Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

tema12_2010

1.177 visualizaciones

Publicado el

  • Sé el primero en comentar

  • Sé el primero en recomendar esto

tema12_2010

  1. 1. O teatro de fins do XX e comezos do XXI. Temas e autores dos 80 e dos 90. Dramaturgos, tendencias e compañías actuais máis relevantes.
  2. 2. Fases Formación de compañías profesionais (1978 – 1983) Desenvolvemento Institucionalización (1984 – 1991)
  3. 3. Formación de compañías profesionais (1978 – 1983) grupos Antroido Troula Mari-Gaila Sarabela teatro Don saturio Elsinor Teatro Cads da EDG Publicacións e coleccións Mostras teatrais Ribadavia Mostra de teatro de: Cariño, Cee Teatro cómico e festivo de Cangas...
  4. 4. Institucionalización (1984 – 1991) compañías Teatro do Atlántico Matarile teatro Teatro do Noroeste Teatro de Ningures Chévere Teatro do Morcego Teatro do Aquí Institucionais Centro Dramático Galego IGAEM Circuitos teatrais Premios
  5. 5. Desenvolvemento Novas compañías profesionais : UVEGÁ, ollomoltranvía, talía, Mofa e Befa... Posta en funcionamento da Rede Galega de Teatros e Auditorios (1996) Creación da Escola Superior de Arte Dramática, en Vigo Aprobación do plan galego Das Artes Escénicas (2008) Celebración de novos festivais e mostras de teatro Apertura de salas teatrais privadas estables Novas edicións e coleccións, así coma revistas especializadas. Novos certames teatrais
  6. 6. PRINCIPAIS TENDENCIAS DO TEATRO GALEGO ACTUAL <ul><ul><li>Crítica, irónica, lúdica e culta: </li></ul></ul><ul><li>teatro comprometido que botará man do humor e da sátira para retratar tipos, situacións e aspectos da nova realidade. </li></ul><ul><ul><li>A intertextualidade </li></ul></ul><ul><li>recreación de grandes textos da dramaturxia universal (Becerra, Cadaval e Pazó), abríndose tamén a adaptación teatral de novelas galegas contemporáneas de éxito ( O lapis do carpinteiro, O clube da calceta, A esmorga …). </li></ul>
  7. 7. <ul><ul><li>Culturalista </li></ul></ul><ul><li>caracterizada pola utilización do xogo do “teatro dentro do teatro” e pola constante reflexión vida-escena. </li></ul>Raúl Dans insírese no teatro de intención político-social e recreación de temas e personaxes da tradición literaria para marcar unha tendencia neorruralista e intertextual. Lugar representa o conflito da relación tradición/progreso, campo/cidade, resolto na loita contra as ideas intolerantes e na defensa da natureza en dous planos: o realista (deterioramento ecolóxico e ruína das familias) e o plano fantástico (no que se producen os desdobramentos temporais). Destaca o dominio do ritmo escénico (a sucesión de escenas vai cobrando unidade segundo discorre o tempo da obra), a sobriedade de elementos figurativos, e a mestría do diálogo. <ul><ul><li>O neorruralismo </li></ul></ul><ul><li>cultivado por Dans e polos autores do epectáculo Pan. </li></ul>
  8. 8. <ul><ul><li>Experimentalismo </li></ul></ul><ul><li>que cobra cada vez máis importancia da man de Pisón, Sande e Vallés. </li></ul><ul><ul><li>Teatro histórico (Pazó) </li></ul></ul><ul><ul><li>A comedia </li></ul></ul><ul><li>en todas as súas vertentes: de enredo, policial, musical…(Cadaval, Pazó) </li></ul>
  9. 9. XERACIÓN POST-ABRENTE <ul><li>Inma Antonio Souto: </li></ul><ul><li>actriz, deseñadora e dramaturga </li></ul><ul><ul><li>deuse a coñecer con Historia do silencio, que xira arredor dun triángulo amoroso </li></ul></ul><ul><ul><li>Os cárceres do esquenzo, esteada pola compañía Librescena, retrata con crueza o mundo en que vivimos caracterizado polas guerras, as fames e as doenzas </li></ul></ul><ul><ul><li>- e Aforro ordinario: nunha sucursal bancaria todos os anos o día de S. Valentín aparece a pantasma dun suicida. </li></ul></ul>
  10. 10. Manuel Guede: tradutor e adaptador de pezas de autores clásicos dirixiu durante tres lustros o CDG. Deuse a coñecer na Mostra de Ribadavia con Informe sobre unha terra e logo escribiu O nome dos disfraces e Ocaso Otero sobre a cupletista La Bella Otero
  11. 11. Joao Guisán Seixas: Titulado en interpretación e actor deuse a coñecer gañando premios nos anos 70 con Crónica dunha amante feia e O vendedor de Janelas onde aparecen xa as dúas principais características do seu teatro: a personificación de elementos da escenografía e a ironía.
  12. 12. Xesús Pisón: é un autor que se caracteriza pola axilidade da lingua, a teatralidade das situacións e o ritmo escénico. Dáse a coñecer con O pauto , sátira esperpéntica e tremendista; con Como Jekyll e Hyde evolúe cara un teatro que afonda nas dificultades das relacións humanas dende unha óptica moi pesimista . Noite invadida recolle varias pezas de temática variada e algunha de carácter experimental.
  13. 13. Miguel Sande: é autor dun teatro innovador, orixinal e arriscado que xoga cos propios límites e convencións do xénero. Comezou a súa traxectoria co monólogo Á alba pide vivir comigo que xira en torno ao desacougo amorosa e xa en 2002, 39 veces chao en que unha serie de chamadas ao móbil pautan o ritmo dun monólogo duna muller de 38 anos.
  14. 14. PROMOCIÓN DOS 90 Afonso Becerra Quico Cadaval: director teatral e autor Raúl Dans: guionista de cinema e televisión Cándido Pazó : guionista, director de escena, actor e contacontos resulta un dos máis orixinais e premiados dramaturgos do teatro actual Gustavo Pernas : guionista e actor profesional Roberto Salgueiro: actor, director escénico e gañador varias veces do Cunqueiro Ana Vallés: directora, coreógrafa, actriz e autora dramática , é unha das figuras máis innovadoras, inconformistas e rompedoras do panorama actual do teatro galego, mercé a montaxes e propostas de ton experimental en que se recorre á fragmentación e se prescinde practicamente do argumento se reduce o rol das palabras e se combinan efectos escenográficos con artes plásticas e visuais.

×