Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

12º domingo tob bene pagola

333 visualizaciones

Publicado el

  • Inicia sesión para ver los comentarios

  • Sé el primero en recomendar esto

12º domingo tob bene pagola

  1. 1. José Antonio Pagola  24 de xuño de 2012 12º Tempo Ordinario (B)Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS Marcos 4, 35-41Sementa confianza en Xesús. Pásao.Música:Mantovani-orquesta;present: B: Areskurrinaga HC:
  2. 2. A barca na que van Xesús e os seus discípulos vese atrapada por unha de aquelas tormentas imprevistas e furiosas que selevantan no lago de Galilea ao serán dalgúns días de verán.
  3. 3. Marcos describe o episodio para espertar a fe das comunidades cristiás queviven momentos difíciles.
  4. 4. O relato non é unha historia tranquilizante para consolarnos aoscristiáns de hoxe coa promesa dunhaprotección divina que permita á Igrexa pasear tranquila a través da historia. historia
  5. 5. É a chamada decisiva de Xesúspara facer con El atravesía en tempos difíciles: "Por que sodes tan covardes? Aínda non tendes fe?".
  6. 6. Marcos prepara a escena desde o principio. Dinos que "era ao serán".Axiña caerán as tebras da noite sobre o lago. É Xesús quen toma ainiciativa daquela estraña travesía: “Vamos á outra beira".
  7. 7. A expresión non é nada inocente. Invítaos a pasar xuntos, na mesmabarca, cara ao outromundo, máis alá do coñecido: a rexión pagá da Decápole.
  8. 8. De súpeto levántase un forte furacán e asondas rompen contra a fráxil embarcación inundándoa de auga. A escena é patética: na parte dianteira, os discípulos loitando impotentes contra a tempestade; na popa, nun lugar algo máis elevado, Xesús durmindo tranquilamente sobre un cabezal. cabezal
  9. 9. Aterrorizados, os discípulosespertan a Xesús. Non captan a confianza de Xesús no Pai. O único que vennel é unha incrible falta de interese por eles. Están cheos de medo e nerviosismo: “Mestre, seica non che importaque afoguemos?”.
  10. 10. Xesús non se xustifica. Ponse de pé e pronunciaunha especie de exorcismo: o vento cesa de ruxir e faise unha gran calma.
  11. 11. Xesús aproveita esa paz e silencio grandes para facerlles dúaspreguntas que hoxe chegan ata nós:"Por que sodes tan covardes? Seica aínda non tendes fe?".
  12. 12. Que nos está sucedendo aos cristiáns? Por que son tantos os nosos medos paraafrontar estes tempos cruciais, e tan pouca a nosa confianza en Xesús?
  13. 13. Non é o medo aafundirnos o que nos está bloqueando? Non é a busca cega de seguridade a quenos impide facer unha lectura lúcida, responsable e confiada destes tempos?
  14. 14. Por que nos resistimos a ver que Deus está conducindo aIgrexa cara a unfuturo máis fiel a Xesús e ao seu Evanxeo?
  15. 15. Por que buscamos seguridade no coñecidoe establecido no pasado, e non escoitamos a chamada de Xesús a “pasar á outra beira” para sementar humildemente a súa Boa Nova nun mundo indiferente a Deus, pero tan necesitado de esperanza?.
  16. 16. POR QUE TANTO MEDO   A barca na que van Xesús e os seus discípulos vese atrapada por unha daquelastormentas imprevistas e furiosas que se levantan no lago de Galilea ao serán dalgúns días deverán. Marcos describe o episodio para espertar a fe das comunidades cristiás que vivenmomentos difíciles. O relato non é unha historia tranquilizante para consolarnos aos cristiáns de hoxecoa promesa dunha protección divina que permita á Igrexa pasear tranquila a través dahistoria. É a chamada decisiva de Xesús para facer con El a travesía en tempos difíciles: "Porque sodes tan covardes? Aínda non tendes fe?" . Marcos prepara a escena desde o principio. Dinos que "era ao serán". Axiña caeránas tebras da noite sobre o lago. É Xesús quen toma a iniciativa daquela estraña travesía:"Vamos á outra beira". A expresión non é nada inocente. Invítaos a pasar xuntos, na mesmabarca, cara a outro mundo, máis alá do coñecido: a rexión pagá da Decápole. De súpeto levántase un forte furacán e as ondas rompen contra a fráxilembarcación inundándoa de auga. A escena é patética: na parte dianteira, os discípulosloitando impotentes contra a tempestade; na popa, nun lugar algo máis elevado, Xesúsdurmindo tranquilamente sobre un cabezal. Aterrorizados, os discípulos espertan a Xesús. Non captan a confianza de Xesús noPai. O único que ven nel é unha incríble falta de interese por eles. Están cheos de medo enerviosismo: “ Mestre, seica non che importa que afoguemos ?”. Xesús non se xustifica. Ponse de pé e pronuncia unha especie de exorcismo: ovento cesa de ruxir e faise unha gran calma. Xesús aproveita esa paz e silencio grandes parafacerlles dúas preguntas que hoxe chegan ata nós: “ Por que sodes tan covardes? Aínda nontendes fe?" . Que nos está sucedendo aos cristiáns? Por que son tantos os nosos medos paraafrontar estes tempos cruciais, e tan pouca a nosa confianza en Xesús? Non é o medo aafundirnos o que nos está bloqueando? Non é a busca cega de seguridade a que nos impidefacer unha lectura lúcida, responsable e confiada destes tempos? Por que nos resistimos aver que Deus está conducindo a Igrexa cara a un futuro máis fiel a Xesús e ao seu Evanxeo?Por que buscamos seguridade no coñecido e establecido no pasado, e non escoitamos achamada de Xesús a "pasar á outra beira" para sementar humildemente a súa Boa Nova nunmundo indiferente a Deus, pero tan necesitado de esperanza.

×