzo ciekawe miejsce dla ludzi w każdym
wieku, ale zwłaszcza dla dzieci i młodzieży. Nam kojarzy się
p...
Dwór w Oborach – świecka rezydencja
wiejska z XVII wieku w województwie
mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim,
w gminie Ko...
• http://www.konstancinjeziorna.pl/turystyka/przyroda/rezerwat-skarpa-oborska
• https://pl.wikipedia.org/wiki/Klon_zwyczaj...
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Duktem
Próxima SlideShare
Cargando en…5
×

Duktem

591 visualizaciones

Publicado el

Praca z konkursu ,,Wśród lasów i łąk."

Publicado en: Educación
  • Inicia sesión para ver los comentarios

  • Sé el primero en recomendar esto

Duktem

  1. 1. Chojnowski Park Krajobrazowy – park krajobrazowy leżący na Równinie Warszawskiej i skraju Doliny Środkowej Wisły – na południe od Warszawy, na lewym brzegu Wisły. W całości leży na terenie powiatu piaseczyńskiego. Od roku 2010 wchodzi w skład Mazowieckiego Zespołu Parków Krajobrazowych, wraz z parkami krajobrazowymi Mazowieckim, Brudzeńskim, Kozienickim i Nadbużańskim. Jest elementem Zielonego Pierścienia Warszawy i pasa obszarów chronionych ciągnącego się od Mazowieckiego PK po Bolimowski Park Krajobrazowy.
  2. 2. 1. Chojnów 2. Obory 3. Łęgi Oborskie 4. Skarpa Oborska 5. Łyczyńskie Olszyny 6. Biele Chojnowskie 7. Pilawski Grąd 8. Łoś 9. Uroczysko Stephana 10. Las Pęcherski 11. Skarpa Jeziorki
  3. 3. • Rezerwat Skarpa Oborska w leśnictwie Chojnów, powstał w celu zachowania krajobrazowych walorów stromej krawędzi doliny Wisły pod Konstancinem-Jeziorną. Jest to bardzo ciekawe miejsce. Stoki porasta łęg zboczowy Viola odoratae - Ulmetum minoris. U podnóża skarpy, w wilgotnych obniżeniach wylotów wąwozów erozyjnych, wykształcił się łęg jesionowo - olszowy. Pośród drzew spotkać możny okazy 140-letnich wiązów i jesionów. Przy odrobinie szczęścia można odnaleźć chronionego grzyba - smardza jadalnego. • Ten wyjątkowy Rezerwat powstał w 1982 roku i zajmuje powierzchnię 15,65 ha. W zarządzie Nadleśnictwa Chojnów znajduje się południowa część obiektu o pow. 2,72 ha. • Na skraju lasu znajduje się stworzony na planie koła cmentarz żołnierzy niemieckich i rosyjskich z czasów I wojny światowej. (opisany w noweli Stefana Żeromskiego ,,Pomyłki’’). • W rejonie rezerwatu przebiega niebieski szlak pieszy z Konstancina do Zalesia Górnego a także czerwony szlak rowerowy z Konstancina do Góry Kalwarii.
  4. 4. Ścieżka ma ok. 2000m
  5. 5. Klon zwyczajny, klon pospolity - (Acer platanoides L.) – gatunek rośliny z rodziny mydleńcowatych (Sapindaceae Juss.). Występuje naturalnie w Europie Środkowej i Wschodniej, na Bałkanach oraz Kaukazie. W Polsce jest najpospolitszy z krajowych gatunków swego rodzaju. Jest powszechnie sadzony jako drzewo ozdobne w parkach i ogrodach ze względu na jego pokrój oraz wysoką tolerancję na ubogie podłoże i zanieczyszczenia środowiska. Drewno klonu zwyczajnego jest stosowane między innymi do produkcji mebli oraz w tokarstwie. Dorasta do około 18–27 m wysokości i 12m szerokości. Pień osiąga do 1,5 m średnicy. Liście mierzą do 15 cm długości i 10–18 cm szerokości Drzewo zrzucające liście na zimę. Najwyższy w Europie klon zwyczajny rośnie w Puszczy Białowieskiej – mierzy ponad 37 metrów. Kwity niepozorne do 12 mm średnicy.
  6. 6. Rezerwat Skarpa Oborska utworzono w 1982 r. celem ochrony bogato urzeźbionej skarpy pradoliny Wisły porośniętej wielogatunkowym lasem liściastym, który nie został w większym stopniu przekształcony przez człowieka. Ciekawostką tego miejsca są liczne źródła i wąwozy przecinające skarpę.
  7. 7. Profesor Władysław Szafer w rozprawce o drzewach twierdzi, że „każdy gatunek drzew żyje swoim własnym życiem. Sprawia to, że drzewa rosnące w mieszanym lesie unikają zetknięcia ze sobą, pnie ich stoją z reguły w pewnych odstępach, gałęzie zaś, choć się do siebie zbliżają, nie stykają się, lecz przeciwnie, niemal zawsze wymijają się. Kontakt na pewną odległość między drzewami jest możliwy, ale zrost nie. „Nigdy bowiem nie dochodzi do prawdziwego zrośnięcia się tkanek z powodu ich antagonizmu i różnic chemicznych białka zawartego w komórkach różnych rodzajów drzew”. Zrosty rzeczywiste między drzewami tego samego gatunku są możliwe, o czym świadczy to zdjęcie. „Gdy gałąź drzewa trze o pień drugiego drzewa tego samego gatunku i w następstwie tego po jakimś czasie zrośnie się z nim, to prawie zawsze szczytowa część tej gałęzi obumiera, a pozostała tworzy jakby mostek łączący obydwa drzewa. W takiej postaci nie żyją jednak długo, gdyż silniejsze drzewo odciąga przez ów mostek pokarmy z drzewa słabszego, które z biegiem czasu traci koronę. W efekcie powstaje jedno drzewo o jednej koronie, ale o dwóch pniach. Drzewa jednakowo rozwijające się o podobnej kondycji fizycznej, mające mostki łączące, nie tracą koron i żyją tak w pozornej harmonii fizjologicznej” (Władysław Szafer: „Z teki przyrodnika”).
  8. 8. Wiąz pospolity, wiąz polny (Ulmus minor Mill.) – gatunek rośliny z rodziny wiązowatych (Ulmaceae). Rodzime obszary jego występowania to: Europa, Azja Zachodnia i Kaukaz, Afryka Północna (Algeria, Maroko, Tunezja) i Wyspy Kanaryjskie. Wiąz polny to drzewo osiągające do 40 m wysokości o gęstej i rozłożystej koronie. Jego pędy mają charakterystyczny, zygzakowaty kształt, często pokryte są listewkami korkowymi. Liście są odwrotnie jajowate, u nasady klinowate, na brzegach pojedynczo lub podwójnie piłkowane. Owoce wiązu to oskrzydlone orzeszki osadzone na krótkich szypułkach. By wyrosnąć na dorodne drzewo, wiąz potrzebuje gleb żyznych i wilgotnych, dlatego najlepiej czuje się na grądach i łęgach. Drewno wiązu polnego jest najbardziej cenione spośród wszystkich gatunków wiązów. Wykorzystuje się je w przemyśle stolarskim do wyrobu oklein i posadzek. Najstarszy wiąz pospolity rośnie przy osadzie Gonie. Jego obwód wynosi 675 cm, a wysokość: (18) m Ciekawostka: Jeszcze niedawno wiąz polny rósł w miejskich parkach i alejach. Niestety jest bardzo podatny na holenderską chorobę wiązów, która powoduje ich całkowite zamieranie. Z tego powodu większość drzew w miastach całkowicie wyginęła.
  9. 9. W większości wypadków w drewnie zachodzi niszczenie ścian komórkowych, towarzyszą daleko idące zmiany właściwości technicznych, chemicznych, fizycznych (barwa, zapach itp.) i strukturalnych drewna. Drewno staje się miękkie, gąbczaste lub włókniste, w bardzo zaawansowanym etapie tworzą się w nim wolne, wydrążone przestrzenie, które - jeżeli występują w drzewach stojących - nazywa się zwykle dziuplami.
  10. 10. Bez czarny, dziki bez czarny (Sambucus nigra L.) – gatunek rośliny z rodziny piżmaczkowatych (Adoxaceae), dawniej zaliczany był także do rodziny bzowatych (Sambucaceae) i przewiertniowatych (Caprifoliaceae). Inne zwyczajowe nazwy polskie: bez lekarski, bez pospolity, bzowina, bzina, buzina, hyczka, hyćka. Nie jedz surowych owoców czarnego bzu! Nie wolno jeść świeżych owoców (ani kwiatów) czarnego bzu, bo zawierają toksyczny składnik zwany sambunigryną. Po spożyciu jest on rozkładany do cyjanowodoru, co powoduje poczucie słabości, niekiedy wymioty. Jednak podczas przetwarzania (suszenie, gotowanie itp.) sambunigryna ulega rozkładowi i staje się zupełnie nieszkodliwa. Zarówno kwiaty, jak i owoce czarnego bzu należą do najcenniejszych surowców zielarskich. Działanie: kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo, odtruwająco[12], hipolipemicznie (obniżają stężenie cholesterolu ogółem, cholesterolu LDL, trójglicerydów), przeciwwirusowo i immunostymulująco.
  11. 11. Bardzo atrakcyjny szlak pozwala poznać w czasie jednej wycieczki aż siedem rezerwatów przyrody. Prowadzi także przez malownicze tereny stawów pomiędzy Zalesiem Górnym i Żabieńcem. Stanowi okazję do zwiedzenia parku i dworu w Oborach oraz Konstancina wraz z parkiem zdrojowym i tężnią solankową. Trasa, często zmieniająca kierunek i dzięki temu pozbawiona monotonii, doskonale nadaje się dla rowerzystów.
  12. 12. Huba – popularna nazwa owocników grzybów nadrzewnych. Są wśród nich zarówno saprofity występujące na martwym drewnie, jak i pasożyty występujące na żywych drzewach. Huby posiadają enzymy umożliwiające chemiczny rozkład celulozy i ligniny – głównych składników drewna. Proces ten zapewnia im energię i składniki niezbędne do życia, równocześnie prowadząc do rozkładu drewna – zgnilizny. W przyrodzie spełniają pożyteczną rolę, gdyż umożliwiają niezbędny dla życia na Ziemi obieg materii, w gospodarce człowieka jednak wyrządzają poważne szkody.
  13. 13. Lipa drobnolistna (Tilia cordata Mill.) – gatunek drzewa, należący do rodziny lipowatych (według systemu Reveala). Pochodzi z Europy i Azji Zachodniej. W Polsce występuje pospolicie na terytorium całego kraju. Występuje w stanie naturalnym, ale jest także bardzo często sadzona przy domach, w parkach i przy drogach, jako roślina ozdobna i użyteczna. Status gatunku we florze Polski: gatunek rodzimy lub zadomowiony. Największa lipa drobnolistna rośnie w Cielętnikach gm. Dąbrowa Zielona, byłe woj. częstochowskie. Jej wiek wynosi 517 lat, obwód 992 cm, pierśnica 315 cm, wysokość 35 m. Osiąga wielkość około 25-40 m. i średnicę do ponad 100 cm. Kora w młodości gładka, zielonkawoszara, z wiekiem płytko i podłużnie spękana, ciemnoszara do czarniawej. Liście małe 6- 7 cm długości, sercowate z piłkowanym brzegiem. Pod spodem liści charakterystyczne rudawe włoski w kącikach nerwów. Kwiaty żółtawe w luźnych baldachach na długich szypułach. Owoce to małe, okrągłe i gładkie orzeszki, łatwo pękające pod naciskiem.
  14. 14. Ciekawostki :pączki topoli białej mają właściwości lecznicze. Działają moczopędnie i przeciwgorączkowo Najstarsza topola biała w Polsce rośnie we wsi Januszkowice. Drzewo to ma 217 lat, obwód 744 cm, pierśnicę 237 cm oraz wysokość 37,7 m. Najgrubszą topolą białą w Polsce jest białodrzew, który rośnie w pozostałościach parku na granicy m. Leszno i Grądy k. Warszawy. Obwód mierzony w pierśnicy (na wys. 1,3 m) wynosi 10,8 m. Pyłek topoli (nie nasiona!) rzadko wywołuje alergię u ludzi uczulonych. Topola biała żyć może do ok. 150 lat, jest więc rośliną raczej krótkowieczną w porównaniu z wieloma innymi gatunkami drzew. W naszej strefie klimatycznej topole są najszybciej rosnącymi drzewami. Topola biała, białodrzew (Populus alba L.) – gatunek drzew z rodziny wierzbowatych (Salicaceae) Osiąga wysokości do 28 m. Jej obwód mierzony w pierśnicy (na wys. 1,3 m) wynosi 10,8 m. Ma na pniu mocno spękaną szaro-białą korę. W wyższych częściach pnia kora srebrzystoszara z dużymi przetchlinkami. Drewno jest miękkie, lekkie, łupliwe, łatwe w obróbce mechanicznej i nie ulegające paczeniu, twardzielowe, łatwo próchniejące. Zawiera bardzo dużo wody. Liście 3-5 klapowe o długości 6-12 cm. Ogonek liściowy długi i bocznie spłaszczony. Roślina dwupienna. Kwiaty zebrane w kwiatostany zwane kotkami. Kotki podczas kwitnienia luźno zwisające, męskie – grube i czerwone, żeńskie – cienkie i żółtozielone.
  15. 15. Kornikowate, korniki (Scolytinae) – podrodzina chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych, wcześniej klasyfikowana jako rodzina Scolytidae. Występowanie: na całym świecie do granicy zasięgu drzew. Niektóre gatunki mają tendencję do masowego pojawiania się i wyrządzania olbrzymich szkód w drzewostanach. Przedstawiciele rodziny to małe od 0,6 mm do 13 mm owady walcowatego kształtu ciała, koloru brunatnego, szarego lub czarnego. Czułki kończą się zwykle zwartą buławką. Korniki żywią się łykiem i miazgą lub hodowanym przez siebie grzybem. Korniki zasiedlają zwykle drzewa osłabione (np. przez zanieczyszczenia powietrza, susze, pożary). I z tego powodu nazywa się je szkodnikami wtórnymi. Niektóre gatunki wyrządzają poważne uszkodzenia drzewostanów. Pospolity w Polsce kornik drukarz, atakuje świerk, rzadko sosnę i modrzew.
  16. 16. Dąb szypułkowy (Quercus robur L.) – gatunek typowy dla rodzaju dębów, obejmującego drzewa liściaste z rodziny bukowatych (Fagaceae). Występuje w Europie (z wyjątkiem północnej Skandynawii) oraz południowo- wschodniej Azji. W Polsce bardziej pospolity od dębu bezszypułkowego. Ceniony ze względu na wytrzymałe, twarde i trwałe drewno. Jest gatunkiem długowiecznym, żyje ponad 700 lat i osiąga do 35-40 m. wysokości. Ze względu na okazałe rozmiary jakie osiąga, sprawia majestatyczne wrażenie i dlatego odgrywa istotną rolę w symbolice i dawniej w kultach religijnych. Jest symbolem długowieczności, dostojeństwa i siły. Stare okazy nierzadko chronione są jako pomniki przyrody. Warto wiedzieć: W odróżnieniu od dębu bezszypułkowego krótki, często sękaty pień dębu szypułkowego rozdziela się nisko nad ziemią na liczne grube konary. Ciekawostka: Dąb szypułkowy po kilkusetletnim leżeniu w wodzie, na skutek reakcji garbników zawartych w drewnie z solami żelaza, czernieje, zachowując przy tym swoje właściwości mechaniczne. Jest to tzw. czarny dąb („polski heban”).
  17. 17. W opowiadaniu „Pomyłki” Stefana Żeromskiego, który odnalazł to miejsce w latach dwudziestych ubiegłego stulecia, a krwawy bój na bagnety opisał na podstawie relacji mieszkańców Słomczyna i Obór. Cmentarz zarósł, bowiem do drugiej wojny światowej jedynie uczniowie pobliskiej szkoły podstawowej z tej miejscowości opiekowali się nim i raz na jakiś czas porządkowali. Jak pisze Stefan Żeromski: „U podnóża tych drzew zatoczone jest koło rozległe z grubych kamieni, które tu zostawił lodowiec czy Wisła pradawna porozrzucała po polach. Stoją wokół, jakoby niewysokie menhiry w wyniosłej trawie, prowadząc kamienną aleją do środkowego dolmenu, gdzie jednak rzucają się w oczy najzupełniej nowoczesne, czarne, równo w głazie kute litery: 29 DEUTSCHE, 37 RUSSEN GEFALLEN 1914”. Na szczycie skarpy wiślanej, nieopodal dawnego folwarku zwanego Maryninem, znajduje się nietypowy cmentarz zagubiony wśród wysokich traw. Na planie rozległego kręgu, złożono żołnierzy walczących jesienią 1914 roku w bitwie o Warszawę, którą śmiałym uderzeniem planowała wydrzeć z rosyjskich rąk niemiecka armia, oskrzydlająca przeciwnika od północy i południa. Była to jedna z pierwszych operacji I Wojny Światowej; na rosyjski atak na Prusy, Niemcy odpowiedzieli zwycięstwem w bitwie pod Tannebergiem, następnie okrążając przeciwnika i wkraczając na ziemie zaboru rosyjskiego.
  18. 18. Fragment planu cmentarza w Maryninie przesłanego w roku 1942 przez komendanturę wojskową w Wawrze do ówczesnej gminy Jeziorna. Oznaczona nieistniejąca już droga, prowadząca w kierunku skrzyżowania dróg u stóp skarpy (obecnie w tym miejscu znajduje się kapliczka i nieistniejąca wówczas wieś Parcela). Powyższy plan jest zapewne oryginalnym planem założeń cmentarza z lat 1915 - 1918. Naszkicowany wygląd bram ułożonych z głazów. Zbiory Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Wczesną wiosną i zimą krąg jest bardzo dobrze widoczny, w przeciwieństwie do lata i jesieni, gdy miejsce to porastają wysokie trawy. Zdjęcie autorstwa Tomka Kwiręga wykonane w kwietniu 2013 roku, podczas zbierania dokumentacji do książki o Cieciszewie. Cmentarz założono w latach 1915-18, po zajęciu przez Niemców Królestwa Polskiego. Zgodnie z przyjętym wówczas obyczajem tworzono nekropolie wojenne, w których składano poległych, stylizując miejsce pochówku na dobrowolną ofiarę złożoną na ołtarzu wojny o słuszną sprawę, toczoną dla ojczyzny.
  19. 19. Skarpa Oborska to bardzo ciekawe miejsce dla ludzi w każdym wieku, ale zwłaszcza dla dzieci i młodzieży. Nam kojarzy się przede wszystkim z niezapomnianą zabawą w podchody. Mnóstwo pagórków, które należy pokonać idąc Skarpą powodują, że jest to wyjątkowe miejsce. Znajduje się tam stary cmentarz, o którym mało kto wie. Niestety, Skarpa jest zaśmiecana. Mamy nadzieję, że podjęte w ostatnim czasie działania na rzecz jej uporządkowania przyniosą dobre efekty. Atrakcyjność skarpy można podnieś umieszczając różnorakie tablice informacyjne na temat występującej tam roślinności, historii jej powstania oraz istniejącego starego cmentarza. Uważamy, że ścieżka dydaktyczna powinna powstać właśnie tam. Obiekt zapewne przyciągnie ludzi ciekawych świata, wielu spacerowiczów oraz biegaczy. Może stać się również ciekawy dla osób lubiących jeździć rowerami. Mamy nadzieję, że uda się połączyć wszystkie te atrakcje.
  20. 20. Dwór w Oborach – świecka rezydencja wiejska z XVII wieku w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, w gminie Konstancin-Jeziorna, we wsi Obory. Powstał w latach 1681-1688, został wybudowany w stylu barokowym. Obecnie jest to budynek murowany, parterowy, z mieszkalnym poddaszem. Posiada układ wnętrz dwutraktowy, z holem, sienią, klatką schodową na osi. Wnętrze ze stylowymi meblami. Przez dziesięciolecia siedzibę swą miał w nim Dom Pracy Twórczej Związku Literatów Polskich Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Polskiego Pen Clubu. W 2015 roku dwór wrócił do rąk spadkobierców przedwojennych właścicieli. Niestety zwiedzanie nie jest obecnie możliwe, mamy nadzieję ,że wkrótce się to zmieni.
  21. 21. • http://www.konstancinjeziorna.pl/turystyka/przyroda/rezerwat-skarpa-oborska • https://pl.wikipedia.org/wiki/Klon_zwyczajny • file:///C:/Users/Ola/Downloads/Nikodem%20Maczynski%20(2).pdf • https://pl.wikipedia.org/wiki/Zgnilizna_mi%C4%99kka • https://pl.wikipedia.org/wiki/Bez_czarny • http:// www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/domowa-apteczka/czarny-bez-wlasciwosci-i-dzialanie-przepis-na • https://pl.wikipedia.org/wiki/Huba_(grzyb) • https://pl.wikipedia.org/wiki/Topola_bia%C5%82a • http://spolecznosc.targowek.waw.pl/page/data/other/topola_biala.pdf • https://pl.wikipedia.org/wiki/Kornikowate • https://pl.wikipedia.org/wiki/D%C4%85b_szypu%C5%82kowy • http://dzieci.erys.pl/lesnoteka/drzewa/dab_szypulkowy • http://konstancinjeziorna.blox.pl/2013/10/Cmentarz-w-Maryninie.html • http://www.muzeumkonstancina.pl/1161_cmentarz_w_maryninie • https://pl.wikipedia.org/wiki/Dw%C3%B3r_w_Oborach • https://pl.wikipedia.org/wiki/Wi%C4%85z_pospolity • http://dzieci.erys.pl/lesnoteka/najgrubsze_drzewa/wiaz_polny • http://mazowsze.travel/co-zwiedzic/parki-krajobrazowe/item/774-chojnowski-park- krajobrazowy

×