EL CORPO DEL AUGUA Fredo de Carbexe
Non sempre el augua chega asina, tresparente, tranquila. Ten outro corpo al chover, as gotas tupen a flor del augua  das ondas miudas d’inverno. ¿Será dura el augua?, perguntas.
El vento ralo y úa cana de salgueiro asomaban cimbres al camín, trendo soños de nebra á memoria dos días. Puiden tentar d’aquella el gordor del augua entre a nebra; as arriadas de sois atotaos, os mañuzos de silencio mesto; y, d’esgueira, el corpo miudo del augua que fuxía.
A FONTE Fredo de Carbexe
Lloureiros de solombra na viera del carreiro; escaleira llabrada polla lenta pisada de quen vivíu primeiro. Aire fresco na baxada, bruares, ruxidos, suares del augua; a fala dos espíritus.
El arrecho pequeño, a pedra cuase axelada, rocordos d’un neno col frío na cara. Pasaos xa anos, y sin que d’ella ún s’acorde, vólvese arteira a pequena fonte.
 
HOI Miguel  Rodríguez  Monteavaro
Hoi, que nun é domingo, veño hasta el porto. Dous pixotos que cantan al ameicer confunden el sou trabayo con un enredo y botan mao del tempo,  pegureiro brizo y tenro entre os sous oyos. A lluz que ten este día pinta el nordés.
Na caleya que baxa al espigón quedo parao, sonrindo,  nel meu andar: lluita núa melodía el aire del brao y danza alegre un árbol, vixilante veyo y manso entre el verdor.
Un son d’azucre y de mel envolve a mañá. A gaviota qu’engala fendo xareo queima con muitos berros el sou brincar, chama al home da rula pra que nun peche y chegan, mollemente, compañeiras branco lleite, por un momento. Ningúa conta perderse a xanta pernal.
Sei por qué na talaya medran as pedras, por qué cos milagres nos barcos xurde el amor, sei que nas arribadas falan as ondas y xemen as solombras das serenas señardosas pollas súas pernas. Esperan por outro día os mecos del sol.
Nas paredes da mía casa pode verse el firmamento é azul como a súa cama, é clarén de berzo eterno. Nas paredes da mía casa pode verse el firmamento é azul como a súa cama, é clarén de berzo eterno.
¿Cóntos anos tiréi nel mundo dos pexes? ¿Cóntos quixen botar mui cerca d’aquí? Falo cua mía solombra y dizme que muitos y véxome maduro rabilando firme y mudo entre a xente. Nun dou por nada el meu mar nin el qu’eu vivín.
LLUZ Miguel  Rodríguez  Monteavaro
Quizabes, perderse tanto entre as cancióis, nun ten outro sentido máis qu’el d’amurar un pouco á llúa.
Nun sei. Ás veces gravito entre os soles y os reis como as carrizas que nadan na nada  y volven al mundo  A improvisación féxome un furaco nel peto, como se quixera ter úa ventá pr’asomarse y pra ver as caras da xente que me sigue alredor del harmonía.
Nel trafego del xareo confundo os colores y fágome cada vez máis veyo entre os oyos d’un público pouco avezao ás cántigas de volta y ás frebas de llume. Si... Nun é xinxello ser lluz qu’abura nel cerno del presente...
 
SEÑARDÁ Aurora Bermúdez Nava
Soñei contigo y na noite moura de señardá y d´ausencia
mil viermos carpinteiros devolvéronme al tempo
nel que pollos tous oyos eu via el mundo.
Foi namais un momento pro sentín como sempre el timbre da tua voz qu’ acougóu a mia infancia.
Volveron de sutaque as noitías del brao
qu’ olían a herba seca y cruzaban morcegos y caballos del demo,
aniaron outra vez as andolías
y cantóu a curuxa na noceira.
Volveron as tardías d’ inverno y el tou collo foi de novo el aveiro nel  que medrar segura, el llugar dende el que con pacencia m’ enseñabas el mundo.
Y como veron fóronse.
Peró eu seguín aquí, a lo primeiro , con barruzo nos oyos
Despós esbazóuse el alma y volvéuse el barruzo zalanceira, polla alegría que foi recuperarte, porque sei ben qu’ agora nun te teño.
ALBENTESTATE Aurora Bermúdez Nava
Delantre d’ un mar d’ herba qu’ el vento cofa  con maos d’ amante torpe
deixo as horas pasar esperando…
Pode qu’ espere qu’ a primavera enxangue
Este cielo sin lluz Y ye gane por fin a batalla al inverno
Ou namais qu’ a mia vida siga como hasta agora, que nun teña outra vez qu’ enllibrar nua maleta cuatro farrapos veyos y muitos medos novos
pra empezar noutro llao a botar os cementos d’ua casa d’emprestao na que sei ben que nunca poderemos tar todos,
Y os que tíamos taremos solos, albentestate,
Porque a que tía, ás desfeitas, fixéronma pedazos.
 
A MUYER QUE QUERÍA SER RÍO Mª José Fraga Suárez
A muyer que quería ser río nun buscaba outra cousa: el abandono de deixarse llevar igual qu’esbaran  as gotas de sudor como monedas, os días da semana,
os pétalos da flor  esgarecida.
Deixarse ir sin resistencia,  sin dolo nin fraterna,  – pensaba– pés siguindo armonías que nun mancan ou fotogramas col sou ritmo de cadía.
Subir pra enhalar ceibe como os globos-chincheta  escapando das festas.
Á muyer que quería ser río  valíaye tamén ser herba alta,
roupa tendida  ou cana de salgueiro.
Peró a súa sorte era acoudiyar sin pousadoiro.
LLONXE Mª José Fraga Suárez
Hai terras, y d’ellas teis recordos, nas qu’é perder el tempo  asomarte á ventá condo estrenas el día.
É sempre azul el  cielo, el aire envolve a  calma tresparente,
hai música pra llevarte más llonxe da vida que conoces.
Nun hai présa.
El mundo revérqueche dos oyos  testos d’úa realidá unde tas de visita.
Sabes qu’hai que volver, qu’igual nun pisas más el tarrén qu’os tous pés miden, tragan, carician
Sabes qu’ese momento é más solo, más único, más decididamente irrepetible
qu’os momentos todos que nun volven.
 
EL MAR Arturo Tangueiro
-Condo chegue a mía hora y afroxe rendido el meo respirar, deixademe morrer en terra, lonxe del mar,
Pos si é duro morrer seguro que más lo será, morrer vindo y sentindo a brusquedá feita felicidá
Na ventá
Véxola.
Pecho os oyos y véxola chantada, avezada y espida en mitá del frente da casa veya de pedrá que manda na ribada.
Deitado na cama de ferro véxola na meseta pousada, entornada sobre a ventá del cuarto coas pernas tesas y de bisagra as cadeiras.
Desde el camín véxola encoira, encuadrada entre pedras y contras, col trabatel de corona  y a soleira de basa, unde antes apigarzaban os pezois mansos con a louxa, despertos y argutes agora que se yes entorna el bercio con a mia chegada.
 
MANHATTAN Moncho Martínez Castro
 
Hai lugares como A Ribeira
que son elos solos pasaporte.
Palabras como chalano, tangarte, mediomundo…
que son elas solas a mía terra.
Y mañá, al amaicer .
condo descubra os altos edificios,
pensaréi entoncias que tou chegando á casa
 
XA NUN SEI Marisa  López Diz
Xa nun sei se volveréi a ter as palabras cuas que contarche historias veyas que falan d’outro tempo
condo os homes tían nos oyos el brillo del lume  y el corazón valeiro.
Nun sei se este xeito de fer as cousas morrerá conmigo
como morre el silencio brizo dos árboles  deitao entre os regueiros, como morre tamén a chuvia  nas poceiras
Eu ben sei que tou sola y que naide ha d’entenderme qu’os montes de xestas calarán pra sempre el que viviron
y que todo ha de quedar enterrao nesta terra
A ESTE LAO DEL MUNDO Marisa  López Diz
A   este lao del mundo as noites son máis largas y saben a binteiro
Nel célo vense sempre flores de luz, mochicas que morden el aire  y se perden nos regos
Dóleme como nunca  el paraíso de pedra que quedóu enterrao  xa para sempre nel augua
y penso qu’einda en algún sito, presas detrás das cancelas, asómanse as hortensias a falarme da vida
 

A poesía da fala

  • 1.
  • 2.
    EL CORPO DELAUGUA Fredo de Carbexe
  • 3.
    Non sempre elaugua chega asina, tresparente, tranquila. Ten outro corpo al chover, as gotas tupen a flor del augua das ondas miudas d’inverno. ¿Será dura el augua?, perguntas.
  • 4.
    El vento raloy úa cana de salgueiro asomaban cimbres al camín, trendo soños de nebra á memoria dos días. Puiden tentar d’aquella el gordor del augua entre a nebra; as arriadas de sois atotaos, os mañuzos de silencio mesto; y, d’esgueira, el corpo miudo del augua que fuxía.
  • 5.
    A FONTE Fredode Carbexe
  • 6.
    Lloureiros de solombrana viera del carreiro; escaleira llabrada polla lenta pisada de quen vivíu primeiro. Aire fresco na baxada, bruares, ruxidos, suares del augua; a fala dos espíritus.
  • 7.
    El arrecho pequeño,a pedra cuase axelada, rocordos d’un neno col frío na cara. Pasaos xa anos, y sin que d’ella ún s’acorde, vólvese arteira a pequena fonte.
  • 8.
  • 9.
    HOI Miguel Rodríguez Monteavaro
  • 10.
    Hoi, que nuné domingo, veño hasta el porto. Dous pixotos que cantan al ameicer confunden el sou trabayo con un enredo y botan mao del tempo, pegureiro brizo y tenro entre os sous oyos. A lluz que ten este día pinta el nordés.
  • 11.
    Na caleya quebaxa al espigón quedo parao, sonrindo, nel meu andar: lluita núa melodía el aire del brao y danza alegre un árbol, vixilante veyo y manso entre el verdor.
  • 12.
    Un son d’azucrey de mel envolve a mañá. A gaviota qu’engala fendo xareo queima con muitos berros el sou brincar, chama al home da rula pra que nun peche y chegan, mollemente, compañeiras branco lleite, por un momento. Ningúa conta perderse a xanta pernal.
  • 13.
    Sei por quéna talaya medran as pedras, por qué cos milagres nos barcos xurde el amor, sei que nas arribadas falan as ondas y xemen as solombras das serenas señardosas pollas súas pernas. Esperan por outro día os mecos del sol.
  • 14.
    Nas paredes damía casa pode verse el firmamento é azul como a súa cama, é clarén de berzo eterno. Nas paredes da mía casa pode verse el firmamento é azul como a súa cama, é clarén de berzo eterno.
  • 15.
    ¿Cóntos anos tiréinel mundo dos pexes? ¿Cóntos quixen botar mui cerca d’aquí? Falo cua mía solombra y dizme que muitos y véxome maduro rabilando firme y mudo entre a xente. Nun dou por nada el meu mar nin el qu’eu vivín.
  • 16.
    LLUZ Miguel Rodríguez Monteavaro
  • 17.
    Quizabes, perderse tantoentre as cancióis, nun ten outro sentido máis qu’el d’amurar un pouco á llúa.
  • 18.
    Nun sei. Ásveces gravito entre os soles y os reis como as carrizas que nadan na nada y volven al mundo A improvisación féxome un furaco nel peto, como se quixera ter úa ventá pr’asomarse y pra ver as caras da xente que me sigue alredor del harmonía.
  • 19.
    Nel trafego delxareo confundo os colores y fágome cada vez máis veyo entre os oyos d’un público pouco avezao ás cántigas de volta y ás frebas de llume. Si... Nun é xinxello ser lluz qu’abura nel cerno del presente...
  • 20.
  • 21.
  • 22.
    Soñei contigo yna noite moura de señardá y d´ausencia
  • 23.
    mil viermos carpinteirosdevolvéronme al tempo
  • 24.
    nel que pollostous oyos eu via el mundo.
  • 25.
    Foi namais unmomento pro sentín como sempre el timbre da tua voz qu’ acougóu a mia infancia.
  • 26.
    Volveron de sutaqueas noitías del brao
  • 27.
    qu’ olían aherba seca y cruzaban morcegos y caballos del demo,
  • 28.
    aniaron outra vezas andolías
  • 29.
    y cantóu acuruxa na noceira.
  • 30.
    Volveron as tardíasd’ inverno y el tou collo foi de novo el aveiro nel que medrar segura, el llugar dende el que con pacencia m’ enseñabas el mundo.
  • 31.
    Y como veronfóronse.
  • 32.
    Peró eu seguínaquí, a lo primeiro , con barruzo nos oyos
  • 33.
    Despós esbazóuse elalma y volvéuse el barruzo zalanceira, polla alegría que foi recuperarte, porque sei ben qu’ agora nun te teño.
  • 34.
  • 35.
    Delantre d’ unmar d’ herba qu’ el vento cofa con maos d’ amante torpe
  • 36.
    deixo as horaspasar esperando…
  • 37.
    Pode qu’ esperequ’ a primavera enxangue
  • 38.
    Este cielo sinlluz Y ye gane por fin a batalla al inverno
  • 39.
    Ou namais qu’a mia vida siga como hasta agora, que nun teña outra vez qu’ enllibrar nua maleta cuatro farrapos veyos y muitos medos novos
  • 40.
    pra empezar noutrollao a botar os cementos d’ua casa d’emprestao na que sei ben que nunca poderemos tar todos,
  • 41.
    Y os quetíamos taremos solos, albentestate,
  • 42.
    Porque a quetía, ás desfeitas, fixéronma pedazos.
  • 43.
  • 44.
    A MUYER QUEQUERÍA SER RÍO Mª José Fraga Suárez
  • 45.
    A muyer quequería ser río nun buscaba outra cousa: el abandono de deixarse llevar igual qu’esbaran as gotas de sudor como monedas, os días da semana,
  • 46.
    os pétalos daflor esgarecida.
  • 47.
    Deixarse ir sinresistencia, sin dolo nin fraterna, – pensaba– pés siguindo armonías que nun mancan ou fotogramas col sou ritmo de cadía.
  • 48.
    Subir pra enhalarceibe como os globos-chincheta escapando das festas.
  • 49.
    Á muyer quequería ser río valíaye tamén ser herba alta,
  • 50.
    roupa tendida ou cana de salgueiro.
  • 51.
    Peró a súasorte era acoudiyar sin pousadoiro.
  • 52.
    LLONXE Mª JoséFraga Suárez
  • 53.
    Hai terras, yd’ellas teis recordos, nas qu’é perder el tempo asomarte á ventá condo estrenas el día.
  • 54.
    É sempre azulel cielo, el aire envolve a calma tresparente,
  • 55.
    hai música prallevarte más llonxe da vida que conoces.
  • 56.
  • 57.
    El mundo revérquechedos oyos testos d’úa realidá unde tas de visita.
  • 58.
    Sabes qu’hai quevolver, qu’igual nun pisas más el tarrén qu’os tous pés miden, tragan, carician
  • 59.
    Sabes qu’ese momentoé más solo, más único, más decididamente irrepetible
  • 60.
    qu’os momentos todosque nun volven.
  • 61.
  • 62.
    EL MAR ArturoTangueiro
  • 63.
    -Condo chegue amía hora y afroxe rendido el meo respirar, deixademe morrer en terra, lonxe del mar,
  • 64.
    Pos si éduro morrer seguro que más lo será, morrer vindo y sentindo a brusquedá feita felicidá
  • 65.
  • 66.
  • 67.
    Pecho os oyosy véxola chantada, avezada y espida en mitá del frente da casa veya de pedrá que manda na ribada.
  • 68.
    Deitado na camade ferro véxola na meseta pousada, entornada sobre a ventá del cuarto coas pernas tesas y de bisagra as cadeiras.
  • 69.
    Desde el camínvéxola encoira, encuadrada entre pedras y contras, col trabatel de corona y a soleira de basa, unde antes apigarzaban os pezois mansos con a louxa, despertos y argutes agora que se yes entorna el bercio con a mia chegada.
  • 70.
  • 71.
  • 72.
  • 73.
  • 74.
    que son elossolos pasaporte.
  • 75.
    Palabras como chalano,tangarte, mediomundo…
  • 76.
    que son elassolas a mía terra.
  • 77.
    Y mañá, alamaicer .
  • 78.
    condo descubra osaltos edificios,
  • 79.
    pensaréi entoncias quetou chegando á casa
  • 80.
  • 81.
    XA NUN SEIMarisa López Diz
  • 82.
    Xa nun seise volveréi a ter as palabras cuas que contarche historias veyas que falan d’outro tempo
  • 83.
    condo os homestían nos oyos el brillo del lume y el corazón valeiro.
  • 84.
    Nun sei seeste xeito de fer as cousas morrerá conmigo
  • 85.
    como morre elsilencio brizo dos árboles deitao entre os regueiros, como morre tamén a chuvia nas poceiras
  • 86.
    Eu ben seique tou sola y que naide ha d’entenderme qu’os montes de xestas calarán pra sempre el que viviron
  • 87.
    y que todoha de quedar enterrao nesta terra
  • 88.
    A ESTE LAODEL MUNDO Marisa López Diz
  • 89.
    A este lao del mundo as noites son máis largas y saben a binteiro
  • 90.
    Nel célo vensesempre flores de luz, mochicas que morden el aire y se perden nos regos
  • 91.
    Dóleme como nunca el paraíso de pedra que quedóu enterrao xa para sempre nel augua
  • 92.
    y penso qu’eindaen algún sito, presas detrás das cancelas, asómanse as hortensias a falarme da vida
  • 93.