Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

22º domingo toc 2013 bene pagola

433 visualizaciones

Publicado el

  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

22º domingo toc 2013 bene pagola

  1. 1. Música:Mantovanimelodía 128:Present:B.Areskurrinaga HC ;euskaraz:D.Amundarain
  2. 2. Xesús asiste a un banquete invitado porXesús asiste a un banquete invitado por ““un dos principais fariseos”un dos principais fariseos” da rexión.da rexión. É unha comida especial de sábado, preparada desdeÉ unha comida especial de sábado, preparada desde a véspera con todo esmero.a véspera con todo esmero. Como é costume, os invitados son amigos doComo é costume, os invitados son amigos do anfitrión, fariseos de gran prestixio, doutores da lei,anfitrión, fariseos de gran prestixio, doutores da lei, modelo de vida relixiosa para todo o pobo.modelo de vida relixiosa para todo o pobo.
  3. 3. Ao parecer, Xesús non se sente cómodo. Bota en falta os seus amigos os pobres. Aquelas xentes que encontra mendigando polos camiños. Os que nunca son invitados por ninguén. Os que non contan: excluídos da convivencia, esquecidos pola relixión, Desprezados por case todos. Elos son os que habitualmente se sentan á súa mesa.
  4. 4. Antes de despedirse, Xesús diríxeseAntes de despedirse, Xesús diríxese ao que o invitou.ao que o invitou. Non é para agradecerlle o banquete, senón para sacudir a súaNon é para agradecerlle o banquete, senón para sacudir a súa conciencia e invitalo a vivir cun estilo de vida menosconciencia e invitalo a vivir cun estilo de vida menos convencional e máis humano:convencional e máis humano: ““Non invites os teus amigos, nin os teus irmáns, nin os teusNon invites os teus amigos, nin os teus irmáns, nin os teus parentes nin os veciños ricos porque corresponderánparentes nin os veciños ricos porque corresponderán invitándote... Invita os pobres, eivados, coxos e cegos; ditosoinvitándote... Invita os pobres, eivados, coxos e cegos; ditoso ti porque non poden pagarche; pagaranche cando resucitenti porque non poden pagarche; pagaranche cando resuciten os xustos”os xustos”..
  5. 5. Unha vez máis, Xesús esfórzase por humanizar a vida rompendo, se fai falla, esquemas e criterios de actuación que nos poden parecer moi respectables, pero que, no fondo, están indicando a nosa resistencia a construír ese mundo máis humano e fraterno, querido por Deus.
  6. 6. De ordinario, vivimos instalados nun círculo deinstalados nun círculo de relacións familiares, sociais, políticas o relixiosas coas que nos axudamos mutuamente a coidar dos nosos intereses deixando fóra a quen nada nos poden achegar. Invitamos á nosa vida os que, á súa vez, nos poden invitar. Iso é todo.
  7. 7. Escravos dunhas relacións interesadas, non somos conscientes de que o noso benestar só se sostén excluíndo aos que máis necesitan da nosa solidariedade gratuíta, sinxelamente, para poder vivir.
  8. 8. Temos que escoitarTemos que escoitar os gritos evanxélicosos gritos evanxélicos do Papa Francisco nado Papa Francisco na pequena illa depequena illa de Lampedusa:Lampedusa: ““A cultura doA cultura do benestar fainosbenestar fainos insensiblesinsensibles aos gritos dosaos gritos dos demais”.demais”. ““Temos caído naTemos caído na globalización daglobalización da indiferenza”.indiferenza”. “Temos“Temos perdido o sentido daperdido o sentido da responsabilidade”.responsabilidade”.
  9. 9. Os seguidores de XesúsOs seguidores de Xesús Temos que recordar que abrir camiños aoTemos que recordar que abrir camiños ao Reino de Deus non consiste en construír unhaReino de Deus non consiste en construír unha sociedade máis relixiosa ou en promover unsociedade máis relixiosa ou en promover un sistema político alternativo a outros taménsistema político alternativo a outros tamén posibles, senón, ante todo, en xerar e desenvolverposibles, senón, ante todo, en xerar e desenvolver unhas relacións máis humanas que fagan posibleunhas relacións máis humanas que fagan posible unhas condicións de vida digna para todos,unhas condicións de vida digna para todos, empezando polos últimos.empezando polos últimos.
  10. 10. SEN EXCLUÍR Xesús asiste a un banquete invitado por “un dos principais fariseos” da rexión. É unha comida especial de sábado, preparada desde a véspera con todo esmero. Como é costume, os invitados son amigos do anfitrión, fariseos de gran prestigio, doutores da lei, modelo de vida relixiosa para todo o pobo. Ao parecer, Xesús non se sente cómodo. Bota en falla os seus amigos os pobres. Aquelas xentes que encontra mendigando polos camiños. Os que nunca son invitados por ninguén. Os que non contan: excluídos da convivencia, esquecidos pola relixión, desprezados por case todos. Eles son os que habitualmente se sentan á súa mesa. Antes de despedirse, Xesús diríxese ao que o invitou. Non é para agradecerlle o banquete, senón para sacudir a súa conciencia e invitalo a vivir cun estilo de vida menos convencional e máis humano: “Non invites os teus amigos, nin os teus irmáns, nin os teus parentes nin os veciños ricos porque corresponderán invitándote... Invita os pobres, eivados, coxos e cegos; ditoso ti porque non poden pagarche; pagaranche cando resuciten os xustos”. Unha vez máis, Xesús esfórzase por humanizar a vida rompendo, se fai falla, esquemas e criterios de actuación que nos poden parecer moi respectables, pero que, no fondo, están indicando a nosa resistencia a construír ese mundo máis humano e fraterno, querido por Deus. De ordinario, vivimos instalados nun círculo de relacións familiares, sociais, políticas ou relixiosas coas que nos axudamos mutuamente a coidar dos nosos intereses deixando fóra a quen nada nos poden achegar. Invitamos á nosa vida aos que, á súa vez, nos poden invitar. Iso é todo. Escravos dunhas relacións interesadas, non somos conscientes de que o noso benestar só se sostén excluíndo aos que máis necesitan da nosa solidariedade gratuíta, sinxelamente, para poder vivir. Temos que escoitar os gritos evanxélicos do Papa Francisco na pequena illa de Lampedusa: “A cultura do benestar fainos insensibles aos gritos dos demais”. “Temos caído na globalización da indiferenza”. “Temos perdido o sentido da responsabilidade”. Os seguidores de Xesús temos que recordar que abrir camiños ao Reino de Deus non consiste en construír unha sociedade máis relixiosa ou en promover un sistema político alternativo a outros tamén posibles, senón, ante todo, en xerar e desenvolver unhas relacións máis humanas que fagan posible unhas condicións de vida digna para todos, empezando polos últimos. José Antonio Pagola

×