Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

4º pascua c 2013 bene pagola

708 visualizaciones

Publicado el

  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

4º pascua c 2013 bene pagola

  1. 1. Texto: Marcos 2, 1-12. Tiempo Ordinario 7–B-Comentarios e presentación: M.Asun Gutiérrez.Música: Buffardin. Concierto de Flauta en mi menor. Andante.21 de abril de 201321 de abril de 20134º Pascua (C)4º Pascua (C)Xoán 10, 27-30Xoán 10, 27-30Red evangelizadoraRed evangelizadora BUENAS NOTICIASBUENAS NOTICIASChama a seguir a Xesús. Pásao.Chama a seguir a Xesús. Pásao.José Antonio PagolaMúsica: Buffardin,concierto de flautaMúsica: Buffardin,concierto de flautaPresentación:B.Areskurrinaga HCPresentación:B.Areskurrinaga HCEuskaraz:D.AmundarainEuskaraz:D.Amundarain
  2. 2. Era inverno. Xesús andaba paseando polo pórticode Salomón, unha das galerías ao aire libre, querodeaban a gran explanada do Templo.Este pórtico, en concreto, era un lugar moifrecuentado pola xente pois, ao parecer, estabaprotexido contra o vento por unha muralla.
  3. 3. Axiña, un grupo dexudeusrodean a Xesús.O diálogo é tenso.Os xudeusacósano coas súaspreguntas.Xesús critícaosporque nonaceptana súa mensaxe nina súa actuación.
  4. 4. En concreto, dilles:En concreto, dilles:"Vós non credes"Vós non credesporque non sodes dasporque non sodes dasmiñas ovellas".miñas ovellas".Que significa estaQue significa estametáfora?metáfora?
  5. 5. Xesús é moi claro:“As miñas ovellasescoitan a miñavoz, e eu coñezoas;elas séguenme, eeu doulles vidaeterna".Xesús non forza aninguén.El soamentechama.
  6. 6. A decisión deseguilodepende decada un de nós.Só se oescoitamos e oseguimos,establecemoscon Xesús esacon Xesús esarelaciónrelaciónque leva á vidaque leva á vidaeterna.eterna.
  7. 7. Nada hai tan decisivo para ser cristiánNada hai tan decisivo para ser cristiáncomo tomar a decisión de vivircomo tomar a decisión de vivircomo seguidores de Xesús.como seguidores de Xesús.O gran risco dos cristiáns foi sempreO gran risco dos cristiáns foi semprepretender selo, sen seguir a Xesús.pretender selo, sen seguir a Xesús.
  8. 8. De feito, moitos dos quese foron afastando dasnosas comunidades sonpersoas ás que ninguénaxudou a tomar a decisiónde vivir seguindo os seuspasos..
  9. 9. Non obstante, esa é aNon obstante, esa é aprimeira decisiónprimeira decisióndun cristián.dun cristián.a decisión que oa decisión que ocambia todo, porque écambia todo, porque écomezar a vivir decomezar a vivir demaneira nova amaneira nova aadhesión a Cristo e aadhesión a Cristo e apertenza á Igrexa:pertenza á Igrexa:encontrar, por fin, oencontrar, por fin, ocamiño, a verdade, ocamiño, a verdade, osentido e a razón dasentido e a razón darelixión cristiá.relixión cristiá.
  10. 10. E o primeiro para tomar esaE o primeiro para tomar esadecisión é escoitar a súadecisión é escoitar a súachamada. Ninguén se pon enchamada. Ninguén se pon encamiño tras os pasos de Xesúscamiño tras os pasos de Xesússeguindo a súa propia intuiciónseguindo a súa propia intuiciónou os seus desexos de vivir unou os seus desexos de vivir unideal.ideal.Comezamos a seguilo cando nos sentimosatraídos e chamados por Cristo.Por iso, a fe non consiste primordialmente encrer algo sobre Xesús senón en crelo a El.
  11. 11. Cando falta o seguimento a Xesús,Cando falta o seguimento a Xesús,coidado e reafirmado unha e otra vez no propiocoidado e reafirmado unha e otra vez no propiocorazón e na comunidade crente, acorazón e na comunidade crente, anosa fe corre o risco de quedar reducida a unhanosa fe corre o risco de quedar reducida a unhaaceptación de crenzas, unha práctica deaceptación de crenzas, unha práctica deobrigacións relixiosas e unha obediencia áobrigacións relixiosas e unha obediencia ádisciplina da Igrexa.disciplina da Igrexa.
  12. 12. É fácil entónÉ fácil entóninstalarnos nainstalarnos naprácticaprácticarelixiosa, senrelixiosa, sendeixarnosdeixarnoscuestionar polascuestionar polaschamadas quechamadas queXesús nos faiXesús nos faidesde o evanxeodesde o evanxeoque escoitamosque escoitamoscada domingo.cada domingo.
  13. 13. Xesús está dentro desa relixión, pero nonXesús está dentro desa relixión, pero nonnos arrastra tras os seus pasos.nos arrastra tras os seus pasos.Sen decatarnos, acostumámonos a vivir deSen decatarnos, acostumámonos a vivir demaneira rutineira e repetitiva.maneira rutineira e repetitiva.Fáltanos a creatividade, a renovación e aFáltanos a creatividade, a renovación e aalegría dos que viven esforzándose poralegría dos que viven esforzándose porseguir a Xesús.seguir a Xesús.
  14. 14. ESCOITAR E SEGUIR A XESÚS  Era invierno. Xesús andaba paseando polo pórtico de Salomón, unha das galerías ao aire libre, querodeaban a gran explanada do Templo. Este pórtico, en concreto, era un lugar moi frecuentado pola xente pois,ao parecer, estaba protexido contra o vento por unha muralla.Axiña, un grupo de xudeus rodean a Xesús. O diálogo é tenso. Os xudeus acósano coas súaspreguntas. Xesús critícaos porque non aceptan a súa mensaxe nin a súa actuación. En concreto, dilles: "Vósnon credes porque non sodes das miñas ovellas". Que significa esta metáfora?Xesús é moi claro: “As miñas ovellas escoitan a miña voz, e eu coñézoas; elas séguenme, e eudoulles vida eterna". Xesús non forza a ninguén. El soamente chama. A decisión de seguilo depende de cada unde nós. Só se o escoitamos e o seguimos, establecemos con Xesús esa relación que leva á vida eterna.Nada hai tan decisivo para ser cristián como tomar a decisión de vivir como seguidores de Xesús. Ogran risco dos cristiáns foi sempre pretender selo, sen seguir a Xesús. De feito, moitos dos que se foronafastando das nosas comunidades son persoas ás que ninguén axudou a tomar a decisión de vivir seguindo osseus pasos.Non obstante, esa é a primeira decisión dun cristián. A decisión que o cambia todo, porque écomezar a vivir de maneira nova a adhesión a Cristo e a pertenza á Igrexa: encontrar, por fin, o camiño, averdade, o sentido e a razón da relixión cristiá.E o primeiro para tomar esa decisión é escoitar a súa chamada. Ninguén se pon en camiño tras ospasos de Xesús seguindo a súa propia intuición os seus desexos de vivir un ideal. Comezamos a seguilo candonos sentimos atraídos e chamados por Cristo. Por iso, a fe non consiste primordialmente en crer algo sobreXesús senón en crelo a El.Cando falta o seguimento a Xesús, coidado e reafirmado unha e outra vez no propio corazón e nacomunidade crente, a nosa fe corre o risco de quedar reducida a unha aceptación de crenzas, unha práctica deobrigacións relixiosas e unha obediencia á disciplina da Igrexa.É fácil entón instalarnos na práctica relixiosa, sen deixarnos cuestionar polas chamadas que Xesúsnos fai desde o evanxeo que escoitamos cada domingo. Xesús está dentro desa relixión, pero non nos arrastratras os seus pasos. Sen decatarnos, acostumámonos a vivir de maneira rutineira e repetitiva. Fáltanos acreatividade, a renovación e a alegría dos que viven esforzándose por seguir a Xesús.José Antonio Pagola

×