Se ha denunciado esta presentación.
Utilizamos tu perfil de LinkedIn y tus datos de actividad para personalizar los anuncios y mostrarte publicidad más relevante. Puedes cambiar tus preferencias de publicidad en cualquier momento.

ΔΗΜΟΣ ΕΥΡΥΜΕΝΩΝ1

  • Inicia sesión para ver los comentarios

  • Sé el primero en recomendar esto

ΔΗΜΟΣ ΕΥΡΥΜΕΝΩΝ1

  1. 1. ΔΗΜΟΣ ΕΥΡΥΜΕΝΩΝΜπριγιάνιστα. → Βασιλόπουλο. Το παλαιό όνομα του χωριού, Mprianitsa(τούρκικη σύνθετη λέξη που σημαίνει τόπος με πολλά νερά ) Σύμφωνα με τονΟικονόμου προέρχεται από το βουλγαρικό mrjana «είδος ψαριού των γλυκώννερών» και τη σλαβική κατάληξη –ista . Άλλοι υποστηρίζουν την άποψη ότι τοόνομα δόθηκε στο χωριό σύμφωνα με μια παράδοση, η οποία λέει ότι ένας Πρίγκιπας
  2. 2. έμεινε στο χωριό για μερικές ημέρες καθώς «Βασιλόπουλο» σημαίνει τον πρίγκιπαστην ελληνική γλώσσα. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Σύμφωνα με την παράδοση κατά τα ύστερα μεσαιωνικά χρόνια το χωριόβρισκόταν νοτιότερα, ότι η πρώτη θέση του χωριού ήταν στην αποκαλούμενηπεριοχή «Πάγκαλη» Pagali, κοντά στο Δεσποτικό, αλλά οι κάτοικοί τουμετακινήθηκαν στη σημερινή τοποθεσία λόγω κάποιου λιμού. Από ιστορικά στοιχείαπροκύπτει ότι το χωριό πυρπολήθηκε στη θέση αυτή, αντιστεκόμενο στις επιδρομέςτων Αλβανών λιάπηδων και κλεφτών καθώς το κάψανε, για άρνηση καταβολής τουφόρου. Στη θέση «πάγκαλη» ακόμα και σήμερα είναι χαλάσματα σπιτιών.Λόγω των αλβανικών επιδρομών από τις οικογένειες τον λιάπηδων, οι κάτοικοιαναγκαστήκανε την περίοδο 1650-1700 να εγκαταλείψουν το χωριό Επέστρεψαν μετην προστασία πλέον των Τούρκων κατακτητών περί το 1750 Επί Τουρκοκρατίας ανήκε αρχικά στο οθωμανικό κράτος, μέχρι που αγοράστηκετο 1748 από τρεις Τσεπελοβίτες. Από τους κληρονόμους τους το αγόρασε αργότερα οΑλή πασάς και το δώρισε στην αδελφή του Σαχνισά. Προς τα τέλη του 19ου αι.ανήκε στον εγγονό της τελευταίας, Μαλήκ Πασά, του οποίου η οικογένεια το πώλησετελικά στους κατοίκους του χωριού το 1900. Απελευθερώθηκε μαζί με τα Ιωάννινατο 1913.
  3. 3. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι οι Δώδεκα Απόστολοι και παρεκκλήσι είναι ηεκκλησία του Αγίου Νικολάου.
  4. 4. ΓΕΦΥΡΙΑΣε απόσταση 300 μέτρων από το Δημοτικό Διαμέρισμα Βασιλοπούλου υπάρχειτο γεφύρι «Γκουσντάνη». Πρόκειται για παραδοσιακό πέτρινο γεφύρι, πουθεωρείται ότι έχει κατασκευαστεί το 1300 περίπου, αποτελεί χαρακτηριστικόδείγμα της αρχιτεκτονικής της περιοχής και διατηρείται σε καλή κατάστασηΣιούτιστα → Καστρί. Προέρχεται σύμφωνα με τον Vasmer από το σλαβικό šutБ«ο χωρίς κέρατα» και τη σλαβική κατάληξη –ista, για να δηλώσει το βουνό με τιςχωρίς κέρατα γίδες. Η αρχική λέξη απ’ όπου σχηματίζεται το τοπωνύμιο είναιγνωστή σε πολλές γλώσσες. Πατρίδα της φαίνεται να είναι πατρίδα της η Ρουμανία,απ’ όπου με τις μετακινήσεις Ρουμάνων βοσκών διαδόθηκε σε ευρύτατο γεωγραφικόχώρο. Πιο πιθανή βέβαια είναι η ετυμολόγηση από την αλβανική šut/ë «ελαφίνα»,για λόγους σημασιολογικούς, αφού είναι λογικότερο να ονομαστεί ένας τόπος ωςελαφότοπος, παρά «ως τόπος με ακέρατες γίδες» Στην περιοχή χρησιμοποιούνται εξίσου συχνά τα παλαιά ονόματα «Σιούτιστα»για το χωριό και «Σιουτιστινός» για τον κάτοικό του, αν και επισήμωςκαταργήθηκαν το 1950. Η ονομασία Καστρί αποτελεί σύνηθες τοπωνύμιο για ορεινέςπεριοχές του νομού. Υπάρχει άλλο ένα χωριό στο Λάκμο με το ίδιο όνομα, καθώς καιαρκετά υψώματα.
  5. 5. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Το Καστρί ιδρύθηκε από Σουλιώτες φυγάδες ως Σιούτιστα, από το σλαβικόόνομα του Κασιδιάρη που παραπέμπει σε κατσίκα δίχως κέρατα (η ονομασίαΚασιδιάρης υιοθετήθηκε αργότερα). Η επιλογή της τοποθεσίας οφείλεται στηνανάγκη πλήρους απόκρυψης από της τουρκαλβανούς, αφού περιβαλλόμενο κυκλικάαπό τρεις κορυφές του βουνού, το χωριό δεν ήταν ορατό από πουθενά εκτός από τηνείσοδό του! Το ακριβές έτος ίδρυσης είναι άγνωστο, αλλά τοποθετείται στα πρώταχρόνια μετά την κατάλυση της Σουλιώτικης Συμπολιτείας από τον Αλή Πασά το1803. ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ Η πρώτη αναφορά στο χωριό εμφανίζεται στο βιβλίο προσκομιδής της ΜονήςΣωσίνου. Επίσης ο άγγλος αξιωματικός Πυροβολικού Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ τοαναφέρει ως «Shútista» σε περιηγητικό χρονικό που εκδόθηκε το 1835. Σεκαταγραφή του 1856 εμφανίζονται 12 σπίτια και 18 οικογένειες και αποκαλείταιεθνικό, δηλαδή δεν ανήκε σε κάποιο οθωμανικό ίδρυμα ή αξιωματούχο, όπως άλλαχωριά της περιοχής. Το 1865 αναφέρεται από τους μουχταροεπιτρόπους του(χαμηλόβαθμοι τοπικοί παράγοντες) ότι λειτουργούσε σχολείο, το οποίο όμως δελειτουργεί σε αντίστοιχη αναφορά του 1887.Τέλος, στο «σαλναμέ» του βιλαετίουΙωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311 (Μάρτιος 1895 έως Φεβρουάριος 1896), όπουδιασώζεται η τελευταία αναλυτική απογραφή της οθωμανικής περιόδου, το χωριόπεριλαμβάνει 14 «χανέδες» (οικογένειες) και συνολικά 87 κατοίκους.
  6. 6. Μνημείο αυτής της περιόδου είναι η μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναιμονόχωρη ξυλόστεγη βασιλική (ζωγραφίστηκε το 1913). Στο προαναφερόμενομοναστήρι υπάρχει η εικόνα της Παναγίας Οδηγήτρας ιστορημένη το έτος1586. Σε επιγραφή έξω από το μοναστήρι αναγράφεται ότι ανακαινίστηκε το1909. Σύμφωνα με δήλωση του ηγουμένου του Αγάπιου, το μοναστήρι είχεστην κατοχή του «χωράφια ποτιστικά και ξερικά (στρέμματα 119) από ταοποία το 1/10 δινόταν στο σπάχη Γιακούμ Πεσβάνμπεη και το 1865 «εις τοβασιλικόν χαζνέν». Επίσης το μοναστήρι λειτουργούσε παλιότερα και ωςφρενοκομείο της επαρχίας, όπου πήγαιναν νέα κυρίως άτομα με ψυχικέςασθένειες και ο ηγούμενος προσπαθούσε να τους συνετίσει με ξύλο, νηστείεςκαι δέσιμο. Ακόμη και σήμερα είναι στη θέση τους σύνεργα των μεθόδωνπου χρησιμοποιούσε (κρικέλες, αλυσίδες). Ελλείψει σχετικής τεκμηρίωσης, δενείναι γνωστό εάν η μονή ιδρύθηκε μαζί με το χωριό ή πρόκειται για μετεξέλιξηπαλαιότερης. Σήμερα σημείο αναφοράς του Καστρίου και μοναδικό τεχνητό αξιοθέατό τουείναι το καθολικό της κατεστραμμένης μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τουοποίου οι τοιχογραφίες έχουν μερικώς αποκατασταθεί.
  7. 7. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ Παρά την κατακύρωση των Ιωαννίνων στην Ελλάδα με τη λήξη του Β΄Βαλκανικού Πολέμου (1913), το 1917 η περιοχή κατελήφθη από ιταλικάστρατεύματα που επεδίωκαν την προσάρτηση τμήματός της στο νεοσύστατοαλβανικό κράτος. Μαρτυράται ότι τμήμα του χωριού είχε δει με συμπάθεια τηνιταλική κατοχή για πρακτικούς λόγους, ελπίζοντας πως θα απήλλασσε τον Κασιδιάρηαπό το «κατσαπλίκι» (ζωοκλοπή). Μάλιστα ο πρόεδρος κι ο γραμματέας του χωριούσυνελήφθησαν ως ζωοκλέφτες και εγκλείσθηκαν σε φυλακή στην Ιταλία. Την ίδια περίοδο η μονή αγόρασε μικρά χωράφια στην κοιλάδα του Άνω Καλαμά(έξω από το χωριό Μαζαράκι) προερχόμενα από εγκαταλελειμμένα τουρκικάτσιφλίκια, με χρήματα που πιθανώς προέρχονταν από δωρεές ληστών. Κάποιαχωράφια δόθηκαν επίσης στις οικογένειες του χωριού με αναδασμό, ότανεγκαθιδρύθηκε οριστικά η ελληνική κυριαρχία. Η περιοχή αυτή έως σήμερααποκαλείται «Καλύβια Σιουτιστινά» από τα πρόχειρα παραπήγματα όπου διέμενανοι χωριανοί, όταν κατέβαιναν στον κάμπο για τις αγροτικές εργασίες. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο ξεκίνησε η περίοδος της μαζικής μετανάστευσης. Ηαρχή έγινε από μέλη του Δημοκρατικού Στρατού που διέφυγαν σε χώρες τουανατολικού μπλοκ. Ακολούθησε στα επόμενα χρόνια η πλειοψηφία του χωριού σεαναζήτηση καλύτερης τύχης, με προορισμό κυρίως την Αθήνα ή τη Δ. Γερμανία καιλιγότερο προς την Αυστρία. Το Δημοτικό Σχολείο έκλεισε οριστικά το καλοκαίριτου 1955. Η εσωτερική μετανάστευση συνεχίσθηκε έως και τη δεκαετία του 80 μεδύο μορφές - είτε ως πλήρης μετοίκηση των οικογενειών, είτε ως μετανάστευση τωνανδρών της οικογένειας.Δέλινο- Δέλνο → Δελβινακόπουλο. Από το σλαβικό delБ «σύνορο, οροσειρά,λόφος» και τη σλαβική κατάληξη –inБ.
  8. 8. Όπως αναφέρεται στη στατιστική του Αραβαντινού ήταν τσιφλίκι του ΑλήΠασά και ιμπλιάκι μετά το θάνατό του, υπάγονταν εκκλησιαστικά στη Βελάκαι Κόνιτσα και ήταν ιδιόκτητο. Το 1854 κατά την ηπειρωτική επανάστασητου Γρίβα λεηλατήθηκε και κάηκε από τους Αρβανίτες του ΣουλεϋμάνΤαχήρη. Λίγο αργότερα 18 Νοεμβρίου 1865, σύμφωνα με δήλωση του παπάκαι των Μουχταρογερόντων, αναγράφεται ως ιμπλιάκι. Από τη γνωστή έκθεσητης επισκοπής Βελάς και Κόνιτσας, προκύπτει ότι το Δελβινακόπουλοαριθμούσε 27 οικογένειες (έτος δημοσίευσης 1873-74). Στα τέλη του περασμένου αιώνα, το χωριό κατά το ήμισυ ήταν εθνικό(ιμπλιάκι). Την ίδια εποχή οι κάτοικοι υποφέρουν από τις υπηρεσίες τωνυπαλλήλων των εθνικών κτημάτων. Το χωριό παρέμεινε υπό τοπροαναφερόμενο καθεστώς για αρκετό -μετά την απελευθέρωση- διάστημα(περιλαμβανόταν στον κατάλογο των 79 ιμπλιακοποιηθέντων κεφαλοχωρίων τηςΗπείρου πρώην τσιφλικιών του Αλή, που ανέκτησαν τη γη τους το 1924). Ακόμη σύμφωνα με την εκπαιδευτική έκθεση Βελάς Κόνιτσας, στο χωριόυπήρχε και κατώτερο κοινό σχολείο το οποίο συνεχίζει να λειτουργεί, σύμφωναμε την εκπαιδευτική στατιστική του 1898 και χαρακτηρίζεται ως δημοτικό.
  9. 9. Σπήλιο. →.Σπήλαιο. Από το πλήθος των εκκλησιών του, φαίνεται ότι είναιένας από τους πρωιμότερους οικισμούς του τόπου μας. Στις αρχές τουπερασμένου αιώνα το χωριό ήταν τσιφλίκι και ανήκε σε δύο γαιοκτήτες.Σύμφωνα με άλλο κείμενο οι κάτοικοι μετοίκησαν για άγνωστο λόγο στις 8Σεπτεμβρίου 1823. Το 1856, σύμφωνα με τη στατιστική του Αραβαντινού, το χωριόυπάγονταν στην επισκοπή Βελάς και Κόνιτσας και ήταν ιδιόκτητο. Δέκαχρόνια αργότερα κατά το μαρτυρικό ενυπόγραφο των γερόντων του (5Ιουνίου 1866), φέρεται σαν τσιφλίκι πολλών ελιακοσαίμπηδων (δηλ. τσιφλικομεριδιούχων). Στα τέλη του περασμένου αιώνα διατηρούνταν το ίδιοιδιοκτησιακό καθεστώς. Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του χωριού ήταν οΓραμμενοχωρίτης Σπ. Σπέγγος, από τον οποίο και το εξαγόρασαν οι κάτοικοι.Στην προαπελευθερωτική περίοδο παρουσίασε ζωηρή επαναστατική κίνηση(ήταν από τα πρώτα χωριά που μοιράστηκαν όπλα από το Κομιτάτο).Σύμφωνα με πηγές, στα τέλη του περασμένου αιώνα, ο οικισμός αυτόςσυνέχιζε να διατηρεί το «στοιχειωδέστατο» σχολείο του. Τέλος πέρα από τον οικισμό του Σπηλαίου, βρισκόταν κατά το μέσοψηλής ράχης λεγόμενης Ζαλανέτσι, χωριό ομώνυμο το οποίο σύμφωνα με τηνπαράδοση βούλιαξε και χάθηκε από βαρύ αμάρτημα του παπά του. Έναςκόκορας που απέμεινε λαλούσε για καιρό πλακωμένος μέσα στα χαλάσματα.
  10. 10. Βελτσίστα → Κληματιά Νεολογισμός προφανώς από την καλλιέργεια πολλώναμπελιών. Κατά τον Vasmer προέρχεται από το σλαβικό vъlko/vъlco «ο λύκος» καιτην κατάληξη -ista. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Αναφέρεται ότι στις ΝΔ παρυφές του χωριού και συγκεκριμένα στη θέσηΠαναγιά βρισκόταν η οχυρή Μολοσσική πόλη Ευρυμεναί και πιθανότατα ηακρόπολή της. Σημάδια του τείχους της σώζονται σε τρεις θέσεις. Σε αυτήνκατέφυγε ο Αιακίδης Αλκέτας καταδιωκόμενος από το Μακεδόνα Κάσσανδροενώ την κατέστρεψε ο Ρωμαίος στρατηγός Αιμίλιος Παύλος κατά το 167 π.Χ.
  11. 11. Επίσης αναφέρεται το όνομα, σε χρυσόβουλο του αυτοκράτοραΑνδρονίκου Παλαιολόγου του Πρεσβυτέρου τον Ιούνιο του 1321. Λίγοαργότερα (1380) μνημονεύεται στο Χρονικό των Γιαννίνων, γνωστότερο ωςΧρονικό των μοναχών Κομνηνού και Πρόκλου, το Κάστρο της, πώς περιήλθεμαζί με τα άλλα της περιοχής, κατεχόμενο από Αρβανίτες, στο ΣέρβοΔεσπότη των Γιαννίνων Θωμά Πρελούμπο. Λίγο μετά το θάνατό του 1384 τοχωριό καταλήφθηκε από τους Μαλακασαίους (Αλβανικό φύλο) που αποστατούνστο Δεσποτάτο.
  12. 12. Στις αρχές του περασμένου αιώνα, το χωριό αποτελούσε ένα από ταμεγαλύτερα χωριά της επαρχίας αφού αριθμούσε, σύμφωνα με μαρτυρία τουΑθανάσιου Ψαλίδα, 150 σπίτια. Από τα μέσα του 18ου αιώνα, το χωριό ήταντσιφλίκι του Σουλεϊμάν πασά Διοικητή Ιωαννίνων και της γυναίκας του Αισέ.Στη συνέχεια περιήλθε στη δικαιοδοσία του Αλή και του γιού του Μουχτάρ.Στα τέλη του περασμένου αιώνα (1887) ανήκε κατά τα 2/3 στο ΣουλτάνοΧαμίτ Β΄ και το υπόλοιπο σε διάφορους. Στις 19 Ιουνίου 1898, το χωριόΒελτσίστα τέθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό και πολλοί χωριανοίεπωφελήθηκαν και εξαγόρασαν τη γη τους. Μετά την ανακήρυξη του Τουρκικού Συντάγματος (1908), το χωριόπεριήλθε (κατά το μέρος που ανήκε στο Σουλτάνο) στο τουρκικό Δημόσιοκαι αποτελούσε ένα από τα ιμπλιακοποιημένα χωριά της Ηπείρου των οποίωνοι κάτοικοι είχαν ζητήσει -με υπομνήματα προς το Σουλτάνο και την τουρκικήκυβέρνηση (1904 και 1908)- την εξαγορά τους χωρίς αποτέλεσμα. Μετά τηναπελευθέρωση τα ιμπλιακοποιημένα αυτά χωριά (79 σε όλη την Ήπειρο)περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο, απελευθερώθηκαν δυνάμει του γενικούαγροτικού νόμου το 1919 και διανεμήθηκαν στους κατοίκους τους το 1922.
  13. 13. Κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και μετά την λήξητης, η περιοχή δεινοπάθησε από άτακτους Αλβανούς οι οποίοι καταλήστεψαν τιςπεριουσίες των χριστιανών και όχι μόνο. Ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασιάς ή Κιουταχής που είχε αναλάβει στρατιωτικός διοικητήςστα Γιάννινα, μετά την σφαγή του Αλή στα 1822, πήρε τα μέτρα του, προκειμένου νααντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Μη ξεχνάμε ότι οι αλβανοί, στρατιωτική δύναμητου Αλή, αποτελούσαν για τον τουρκικό στρατό εχθρική δύναμη, μετά τον θάνατοτου Τεπελενλή. Στα πλαίσια αντιμετώπισης των άτακτων αλβανικών συμμοριών,έχουμε την μάχη της Βελτσίστας στις 30 Ιουλίου 1830, όπου διοικητής τωντουρκικών δυνάμεων είναι ο γιος του Κιουταχή Εμήν πασιάς. Οι αλβανοί ηττήθηκανκαι υποχώρησαν στα στενά του Καλαμά κάτω από την Βελτσίστα. Εκεί στοεκκλησάκι του Αγίου Νικολάου παθαίνουν μεγάλη καταστροφή, σε βαθμό που τοεκκλησάκι να πάρει τον προσωνύμιο Άγιος Νικόλαος ο Φονιάς. Το έτος 1847 εκδηλώνεται δεύτερη εξέγερση αλβανών. Γνωστή ως εξέγερση τουΓκιωλέκα από το όνομα του αρχηγού της Ζεϊνέλ Γκιωλέκα. Μια επανάσταση πουκράτησε για πέντε περίπου μήνες. Οι πολεμικές επιχειρήσεις, να τις χαρακτηρίσουμεέτσι, επεκτάθηκαν μέχρι και την περιοχή των χωριών «πέραν του Καλαμά»Για τα γεγονότα αυτά ο Εμ. Γεωργιάδης στο βιβλίο του «ΖΙΤΣΑ» το οποίοεκδόθηκε στα 1889 στην σελίδα 27 του βιβλίου αναφέρει:«...Όταν εν έτει 1847εστασίασαν κατά της δουλείας τα χριστιανικά χωριά της δεξιάς όχθης τουΚαλαμά, έτρεξαν και οι Ζιτσαίοι εις βοήθειάν των, αλλά δυστυχώς συναπέτυχανόλοι...» Το 1854, όπως αναφέρει ο Αραβαντινός, προκλήθηκε στην κατεχόμενη ακόμηαπό τους Τούρκους Ήπειρο, επανάσταση. Στα πλαίσια της, είναι γνωστή η μάχη πουέγινε στις 2 Απριλίου 1854 μεταξύ των δυνάμεων του Σουλεϋμάν Ταχήρ και τωνανδρών του Παπαγεωργίου στα υψώματα μεταξύ Βελτσίστας και Αραχωβίτσας.
  14. 14. Όσον αφορά την εκπαίδευση, στα μέσα του περασμένου αιώνα στο χωριόυπήρχε και σχολείο των κοινών γραμμάτων. Κατά το 1879 υπήρχεΑλληλοδιδακτικό σχολείο με 40 παιδιά. Το 1898 το Σχολείο περιελάμβανεκοινό Δημοτικό και Ελληνικό με 2 τάξεις και 113 μαθητές. Το χωριό διαρρέει ο Βελτσιστινός ποταμός (παραπόταμος του Καλαμά).Στη χαράδρα από όπου περνάει ο Βελτσιστινός υπήρχαν παλαιότερα 7 μύλοιοι οποίοι με τη βοήθεια των μυλωνάδων κατέστρεψε στις 10 Φλεβάρη 1913,σύμφωνα με διαταγή του Ελληνικού Στρατηγείου, ο Καπετάν Κρομμύδας.
  15. 15. Οι περίφημοι μύλοι της Βελτσίστας.Γκρεμίστηκαν και μπαζώθηκαν από το ρέμααλλά τώρα ξαναβγαίνουν στο φως!
  16. 16. ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ• του Αγίου Δημητρίου, που βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο του χωριού, αποτελεί χαρακτηριστικό τύπο απλής μονόκλιτης σταυρεπίστεγης βασιλικής μόνο που δεν παρουσιάζει εξωτερικά ελεύθερο σταυρό. Ο εγκάρσιος κυλινδρικός θόλος, που εξέχει από την υπόλοιπη σκεπή δε βγαίνει έξω από τους πλάγιους τοίχους και έτσι σχηματίζεται ελεύθερος σταυρός στο σχέδιο της εκκλησίας. Έτος ανέγερσης της εκκλησίας αυτής είναι το 1516. Οι τοιχογραφίες είναι αξιόλογες και καλύπτουν όλη την εσωτερική επιφάνεια της εκκλησίας. Όμως παρουσιάζουν έντονα σημάδια φθοράς και χρειάζονται συντήρηση, διότι διαφορετικά ελλοχεύει ο κίνδυνος να καταστραφούν. Μελέτες του παρελθόντος έχουν επισημάνει ότι υπάρχει ομοιότητα στην τεχνοτροπία της εικονογράφησης του συγκεκριμένου ναού με αυτή του γειτονικού ναού της Μεταμόρφωσης Σωτήρος, αλλά και με την εικονογράφηση της Μονής Φιλανθρωπινών στο Νησί των Ιωαννίνων. «Και στα δύο μνημεία είναι βεβαιωμένη η καλλιτεχνική δράση του αξιόλογου ζωγράφου του 16ου αιώνα, Φράγκο Κονταρή.• των Ταξιαρχών, που βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου και αποτελεί ξυλόστεγη Βασιλική . Είναι η αρχαιότερη από όλες τις εκκλησίες του χωριού και αναφέρεται σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Παλαιολόγου του πρεσβύτερου, στα 1321.
  17. 17. Από την προαναφερόμενη πηγή προκύπτει ότι στα χρόνια της Αυτοκρατορίαςη εκκλησία αυτή λειτουργούσε σα μοναστήρι με καλόγερους και κτήματα καιανήκε στη Μητρόπολη Ιωαννίνων. Υπάρχουν ελάχιστα ακαθόριστα ίχνητοιχογραφιών τα οποία μαρτυρούν ότι στο ναίδριο παλιότερα υπήρχαντοιχογραφίες. της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (ή της Παναγιάς), που βρίσκεται
  18. 18. στη νότια παρυφή του χωριού και είναι χτισμένη στο χείλος γκρεμού και πάνω σε βράχο. ΄Ετος ανέγερσης της εκκλησίας αυτής είναι το 1516. Η εκκλησία αυτή έχει έντονα σημάδια φθοράς και είναι ερειπωμένη.• του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται στην ίδια περιοχή και λίγο πιο κάτω από την προαναφερόμενη εκκλησία. Σε αυτή την εκκλησία υπάρχουν εννιά καλοπελεκημένοι πουρόλιθοι, οι οποίοι πλαισιώνουν το φεγγίτη της κόγχης του ναού με σκαλισμένα πάνω τους αραβουργήματα σπάνιας τέχνης. Η αναφερόμενη εκκλησία είναι σχεδόν εγκατειλημμένη.
  19. 19. •• της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που βρίσκεται στα βόρεια του χωριού και αποτελεί καθολικό τύπο μονιδρίου. Στην εκκλησία αυτή σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού. Στο προαύλιο της εκκλησίας υπάρχουν ίχνη κτιρίων, που στεγαζόταν οι καλόγεροι και κάτω από αυτά υπάρχουν δύο θολωτά υπόγεια, που λειτουργούσαν ως χώροι φύλαξης των προμηθειών τους και όπου σύμφωνα με την παράδοση λειτούργησαν και ως κρυφό σχολειό. Έτος ανέγερσης του ναού είναι το 1568.• του Αγίου Αθανασίου, που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από την εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Σε αυτή την εκκλησία ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εναπομένουσες τοιχογραφίες στους τέσσερις ασυνήθιστα ισομεγέθεις τοίχους και ο περίτεχνος τρούλος που παρουσιάζει σημάδια έντονης φθοράς και είναι έτοιμος να καταρρεύσει. Πάντως η εκκλησία δείχνει πως στον καιρό της αποτελούσε κομψοτέχνημα.• του Αγίου Μηνά,
  20. 20. • του Αγίου Κωνσταντίνου.

×