Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

16º domingo toc 2013 bene pagola

503 visualizaciones

Publicado el

  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

16º domingo toc 2013 bene pagola

  1. 1. 21 de xullo de 2013 16º Tempo ordinario (C) Lucas 10, 38-42 Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS Contribúe a difundir o Evanxeo de Xesús. Pásao. José Antonio Pagola Música:Puccini;present:B.Areskurrinaga HC; euskaraz:D.Amundarain
  2. 2. O episodio é algo sorprendente.O episodio é algo sorprendente. Os discípulos que acompañan a Xesús desapareceron da escena.Os discípulos que acompañan a Xesús desapareceron da escena. Lázaro, o irmán de Marta e María, está ausente.Lázaro, o irmán de Marta e María, está ausente. Na casa da pequena aldea de Betania, Xesús encóntrase a soas con dúasNa casa da pequena aldea de Betania, Xesús encóntrase a soas con dúas mulleres que adoptan ante a súa chegada dúas actitudes diferentesmulleres que adoptan ante a súa chegada dúas actitudes diferentes
  3. 3. Marta, que sen dúbida é a irmá maior, acolle a Xesús como ama da casa, e ponse totalmente ao seu servizo. É natural. Segundo a mentalidade da época, a dedicación ás faenas do fogar era tarefa exclusiva da muller.
  4. 4. María, pola contra, a irmá máis nova, senta aos pés de Xesús para escoitar a súa palabra. A súa actitude é sorprendente pois está ocupando o lugar propio dun “discípulo” que só correspondía aos varóns.
  5. 5. Nun momento determinado, Marta, absorbida polo traballo e desbordada polo cansazo, séntese abandonada pola súa irmá e incomprendida por Xesús: “Señor, non che importa que miña irmá me teña deixado soa co servizo? Dille que me bote unha man”.
  6. 6. Por que non manda á súa irmá que se dedique ás tarefas propias de toda muller e deixe de ocupar o lugar reservado aos discípulos varóns?
  7. 7. A resposta de Xesús é de grande importancia. Lucas redáctaa pensando probablemente nas desavinzas e pequenos conflitos que se producen nas primeiras comunidades á hora de fixar as diversas tarefas: ““Marta, Marta, andasMarta, Marta, andas inquedainqueda e nerviosa con tantase nerviosa con tantas cousas;cousas; só unha é necesaria.só unha é necesaria. María escolleu a mellorMaría escolleu a mellor parte, e esa nunca se lle vaiparte, e esa nunca se lle vai quitar”quitar”..
  8. 8. En ningún momento critica Xesús a Marta a súa actitude de servizo, tarefa fundamental en todo seguimiento a Xesús, pero invítaa a non deixarse absorber polo seu traballo ata o punto de perder a paz.
  9. 9. E lembra que a escoita da súa PalabraE lembra que a escoita da súa Palabra ha de ser o prioritario para todos, tamén para asha de ser o prioritario para todos, tamén para as mulleres, e non unha especie de privilexio dos varóns.mulleres, e non unha especie de privilexio dos varóns.
  10. 10. É urxente hoxe entender e organizar a comunidade cristiá como un lugar onde se coida, antes de nada, a acollida do Evanxeo no medio da sociedade secular e plural dos nosos días. Nada hai máis importante. Nada máis necesario.
  11. 11. Temos que aprender a reunirnos mulleres e varóns,Temos que aprender a reunirnos mulleres e varóns, crentes e menos crentes, en pequenos grupos paracrentes e menos crentes, en pequenos grupos para escoitar e compartir xuntos as palabras de Xesús.escoitar e compartir xuntos as palabras de Xesús.
  12. 12. Esta escoita do Evanxeo enEsta escoita do Evanxeo en pequenas “células” pode ser hoxe a “matriz” desdepequenas “células” pode ser hoxe a “matriz” desde a que se vaia rexenerando o tecido dasa que se vaia rexenerando o tecido das nosas parroquias en crise.nosas parroquias en crise. Se o pobo sinxelo coñece de primeira manSe o pobo sinxelo coñece de primeira man o Evanxeo de Xesús, o saborea e o reclamao Evanxeo de Xesús, o saborea e o reclama á xerarquía, arrastraranos a todos cara a Xesús.á xerarquía, arrastraranos a todos cara a Xesús.
  13. 13. NADA HAI MÁIS NECESARIO O episodio é algo sorprendente. Os discípulos que acompañan a Xesús desapareceron da escena. Lázaro, o irmán de Marta e María, está ausente. Na casa da pequena aldea de Betania, Xesús encóntrase a soas con dúas mulleres que adoptan ante a súa chegada dúas actitudes diferentes. Marta, que sen dúbida é a irmá maior, acolle a Xesús como ama da casa, e ponse totalmente ao seu servizo. É natural. Segundo a mentalidade da época, a dedicación ás faenas do fogar era tarefa exclusiva da muller. María, polo contrario, a irmá máis nova, senta aos pés de Xesús para escoitar a súa palabra. A súa actitude é sorprendente pois está ocupando o lugar propio dun “discípulo” que só correspondía aos varóns. Nun momento determinado, Marta, absorbida polo traballo e desbordada polo cansazo, séntese abandonada pola súa irmá e incomprendida por Xesús: “Señor, non che importa que miña irmá me teña deixado soa co servizo? Dille que me bote unha man”. Por que non manda á súa irmá que se dedique ás tarefas propias de toda muller e deixe de ocupar o lugar reservado aos discípulos varóns? A resposta de Xesús é de grande importancia. Lucas redáctaa pensando probablemente nas desavinzas e pequenos conflitos que se producen nas primeiras comunidades á hora de fixar as diversas tarefas: “Marta, Marta, andas inqueda e nerviosa con tantas cousas; só unha é necesaria. María escolleu a mellor parte, e esa nunca se lle vai quitar”. En ningún momento critica Xesús a Marta a súa actitude de servizo, tarefa fundamental en todo seguimento a Xesús, pero invitáa a non deixarse absorber polo seu traballo ata o punto de perder a paz. E lémbralle que a escoita da súa Palabra ha de ser o prioritario para todos, tamén para as mulleres, e non unha especie de privilexio dos varóns. É urxente hoxe entender e organizar a comunidade cristiá como un lugar onde se coida, antes de nada, a acollida do Evanxeo no medio da sociedade secular e plural dos nosos días. Nada hai máis importante. Nada máis necesario. Temos que aprender a reunirnos mulleres e varóns, crentes e menos crentes, en pequenos grupos para escoitar e compartir xuntos as palabras de Xesús. Esta escoita do Evanxeo en pequenas “células” pode ser hoxe a “matriz” desde a que se vaia rexenerando o tecido das nosas parroquias en crise. Se o pobo sinxelo coñece de primeira man o Evanxeo de Xesús, o saborea e o reclama á xerarquía, arrastraranos a todos cara a Xesús. José Antonio PagolaEn

×