Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

4º coresma c 2013 bene pagola (1)

739 visualizaciones

Publicado el

  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

4º coresma c 2013 bene pagola (1)

  1. 1. José Antonio Pagola Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS 10 de marzo de 2013 Difunde a Boa Nova de Deus. Pásao. 4º Coresma (C) Lucas 15, 1-3. 11- 32Música:Mensajes serios;present:B.Areskurrinaga HC; esukaraz: D. Amundarain
  2. 2. Para non poucos, Deus é calquera cousa menos alguén capaz de poñer alegría na súa vida. Pensar nel tráelles malos recordos: no seuinterior espértase a idea dun ser ameazador e esixente, que fai a vida máis amolada, incómoda e perigosa.
  3. 3. Pouco a pouco prescindiron del.A fe quedou "reprimida" no seu interior.Hoxe non saben se cren ou non cren. Quedáronse sen camiños cara a Deus. Algúns lembran aínda "a parábola do fillo pródigo",pero nunca a escoitaron no seu corazón.
  4. 4. O verdadeiro protagonista desa parábola é o pai. Por dúas veces repite o mesmo grito de ledicia: "Este fillo meu estaba morto e volveu á vida; estaba perdido e témolo atopado".Este grito revela o que hai no seu corazón de pai.
  5. 5. A este pai non llepreocupa o seu honor,os seus intereses, nino trato que lle dan os seus fillos. Non emprega nuncaunha linguaxe moral. Só pensa na vida do seu fillo: que non quede destruído, que non siga morto, que non viva perdido sen coñecer a ledicia da vida.
  6. 6. O relato describe contodo detalle o encontrosorprendente do pai co fillo que abandonou o fogar. Estando aínda lonxe, o pai "viuno" vir famento e humillado,e "conmoveuse" ata as entrañas.
  7. 7. Esta mirada boa, chea de bondade e compaixón é a que nos salva. Só Deus nos mira así.
  8. 8. Axiña “bota a correr". Non é o fillo quen volve á casa. É o pai o que sae correndo e busca oabrazo con máis ardorque o seu mesmo fillo. “Botóuselle nos brazos e bicouno agarimosamente".
  9. 9. Así estásempre Deus.Correndo cos brazosabertos cara aos que volven a él.
  10. 10. O fillo comeza a súa confesión: preparounha longamente no seu interior. O pai interrómpeo para aforrarlle máis humillacións.Non lle impón castigo ningún, non lle esixe ningún rito deexpiación; non lle pon condición ningunhapara acollelo na casa.Só Deus acolle e protexe así os pecadores.
  11. 11. O pai só pensa na dignidade de seu fillo.Hai que actuar de présa. Manda traer omellor vestido, o anel de fillo e as sandalias para entrar na casa. Así será recibidonun banquete quese celebra no seu honor. O fillo ha de coñecer xunto a seu pai a vida digna e ditosa que non puido gozar lonxe del.
  12. 12. Quen oia esta parábola desde fóra, non entenderá nada.Seguirá camiñando pola vida sen Deus.Quen a escoite no seu corazón, tal vezchorará de ledicia e agradecemento.
  13. 13. Sentirá por vez primeira que no misterio último da vida hai Alguén que nos acolle e nos perdoa porque só quere a nosa ledicia.
  14. 14. CO BRAZOS SEMPRE ABERTOS  Para non poucos, Deus é calquera cousa menos alguén capaz de poñer ledicia na súa vida. Pensarnel tráelles malos recordos: no seu interior espértase a idea dun ser ameazador e esixente, que fai a vida máisamolada, incómoda e perigosa. Pouco a pouco prescindiron del. A fe quedou "reprimida" no seu interior. Hoxe non saben se cren ounon cren. Quedaron sen camiños cara a Deus. Algúns lembran aínda "a parábola do fillo pródigo", pero nunca aescoitaron no seu corazón. O verdadeiro protagonista desa parábola é o pai. Por dúas veces repite o mesmo grito de ledicia:"Este fillo meu estaba morto e volveu á vida; estaba perdido e atopámolo". Este grito revela o que hai no seucorazón de pai. A este pai non lle preocupa o seu honor, os seus intereses, nin o trato que lle dan os seus fillos. Nonemprega nunca unha linguaxe moral. Só pensa na vida do seu fillo: que non quede destruído, que non siga morto,que non viva perdido sen coñecer a ledicia da vida. O relato describe con todo detalle o encontro sorprendente do pai co fillo que abandonou o fogar.Estando aínda lonxe, o pai “viuno" vir famento e humillado, e "conmoveuse" ata as entrañas. Esta ollada boa,chea de bondade e compaixón é a que nos salva. Só Deus nos mira así. Axiña “bota a correr". Non é o fillo quen volve á casa. É o pai o que sae correndo e busca o abrazocon máis ardor que o seu mesmo fillo. “Botouselle nos brazos e bicouno agarimosamente". Así está sempreDeus. Correndo cos brazos abertos cara aos que volven a el. O fillo comeza a súa confesión: preparouna longamente no seu interior. O pai interrómpeo paraaforrarlle máis humillacións. Non lle impón castigo ningún, non lle esixe ningún rito de expiación; non lle poncondición ningunha para acollelo na casa. Só Deus acolle e protexe así os pecadores. O pai só pensa na dignidade de seu fillo. Hai que actuar de présa. Manda traer o mellor vestido, oanel de fillo e as sandalias para entrar na casa. Así será recibido nun banquete que se celebra no seu honor. Ofillo ha de coñecer xunto a seu pai a vida digna e ditosa que non puido gozar lonxe del. Quen oia esta parábola desde fóra, non entenderá nada. Seguirá camiñando pola vida sen Deus.Quen a escoite no seu corazón, tal vez chorará de ledicia e agradecemento. Sentirá por vez primeira que nomisterio último da vida hai Alguén que nos acolle e nos perdoa porque só quere a nosa ledicia.  José Antonio Pagola

×