Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

15º domingo toc 2013 bene pagola

715 visualizaciones

Publicado el

  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

15º domingo toc 2013 bene pagola

  1. 1. 14 de xullo de 2013 15º Tempo ordinario (C) Lucas 10, 25-37 Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS Contribúe a reavivar no mundo a compaixón. Pásao. José Antonio Pagola Música:Mahler Adagio sinfonía 5 Presentación:B.Areskurrinaga HC Euskaraz:D.amundarain
  2. 2. ““Sede compasivos comaSede compasivos coma o voso Pai é compasivo”.o voso Pai é compasivo”. Esta é a herdanza que Xesús deixouEsta é a herdanza que Xesús deixou á humanidade.á humanidade.
  3. 3. Para comprender a revolución que quere introducir na historia, temos que de ler con atención o seu relato do ““bo samaritano”.bo samaritano”. Nel descríbesenos a actitude que temos que promover, máis alá das nosas crenzas e posicións ideolóxicas ou relixiosas, para construír un mundo máis humano.
  4. 4. Na beira dun camiño solitario xace un ser humano, roubado, agredido, despoxado de todo, medio morto, abandonado á súa sorte. Neste ferido sen nome e sen patria resume Xesús a situación de tantas vítimas inocentes maltratadas inxustamente e abandonadas a carón de tantos camiños da historia.
  5. 5. No horizonte aparecen dous viaxeros:No horizonte aparecen dous viaxeros: primero un sacerdote, logo un levita. Os dous pertencen ao mundo respectado da relixión oficial de Xerusalén. Os dous actúan de maneira idéntica: “ven o ferido, dan un rodeo e pasan de largo”.
  6. 6. Os dous pechan os seus ollos e o seu corazón,Os dous pechan os seus ollos e o seu corazón, aquel home non existe para eles,aquel home non existe para eles, pasan sen deterse.pasan sen deterse. Esta é a crítica radical de Xesús a toda relixiónEsta é a crítica radical de Xesús a toda relixión incapaz de xerar nos seus membrosincapaz de xerar nos seus membros un corazón compasivo.un corazón compasivo. Que sentido ten unha relixión tan pouco humana?Que sentido ten unha relixión tan pouco humana?
  7. 7. Polo camiño vén un terceiro personaxe.Polo camiño vén un terceiro personaxe. Non é sacerdote nin levita.Non é sacerdote nin levita. Nin sequera pertence á relixión do Templo. ConNin sequera pertence á relixión do Templo. Con todo, ao chegar,todo, ao chegar, ““ve o ferido, conmóvese e achégase”ve o ferido, conmóvese e achégase”..
  8. 8. Logo, fai por aquel descoñecido todo o que pode para rescatalo con vida e restaurar a súa dignidade. Esta é a dinámica que Xesús quere introducir no mundo.
  9. 9. O primeiro é non pecharar os ollos. Saber “mirar” de maneira atenta e responsable ao que sofre.
  10. 10. Esta mirada pódenos liberar do egoísmo eEsta mirada pódenos liberar do egoísmo e a indiferenza que nos permiten vivir coaa indiferenza que nos permiten vivir coa conciencia tranquila e a ilusión deconciencia tranquila e a ilusión de inocencia no medio de tantas vítimasinocencia no medio de tantas vítimas inocentes.inocentes. Ao mesmo tempo, “conmovernos” e deixar queAo mesmo tempo, “conmovernos” e deixar que o seu sufrimento nos doa tamén a nós..o seu sufrimento nos doa tamén a nós..
  11. 11. O decisivo é reaccionar e “achegarnos” ao que sofre, non para preguntarnos se teño ou non algunha obriga de axudalo, senón para descubrir de cerca que é un ser necesitado que nos está chamando. A nosa actuación concreta revelaranos a nosa calidade humana.
  12. 12. Todo isto non é teoría.Todo isto non é teoría. O samaritano do relatoO samaritano do relato non se sente obrigado anon se sente obrigado a cumplir un determinadocumplir un determinado código relixioso oucódigo relixioso ou moral. Sinxelamente,moral. Sinxelamente, responde á situación doresponde á situación do ferido inventando todaferido inventando toda clase de xestosclase de xestos prácticos orientados aprácticos orientados a aliviar o seu sufrimentoaliviar o seu sufrimento e restaurar a súa vida ee restaurar a súa vida e a súa dignidade.a súa dignidade.
  13. 13. Xesús conclúe con estas palabras.Xesús conclúe con estas palabras. ““Vai e fai ti o mesmo”Vai e fai ti o mesmo”..
  14. 14. NO PASAR DE LARGO “Sede compasivos coma o voso Pai é compasivo”. Esta é a herdanza que Xesús deixou á humanidade. Para comprender a revolución que quere introducir na historia, temos qu ler con atención o seu relato do “bo samaritano”. Nel descríbesenos a actitude que temos que promover, máis alá das nosas crenzas e posicións ideolóxicas ou relixiosas, para construír un mundo máis humano. Á beira dun camiño solitario xace un ser humano, roubado, agredido, despoxado de todo, medio morto, abandonado á súa sorte. Neste ferido sen nome e sen patria resume Xesús a situación de tantas vítimas inocentes maltratadas inxustamente e abandonadas a carón de tantos camiños da historia. No horizonte aparecen dous viaxeiros: primero un sacerdote, logo un levita. os dous pertencen ao mundo respectado da relixión oficial de Xerusalén. Os dous actúan de maneira idéntica: “ven o ferido, dan un rodeo e pasan de largo”. Os dous pechan os seus ollos e o seu corazón, aquel home non existe para eles, pasan sen deterse. Esta é a crítica radical de Xesús a toda relixión incapaz de xerar nos seus membros un corazón compasivo. Que sentido ten unha relixión tan pouco humana? Polo camiño vén un terceiro personaxe. Non é sacerdote nin levita. Nin sequera pertence á relixión do Templo. Con todo, ao chegar, “ve o ferido, conmóvese e achégase”. Logo, fai por aquel descoñecido todo o que pode para rescatalo con vida e restaurar a súa dignidade. Esta é a dinámica que Xesús quere introducir no mundo. O primeiro é non pechar os ollos. Saber “mirar” de maneira atenta e responsable ao que sofre. Esta mirada pódenos liberar do egoísmo e a indiferenza que nos permiten vivir co a conciencia tranquila e a ilusión de inocencia no medio de tantas vítimas inocentes. Ao mesmo tempo, “conmovernos” e deixar que o seu sufrimento nos doa tamén a nós. O decisivo é reaccionar e “achegarnos” ao que sofre, non para preguntarnos se teño ou non algunha obriga de axudalo, senón para descubrir de cerca que é un ser necesitado que nos está chamando. A nosa actuación concreta revelaranos a nosa calidade humana. Todo isto non é teoría. O samaritano do relato non se sente obrigado a cumprir un determinado código relixioso ou moral. Sinxelamente, responde á situación do ferido inventando toda clase de xestos prácticos orientados a aliviar o seu sufrimento e restaurar a súa vida e a súa dignidade. Xesús conclúe con estas palabras. “Vai e fai ti o mesmo”. José Antonio Pagola

×