Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

2º advento c 2012 bene pagola

782 visualizaciones

Publicado el

  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

2º advento c 2012 bene pagola

  1. 1. 9 de decembro de 2012 2º Advento (C) Lucas 3, 1-6José Antonio PagolaRed evangelizadora BUENASNOTICIASAbre camiños novos a Xesús.Música: Candilejas de Charles ChaplinPásao.Present: B. Areskurrinaga HCEuskaraz:D.Amundarain
  2. 2. Os primeiros cristiáns viron na actuación do Bautista o profeta que preparou decisivamente o camiño a Xesús. Por iso, ao longo dos séculos, o Bautista converteuse nunha chamada que nos segue urxindo apreparar camiños quenos permitan acoller a Xesús entre nós.
  3. 3. Lucas resumiu a súamensaxe con este grito tomado do profeta Isaías:"Preparade o camiño do Señor" .Como escoitar ese grito na Igrexa de hoxe?
  4. 4. Como abrircamiños paraque os homese mulleres do noso tempo poidamosencontrarnos con El?Como acollelo nas nosascomunidades?
  5. 5. O primeiro é tomar conciencia de que necesitamos un conta cto moito máis vivo coa súa persoa.Non é posible alimentarse só de
  6. 6. Non é posible seguir a unXesús convertido nunha sublime abstracción. Necesitamos sintonizar vitalmente con El, deixarnos atraer polo seu estilo de vida,contaxiarnos da súa paixón por Deus e polo ser humano.
  7. 7. No medio do "deserto espiritual" da sociedade moderna, temos queentender e configurar a comunidade cristiá como un lugar onde se acolle o Evanxeo de Xesús.
  8. 8. Vivir a experiencia de reunirnos crentes, menos crentes, pouco crentes e,incluso, non crentes, arredor do relato evanxélico de Xesús.
  9. 9. Darlle a El a oportunidade de que penetre coa súa forza humanizadora nos nosos problemas, crises, medos e esperanzas .
  10. 10. Non o temos que esquecer. Nos evanxeos non aprendemos doutrina académica sobre Xesús, destinada inevitablemente a envellecer ao longo dos séculos.Aprendemos un estilode vivir realizable entodos os tempos e en todas as culturas: o estilo de vivir de Xesús.A doutrina non toca ocorazón, non converte nin enamora. Xesús si.
  11. 11. A experiencia directa e inmediata co relatoevanxélico fainos nacer a unha fe nova, non por vía de "adoutrinamento" ou de "aprendizaxe teórico", senón polo contacto vital con Xesús.El ensínanos a vivir a fe, non por obrigación senón por atracción.
  12. 12. Fainos vivir a vida cristiá, non como deber senón como contaxio. En contacto coevanxeo recuperamos a nosa verdadeira identidade deseguidores de Xesús.
  13. 13. Recorrendo os evanxeos experimentamos que a presenza invisible e silandeira do Resucitado adquire trazos humanos e recobra voz concreta. De súpeto todo cambia:podemos vivir acompañados por Alguén que pon sentido, verdade e esperanza na nosa existencia.
  14. 14. . O segredo da "novaevanxelización" consiste en poñernos en contacto directo e inmediato con Xesús.Sen El non é posible xerar unha fe nova.
  15. 15. ABRIR CAMIÑOS NOVOS  Os primeiros cristiáns viron na actuación do Bautista o profeta que preparoudecisivamente o camiño a Xesús. Por iso, ao longo dos séculos, o Bautista converteuse nunhachamada que nos segue urxindo a preparar camiños que nos permitan acoller a Xesús entre nós. Lucas resumiu a súa mensaxe con este grito tomado do profeta Isaías: "Preparade ocamiño do Señor" . Como escoitar ese grito na Igrexa de hoxe? Como abrir camiños para que oshomes e mulleres do noso tempo poidamos encontrarnos con El? Como acollelo nas nosascomunidades? O primeiro é tomar conciencia de que necesitamos un contacto moito máis vivo coa súapersoa. Non é posible alimentarse só de doutrina relixiosa. Non é posible seguir a un Xesúsconvertido nunha sublime abstracción. Necesitamos sintonizar vitalmente con El, deixarnosatraer polo seu estilo de vida, contaxiarnos da súa paixón por Deus e polo ser humano. No medio do "deserto espiritual" da sociedade moderna, temos que entender econfigurar a comunidade cristiá como un lugar onde se acolle o Evanxeo de Xesús. Vivir aexperiencia de reunirnos crentes, menos crentes, pouco crentes e, incluso, non crentes, arredordo relato evanxélico de Xesús. Darlle a El a oportunidade de que penetre coa súa forzahumanizadora nos nosos problemas, crises, medos e esperanzas. Non o temos que esquecer. Nos evanxeos non aprendemos doutrina académica sobreXesús, destinada inevitablemente a envellecer ao longo dos séculos. Aprendemos un estilo devivir realizable en todos os tempos e en todas as culturas: o estilo de vivir de Xesús. A doutrinanon toca o corazón, non converte nin enamora. Xesús si. A experiencia directa e inmediata co relato evanxélico fainos nacer a unha fe nova, nonpor vía de "adoutrinamento" ou de "aprendizaxe teórico", senón polo contacto vital con Xesús. Elensínanos a vivir a fe, non por obrigación senón por atracción. Fainos vivir a vida cristiá, noncomo deber senón como contaxio. En contacto co evanxeo recuperamos a nosa verdadeiraidentidade de seguidores de Xesús. Recorrendo os evanxeos experimentamos que a presenza invisible e silandeira doResucitado adquire trazos humanos e recobra voz concreta. De súpeto todo cambia: podemosvivir acompañados por Alguén que pon sentido, verdade e esperanza na nosa existencia. Osegredo da "nova evanxelización" consiste en ponernos en contacto directo e inmediato conXesús. Sen El non é posible xerar unha fe nova. José Antonio Pagola

×